ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਛਿੜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਲ-ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਧਨੁਸ਼ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਲ ਨਾਲ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਡਾਲ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਧਰਾਸਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਜਟਾ ਹਿਲਾਉਂਦੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਦੇ ਗਲ ਪਲੌਹਾਂ ਨਾਲ ਫਾੜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਕੁਝ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਅਸੁਰ ਭੱਜ ਗਏ, ਕੁਝ ਮਰੇ ਪਏ, ਕੁਝ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਰਾਤ ਸਮਝ ਕੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਮਾਰਾ ਨਾਮਕ ਅਸੁਰ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਇਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਉਠਾ ਕੇ ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਫਿਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡੰਕੇ ਵਾਂਗ ਵਜਾਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੇ ਤੋਂ ਅਨੇਕ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ, ਕੁਝ ਦੇ ਮਹਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਸੂਰ ਵਾਂਗ ਮੂੰਹ ਬਣ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਿਹਰੇ, ਅੱਖਾਂ, ਪੈਰ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸਨ। ਕੁਝ ਵਜੀਨ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਖੇਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਚਿਕਸ਼ੁਰਾ, ਜੋ ਸੈਨਾ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਰਾਂ ਅਤੇ ਤਿੱਖੇ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਸੋਲਾਂ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ। ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਹੰਕਾਰਾ ਮਾਰਿਆ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਡਾਲ ਲੈ ਆਇਆ। ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਭਾਲਾ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਦੜ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਫਿਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਦੀ ਮਾਦਾ ਨਾਲ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਅਸੁਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਡਰਾਉਣੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਅਸੁਰ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਦੁਰੱਧਰਾ, ਦੁਰਮੁਖ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਿੱਲੀ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਵੀ ਅੱਗੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਮਾਤਾ ਹੱਸ ਪਈ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਡਮਰੂ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੱਚਣ ਤੇ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਪਰ ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਪਕੜ ਲਏ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ ਵੀਨਾ ਵਜਾਉਂਦੀ, ਨੱਚਦੀ ਅਤੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਢੀਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਰਜਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ-ਸਵਾਮੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੋਚ, ਪੂੰਛ, ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਸਾਹ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅੰਬਿਕਾ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੀ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਵੱਲ ਵਧੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮਹਿਸ਼, ਜੋ ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਲੋਂ ਮਿਲੀ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਨੁੱਕ ਮੁੰਦ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਧਨ-ਪਤੀ ਦੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਸੁੱਟੀ ਤਾਂ ਉਹ ਟੁੱਟ ਗਈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਹੋਈ।