ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵਿਨੀ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈ। ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬਿਖਰ ਗਏ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਤੇਜ ਮਿੱਟ ਗਿਆ ਹੈ।" ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਮਹਿਸ਼ (ਭੈਂਸ) ਦਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਕ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਚਿਰਕਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਹੀ ਬਿਤਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਓਸ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੁਪੁੱਤਰੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਕਾਲੀ, ਆ ਗਈ। ਹਰਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਚਮਕਦਾਰ ਕਾਲੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਹਰੇ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਫਿਰ, ਹਰੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ," ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਣੀ ਵੈਦਨਾ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਹਨ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇਗੀ। ਕਾਲੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਲਿਤਾ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਹਰੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਕੁਸ਼ਾ, ਫਲ ਅਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਤਪ ਕਰਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮੰਗਿਆ, "ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਂਤਕ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨੇ, ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਇੱਕ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਟਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਾਲੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਦੋਂ ਜਾਵੋਗੇ? ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ।" ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਪ੍ਰਥੂਡਕ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਿਆ?" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਕੁਬਜਾਮਰ, ਜਯੰਤ ਚੰਡਿਕੇਸ਼ਵਰ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਹੋਮ ਵਿਧੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਅਤੇ ਭਦ੍ਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆ ਗਿਆ।" ਉਸ ਨੇ ਆਗਿਆ ਮੰਗੀ, "ਮੈਂ ਕੁਝ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਈਂ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਹ ਸੰਯਮ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੰਕੋਚੀ, ਤੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਸੰਦੇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਸੁਖ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਜਵਾਨੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਅਤੇ ਧਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਛਾਲ ਦੀ ਚੋਲਾ ਕਿਉਂ ਪਹਿਨਿਆ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ, ਕਾਲੀ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸੁਣੋ, ਇਹ ਕਾਲੀ ਹਰੇ ਨੂੰ ਹੀ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਪੱਸਵੀ ਹੱਸ ਪਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰਾ ਹੱਥ, ਜੋ ਨਰਮ ਕੋਪਲੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਹਰੇ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੱਪ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਤੂੰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਭਸਮ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ—ਇਹ ਜੋੜ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।" ਇਸ 'ਤੇ ਕਾਲੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਬੋਲ, ਤਪੱਸਵੀ; ਹਰਾ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ।