ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਤੇ ਹੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰਮ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਨੱਚੀ ਤੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀਤੀ। ਉਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਘਟ ਗਈ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਆਗੂ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੋਚ, ਪੁੱਛ, ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਸਾਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਦੈਤ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਤੋਂ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਟੁੱਟ ਕੇ ਥੱਲੇ ਪੈ ਗਈ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਲਾਠੀ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਫਿਰ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕੁਚਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਨਮੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਗਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਤਲਵਾਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨਿਕਲਿਆ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉੱਤਮ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸੀਸ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀ ਹੋਈ ਭੱਜ ਪਈ। ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਡਰ ਕੇ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਨਾਰਾਇਣੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਕਾਟਿਆਯਨੀ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਪਰ ਸੁੰਦਰ ਅਕਰਤੀ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗੀ," ਤੇ ਦੁਰਗਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਬੜੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਉਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸ਼ੁੰਭ ਦੈਤ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਮਾਤਾ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਾਮਕ ਆਵਰਨ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇਗੀ। ਉਹ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ—ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।" ਫਿਰ, ਕਥਾਵਾਚਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਕੰਦ ਦੇ ਨਿਤਯ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਂਗਾ।" ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਹਾਰਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਿਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਹਾਰ ਗਏ। ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਹੰਸ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਲਈ ਗਏ। ਹਰੀ ਨੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਆਏ ਹੋ?" ਉਸ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਉਹ ਕੰਮ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਜ਼ਰੂਰ ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇਗੀ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਕੁੰਆਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮੇਨਾ ਸੀ। ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਬਰਫੀਲੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਨੇਕ ਮੇਨਾ ਨੂੰ ਮੰਗੋ।" ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੱਖ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗੀ। ਉਥੇ, ਚੌੜੀਆਂ ਜਲਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਰਤ ਸਥਾਨ ਤੇ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਉਂ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ।