ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਵਰੁਣੀ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ, ਵਰੁਣੀ ਨੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸੰਵਰਣ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਆਈ ਹੈ; ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵੇ। ਸੰਵਰਣ ਦੇ ਪਾਸ ਆਏ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਉੱਤਮ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਸੰਵਰਣ ਵਲੋਂ ਆਏ ਸਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸਹਿਯੋਗ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਵਰੁਣੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬੋਲੀ, "ਮੈਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ—ਉਹ ਅਮਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ।" ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ: "ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਕਮਰ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਸਿਰ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਂਗਲਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਜੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਦੰਦ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਵੀ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਪੰਜ ਥਾਂ ਲਾਲ, ਚਾਰ ਥਾਂ ਕਾਲਾ ਤੇ ਤਿੰਨ ਥਾਂ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਨੇ ਸੁਣਿਆ। "ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ," ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਉਹ ਸੰਵਰਣ, ਰਿਕਸ਼ਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਸੰਵਰਣ ਨੇ ਆ ਕੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਤਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। "ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੇ ਉੱਤਮ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਵਰੁਣੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਾਡੀ ਮੰਗ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਲਿਆਈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਵਰਣ ਨੇ ਤਪਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਫੜਿਆ। ਤਪਤੀ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਧੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੁਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਵਰਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੁਰੂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਵਿਧੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਸਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਪਾਲਦੇ ਹਨ। ਨੌਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਾ ਉਪਨਯਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਵੇਦ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਕੁਰੂ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਕੁਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨੋਬਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਵੀ ਕੁਰੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਕੁਰੂ ਨੇ ਪੌਲੋਮੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸੁਰੱਖਿਅਕ ਸੀ। ਜਦ ਤਕ ਉਸ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਸਥਿਰ ਰਹੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ, ਕੀਰਤੀ ਲਈ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਪਲਕਸ਼ ਵ੍ਰਖ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੀਭ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ। ਭਗਵਤੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਅਨੇਕ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਖੜੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਤਰ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਆਇਆ। ਉਹ ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਵਿਅਪਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉੱਤਰ ਪਾਸੇ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਗਿਆਨੀ ਇਸ ਨੂੰ 'ਉੱਤਰ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ' ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੱਖਿਅਕ, ਸ਼ੰਭੁ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤੇ। ਦੱਖਣ ਪਾਸੇ ਵਿਰਜਾ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਮੰਤਪੰਜਕ ਵੀ ਇੱਕ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਹੈ, ਉੱਤਮ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਉੱਤਰ ਵਾਲਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਮੈਂ ਪਾਲਾਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰੇ ਕਰਾਂਗਾ।