ਇਕ ਵਾਰ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਕੀ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਯज्ञ ਲਈ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਜਾਵੇਂਗਾ? ਮੇਰੇ ਮਾਮਾ, ਸ਼ਸ਼ਾਂਕ, ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਯज्ञ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਭ ਨੂੰ ਯज्ञ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੱਦਾ ਗਿਆ? ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਗਈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੰਸੂ ਵਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ’ਚ ਰੋਈ। "ਹਾ, ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ?" ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜਯਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਮਿਕ ਤੇ ਨਿਰਜੀਵ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਝੱਟੀ ਗਈ ਸੀ। "ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਉਂ ਡਿੱਗ ਗਈ, ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਲਤਾ ਵਾਂਗ, ਜਦ ਕਿ ਇਹ ਨੇਕ ਹੈ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਕਸ਼ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ, ਜੋ ਯज्ञ ’ਤੇ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਤੀ ਮਾਂ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜਦੀ ਹੋਈ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋ ਗਈ। ਕ੍ਰੋਧੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਸ਼ੇਰ-ਮੁਖ ਵਾਲੇ ਦਲ ਉੱਠੇ, ਵੀਰਭਦ੍ਰਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਕਨਾਖਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦਕਸ਼ ਯज्ञ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮੀ ਦਿਸਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਖੜਾ ਸੀ। ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ ’ਤੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਫਿਰ ਧਰਮ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਦਾ, ਵੀਰਭਦ੍ਰਾ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਚੌਥੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਦਲ ਧਰਮ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਉਹ ਅਟੱਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਠ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਦਲਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹਦੀਆਂ ਘਟਾਂ ਸਾਵਣ ’ਚ ਵਰਸਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਤੇ ਲਾਲ ਹੋਏ, ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤ, ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਵੀ, ਯਕਸ਼, ਕਿੰਪੁਰੁਸ਼, ਪੰਛੀ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਉਗ੍ਰਾ ਜੋ ਭੋਜਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸੋਮਾ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਬਲੀ, ਇਹ ਸਭ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਵੀਰਭਦ੍ਰਾ ਵੱਲ ਦੌੜੇ। ਵੀਰਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਵੀਰਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਯज्ञ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਹੁਤੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਯज्ञ ਦੀ ਅੱਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ। "ਡਰੋ ਨਹੀਂ," ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਉੱਠਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੀਰਭਦ੍ਰਾ ਉੱਤੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ ਜੋ ਸਰੀਰਕ ਕਵਚ ਨੂੰ ਫਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਆਸ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਭਿਖਾਰੀ। ਉਹ ਵੀਰਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਦੇਵ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਵੀਰਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਗਦਾ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।