ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਹਰਿ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਖੋਹ ਲਈ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁਮਾਉਂਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਡੰਗ ਵਾਂਗ ਉਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਹਾਸੇ ਵਿਚੋਂ ਅਨੇਕ ਅਜੀਬ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ—ਕਿਸੇ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਭੈਂਸੇ ਜਿਹੇ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸੂਰਾਂ ਵਰਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਅੱਖਾਂ, ਪੈਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਅਨੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਵਾਜੇ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ ਜਿਵੇਂ ਵੱਜਦੀ ਬਿਜਲੀ ਖੇਤ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਫੌਜ ਦਾ ਸੇਨਾਪਤੀ ਚਿਕਸ਼ੁਰਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਲਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਅਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਹ ਭਾਲਾ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਿੰਘਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲੂਮੜੀ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਦੈਤਿ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਦੁਰਧਰਾ, ਦੁਰਮੁਖਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਿੱਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਵੱਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਵਧੀਆ ਡਮਰੂ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੱਚਦੀ ਤੇ ਹੱਸਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਵੀਣਾ ਵਜਾਉਂਦੀ, ਨੱਚਦੀ ਤੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀਦੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਕਪੜੇ ਢੀਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਉਰਜਾ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸਰਦਾਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਚੰਚਲ ਚੁੰਝ, ਪੂੰਛ, ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਸਾਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਇੱਕ ਦੈਤਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਭੈਂਸਾ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰਾ ਮੁੰਦ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਨ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਲਾਠੀ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਈ। ਭੈਂਸਾ-ਦੈਤਿ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੁਰਗਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਤੇ ਕੋਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਬਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਨਮੀ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਚੁਭੋ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਤਲਵਾਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੈਤਿ ਫੌਜ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀ ਹੈ। ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵੱਲ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਾਰਾਇਣੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ। ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜਨਮ ਲਵਾਂਗੀ," ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸ਼ੁੰਭ ਦੈਤਿ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੋਇਆ।