ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਖਿਰਕਾਰ ਕਾਲੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਲੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਕਦੋਂ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਇਥੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਵੋਗੇ? ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਪૃਥੂਦਕ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਿਆ?” ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਕੁਬਜਾਮ੍ਰ ਤੇ ਜਯੰਤ ਚੰਡਿਕੇਸ਼ਵਰ ’ਤੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਵੇਦਿਕ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਭਦ੍ਰ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਾਵ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਈ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾ ਕਰੀਂ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸਰੀਰ ਦੀ ਇੰਦਰੀ-ਨਿਗ੍ਰਹਿ ਵਧਾਈਯੋਗ ਹੈ। ਹੇ ਸੰਕੋਚੀ, ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਸੰਦੇਹ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿਅੰਜਨ, ਯੌਵਨ, ਸੋਭਾ, ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ, ਤੇ ਧਨ ਭੋਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਯੌਵਨ ਕਾਇਮ ਰਹੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ। ਫਿਰ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਛਾਲ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਨ ਕਿਉਂ ਕਰ ਲਈ?” ਨਾਰਦ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਉਸ ਭਿਖਾਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਕਾਲੀ ਨੇ ਸੱਚ ਸੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਹਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰ ਵਜੋਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭਿਖਾਰੀ ਹੱਸ ਪਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੇਰਾ ਹੱਥ, ਜੋ ਨਰਮ ਕਲੀ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਿਲੇਗਾ, ਜਿਸ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸੱਪ ਹੈ? ਤੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਰਾਖ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਇਹ ਜੋੜ ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।” ਕਾਲੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇੰਝ ਨਾ ਕਹਿ, ਭਿਖਾਰੀ; ਹਰਾ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਉਹ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੰਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸਦਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲੀਏ, ਉਹ ਉਨਾ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਜਿੰਨਾ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।” ਇਹ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹੀ, ਭਿਖਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਾਂਗਾ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਦ੍ਰੇਸ਼ਵਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਗਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਵਾਸ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਫਿਰ, ਪૃਥੂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆਏ। ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਗਣਪਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਦੈਵੀ ਫਲਾਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ, ਜੜੀਆਂ ਅਤੇ ਕੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਅਰੁੰਧਤੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਿਆਂ ਉੱਠ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਣਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—even ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਿੱਟੇ, ਚਿੱਟੇ, ਨਰਮ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ।” ਫਿਰ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਦੀ ਢਲਾਣ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਘਯ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਏਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਵਾਲੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਰਦਵਾਜ ਅਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਣੋ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਤੀ ਨੇ ਯੋਗ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।