ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਚਨ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਵਰਖਾ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ। ਫਿਰ, ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਧੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁਤਾਬਕ ਜੀਵਨ ਵਤੀਤ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਬੇਹੱਦ ਸੁੰਦਰ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਦੇਵੀ ਸਮਾਨ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੌਥਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਨਾਭਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਹੇ ਮੁਨਿ, ਮੇਨਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਧੀ ਰਾਗਿਨੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਨਮੀ। ਦੂਜੀ ਧੀ ਕੁਟਿਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਫੈਦ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮੇਨਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਧੀ ਕਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਅਤੁੱਲਣੀ ਸੀ। ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਸ਼ੁਭ ਲੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਕੁਟਿਲਾ, ਜੋ ਚੰਦਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰ, ਜੋ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰੇਗਾ। ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਇਹ ਦੁਖੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਸ਼ਰਵਾ ਦੀ ਉਰਜਾ ਨੂੰ ਧਾਰ ਸਕੇ।" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗੀ, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ਰਵਾ ਦੀ ਉਰਜਾ ਸਹਿਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਾਂਗੀ। ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਂ ਇਹੀ ਕਰਾਂਗੀ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਹੈ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਆਦਿ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਵੀ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜਲ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ।" ਉਸ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲ-ਸਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਰਿਗ, ਸਾਮ, ਅਥਰਵਣ ਅਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਟਾਵਾਂ, ਜੋ ਜਲ-ਸਰੂਪ ਸਨ, ਉਫ਼ਾਨ ਆ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਤੱਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਣੇਂਗੀ।" ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਟੱਲ ਸੀ, ਤੋੜੀ ਗਈ। ਕਰਤਿਕਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਪੱਕਾ ਸਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਆ ਕੇ ਬੋਲੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਕੁਆਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਬੜੀ ਹੀ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਕਾਲੀ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵੋ।" ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਜੋਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਖੰਡਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹੋ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਜੋਤੀ ਉਸ ਦੀ ਜੋਤੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।" ਹੁਣ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰੋ। ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਾ ਮੁਕਾ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਤਪੱਸਿਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਹੋਏ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਉੱਤਮ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਤ ਉਥੇ ਬਿਤਾਈ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਤਾ ਕਿ ਤਪੱਸਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋ ਸਕੇ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਆਵਾਸ ਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੁਭਗ ਧੀ ਕਾਲੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚੀ।