ਉੱਚੀ ਹੰਸੀ ਅਤੇ ਗੂੰਜਦਾਰ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਸੁਰ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੋਲਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ? ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰੋ ਜਿਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਮਿਲੇਗੀ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁਆਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੇਨਾ ਹੈ।" ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਉਸ ਧਰਮਵਤੀ ਮੇਨਾ ਨੂੰ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਮੰਗੋ।" "ਜਿਸ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਮੈਲ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰੇਗੀ।" ਫਿਰ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਥੇ, ਚੌੜੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਕੋਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਦੇਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕੀਏ।" ਇਸ 'ਤੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਸੰਵਰਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਬਚਪਨ ਹੀ ਤੋਂ ਉਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਸੀ ਅਤੇ ਸਦਾ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਸੀ। ਉਸ ਉੱਚੇ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠ—ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ—ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਸੰਵਰਣ ਵੈਭਰਾਜਾ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲਪਨ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੁਗੰਧ ਤੋਂ ਅਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ, ਨੀਲੇ, ਲਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਖਿੜਨ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੰਵਰਣ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸੀ ਕੁਆਰੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਨੇ ਵੀ, ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਬਾਣ ਨਾਲ ਵਿਧ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ, ਤਾਂ ਓਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਨਾ ਦਿਨ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੌਂਦਾ ਸੀ। ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੜਫਾਇਆ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ। ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਰੁਣੀ, ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ, "ਇਹ ਸੰਵਰਣ ਦੀ ਧੀ ਲਈ ਹੈ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਜਦ ਸੰਵਰਣ ਰਾਜੇ ਦੀ ਓਰੋਂ ਆਏ ਹੋਏ ਵੈਦਿਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਉਣ 'ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੁਆਰੀ, ਜਿਸਨੇ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਵੀ ਵਰੁਣੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਸੀ—ਉਹ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਲਕੜਾਂ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਪੱਟ ਪਤਲੀ ਤੇ ਤਿੰਨ ਵੱਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਪੰਖੁੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ; ਉਸਦਾ ਸਿਰ ਛਤਰੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਗਠੀਲੀਆਂ ਹਨ; ਉਸਦੇ ਦੰਦ ਸੋਹਣੇ ਹਨ, ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਵੀ। ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਪੰਜ ਥਾਵਾਂ ਲਾਲ, ਚਾਰ ਥਾਵਾਂ ਕਾਲਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।