ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਤੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਭਗਵਾਨ! ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕੀਏ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇੱਥੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀਏ।” ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਖੇਤੀ ਦੀ ਰੁੱਤ ਦੇ ਆਰੰਭ ’ਤੇ, ਸੰਵਰਣ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦਾ ਜਨਮ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੋਂ ਹੋਇਆ। ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਸਭ ਕਾਰਜ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੰਵਰਣ ਵੈਭ੍ਰਾਜਾ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਾਗਲਪਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਨੀਲੇ ਕੰਵਲ, ਲਾਲ ਕੰਵਲ, ਚਿੱਟੇ ਕੰਵਲ ਅਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਖਿੜਨ ਵਾਲੇ ਕੰਵਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਥੇ ਸੰਵਰਣ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਦੇਖੀ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਝੱਟੀ ਹੀ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਢਾੜਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਆਤਮ ਨੂੰ ਠੰਡਕ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਨਾਂ ਦਿਨ ਚ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਨਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁੱਤਦਾ ਸੀ। ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਸੜਕਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਦੇਵਤਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਵਰੁਣੀ, ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ, “ਇਹ ਸਭ ਸੰਵਰਣ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਸੰਵਰਣ ਵਾਸਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਵਰੁਣੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਸੀ—ਉਹ ਅਮਰਪੁਤ੍ਰ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਂਗ ਹੈ, ਪੱਛਲ ਪਤਲੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਕੰਵਲ ਦੀ ਪੰਖੁੜੀ ਵਰਗੇ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਜੋੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ; ਦੰਦ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਪੰਜ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਲਾਲ, ਚਾਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਗੂੜ੍ਹਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝਦਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨਾ।” ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹੀ ਸੰਵਰਣ, ਜੋ ਕਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਜਦ ਸੰਵਰਣ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਤਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ! ਇਹ ਲੜਕੀ ਕੌਣ ਹੈ?” ਤਦ ਵਰੁਣੀ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੁਹਾਡੇ ਬੇਨਤੀ ਤੇ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ; ਉਸਨੇ ਇਹ ਕੁੜੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਕੇ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤਪਤੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਤਪਤੀ, ਰਾਜ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਧੀ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।