ਹਰ ਜੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰਿਹਾ। ਰੋਸ਼ਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਪਾਰਵਤੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਫਿਰ, ਹਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਢੰਗ ਠੀਕ ਨਹੀਂ,” ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘਣੀ ਪੀੜਾ ਜਗ ਪਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੀ ਹਨ, ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਾਰਵਤੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਲਲਿਤਾ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਹਰ ਜੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਲਈ ਤਪੱਸਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਕੁਸ਼ਾ, ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਸ਼ਬਦ ਚੁਣੇ, “ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।” ਤਦ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ, ਪੂਰਨ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਜਟਾਧਾਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨੇਊ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਛਤਰੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਵੀ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਕ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਕਾਲੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕਦੋਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਣਾ ਹੈ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ।” ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਪ੍ਰਥੂਡਕ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਪੂਣ ਮਿਲਿਆ?” ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਕੁਬਜਾਮਰ ਅਤੇ ਜਯੰਤ ਚੰਡਿਕੇਸ਼ਵਰ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਯਗਨ ਸ਼ਾਲਾ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਭਦ੍ਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਇੱਥੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਈਂ।” ਉਹ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦੇ, “ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਵੀ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਦਾ ਸੰਯਮ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਹੇ ਸੰਕੋਚੀ, ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਜੁਆਨੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੁੰਦਰਤਾ, ਉੱਚਾ ਜਨਮ ਅਤੇ ਧਨ — ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੱਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹੈ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਛਾਲ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰਾ ਕਿਉਂ ਪਹਿਨੀ ਹੈ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਉਸ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, “ਸੁਣੋ, ਇਹ ਕਾਲੀ (ਪਾਰਵਤੀ) ਹਰ ਜੀ ਨੂੰ ਹੀ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੱਸ ਪਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੇਰਾ ਹੱਥ, ਜੋ ਕਲੇਰੇ ਨਵੇਂ ਅੰਕੂਰ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਿਲੇਗਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੱਪ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਤੂੰ ਚੰਦਨ ਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਭਸਮ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਹੈ — ਇਹ ਜੋੜ ਮੈਨੂੰ ਢੁੱਕਵਾਂ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।” ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਨਿਵੇਦਨ ਕੀਤਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਕਹੋ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਜੀ; ਹਰ ਜੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਜੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸਦਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ। ਹੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣੀਏ, ਜੋ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨਾ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਾਂਗਾ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਦਰੇਸ਼ਵਰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਣਗੇ। ਜੋ ਲੋਕ ਮੰਗਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਗੇ।” ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਲਯ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਥੂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਸਮੇਤ, ਮਹਾਨ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਥੇ, ਸਾਰੇ ਗਣਪਤੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲਾਂ, ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਕੁੰਨੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।