ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਪਰਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇਹ ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨਾਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਉਹ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਦੈਤ, ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਰਤਾਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਓ। ਹੁਣ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਸਕੰਦਾ ਦੇ ਸਦੀਵੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਹਾਰੇ ਤੋਂ ਵੰਜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਤਪस्या ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਿਆ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਪਰ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਮਹੀਸ਼ਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਰੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਚਿੱਟੇ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਮਹਾਨ ਹੰਸ, ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੇ, ਗੂੜ੍ਹ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਏ ਹੋ?" "ਉਹ ਕੰਮ ਕਰੋ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੱਤ ਪੱਕੀ ਹੋਵੇਗੀ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਕੁਆਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੇਨਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ, ਹਿਮ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਉਸ ਸਰਲ ਮੇਨਾ ਨੂੰ ਮੰਗੋ। ਜਿਸ ਨੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਅਮਲਤਾਸ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਹੀਸ਼ਾ ਦੈਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗੀ। ਉਥੇ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ 'ਚ ਅਸੀਂ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋਈਏ, ਦਿਵਯ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕੀਏ।" ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ ਵੀ ਦੱਸਿਆ, ਜੋ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਹਲ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਸੰਵਰਨਾ ਤਾਰਾ ਮੰਡਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਸੀ। ਉਸ ਨਿਰਮਲ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਸਿਖਾਈਆਂ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਉਹ ਵੈਭਰਾਜਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਾਗਲਪਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਟਕਣ ਲੱਗਾ। ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਲਾਲ ਕਮਲ, ਚਿੱਟੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਦਿਨ-ਫੁੱਲਣ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਵਿਚ, ਸੰਵਰਨਾ ਨੇ ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਨੇ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਗੋੜੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਕੇ, ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਪਿਆਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਢਾਢਸ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੂ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਦਿਨ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੌਂਦਾ ਸੀ। ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ। ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।