ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਯੋਧਾ ਨੇ ਸੋਲਾਂ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਏ, ਹਰ ਤੀਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੰਖੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਨੁੱਕ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਰਥ ਦਾ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁੱਸ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਚੁੱਕ ਲਈ। ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਭਾਲਾ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘਣੀ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵਾਲੇ ਗਿੱਦੜ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਹੋਈ ਤੇ ਉਹ ਰਾਛਸ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਮੁੱਖ ਵਾਲਾ ਰਾਛਸ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਦੁਰਧਰਾ, ਦੁਰਮੁਖ ਅਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਬਿੱਲੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ। ਪਰ ਮਾਤਾ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਡਮਰੂ ਨੂੰ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਵੀ ਨੱਚਣ ਤੇ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰਮੈਸ਼ਵਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਲਏ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਵੀਣਾ ਵਜਾਈ ਤੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਢਿੱਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਥੱਕ ਗਈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸਰਦਾਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੰਚ, ਪੂੰਝ, ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਸਾਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਰਾਛਸ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦੀ ਹੋਈ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਹਿਸ਼, ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਨੋਕ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਮਾਲਖ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁੱਟੀ, ਉਹ ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਲਾਠੀ ਸੁੱਟੀ ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ। ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੁರ್ಗਾ ਨੇ ਜਲਦੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਲਈ। ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਤੇ ਕੋਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਦਬਾਉਂਦੀ ਜਿਵੇਂ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਨਮੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਲਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਛੇਦਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਤਲਵਾਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਾਛਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਚੀਕ ਪਈ। ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਗਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਨਾਰਾਇਣੀ, ਜੋ ਸਭ ਜਗਤਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਕਾਟਿਆਯਨੀ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਮੁਖ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗੀ," ਅਤੇ ਦੁರ್ಗਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਮਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਨਾਮਕ ਆਵਰਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇਗੀ। ਉਹ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀ ਧੀ ਵਜੋਂ ਜੰਮੀ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਛਸ, ਮਾਰੇ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਓ।" "ਹੁਣ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਕੰਦ ਦੀ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਉਤਪੱਤੀ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਉਹ ਸਹਾਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਬਣਿਆ, ਰਾਛਸਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਮਹਿਸ਼ਾ ਰਾਛਸ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਵਲੋਂ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਾਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਫੈਦ ਟਾਪੂ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਹੰਸ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਏ।