ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਪਹਿਨੋ!” ਇਸ ਉੱਤੇ, ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਅਡੋਲ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਨੀਚ ਦੈਤ ਹੈ ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਹਿਮਤ ਕਰੇ?” ਉਸ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਿ্ণੁ-ਕੈਜ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਭੈਸ ਦੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜੈਯ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਘੁੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਭੈਸ ਦੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਕੌਣ ਘਟਾ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਪੂਰਾ ਨਿਰਣੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਹਥਿਆਰ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਪਰ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਘਟਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿਚ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਦੈਤ ਨੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਧਨੁਸ਼ ਉਠਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਬਦਲਾਂ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਗਦਾ ਤੇ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਜੂ ਉਡਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਦੀਆਂ گردنیں ਹਲ ਨਾਲ ਫਾੜ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਦੈਤ ਭੱਜ ਗਏ, ਕੁਝ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਕੁਝ ਮੁਰਝਾ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਰਾਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਡਰ ਕਰ ਭੱਜ ਪਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਾਮਰਾ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਇਆ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਦੈਤ ਨੇ ਸਿੰਘ 'ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਗਈ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਡਰਮ ਵਾਂਗ ਵੱਜਾਇਆ। ਦੇਵੀ ਦੀ ਹਾਸੀ ਤੋਂ ਅਜਬ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਕੁਝ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਮੂੰਹ, ਕੁਝ ਦੇ ਭੈਸ ਦੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਦੇ ਸੂਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਿਹਰੇ, ਅੱਖਾਂ, ਪੈਰ, ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਸਨ। ਕੁਝ ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਰ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਫਸਲ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੈਨਾਪਤੀ ਚਿਕਸ਼ੁਰਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ। ਚਿਕਸ਼ੁਰਾ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਸੋਲਾਂ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ। ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਝੰਡਾ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੜਿਆ। ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਬਰਛੀ ਫੜੀ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਿੰਘ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਸਿਆਲ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੈਤ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਡਰਾਉਣੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਦੁਰਧਰਾ, ਦੁਰਮੁਖਾ ਅਤੇ ਇਕ ਹੋਰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਿੱਲੀ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਵੀ ਅੱਗੇ ਆਏ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕਾਟਯਾਨੀ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਏ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਡਮਰੂ ਵਜਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।