ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨੋ; ਮੈਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਹੈ।" ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" ਪਰ, ਮਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਅੱਜ ਇਹ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗੀ।" ਉਹ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਉਹ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਤੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਵਰਤਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ?" ਮਾਂ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਸਭ ਜਗਤ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਬੋਲ ਪਈ, "ਜੋ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਵੇ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣ ਸਕੇਗਾ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਤ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਦੀ ਤਿਵੇਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਨਾਮਰ ਨਾਮਕ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਦੁਰਗਾ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਯੁੱਧ ਲਈ ਕੂਚ ਕੀਤਾ। ਫੌਜ ਨੇ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਬੰਨ੍ਹੋ!" ਮਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਨੀਚ ਦੈਤ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ?" ਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਿਸ਼ਣੁ-ਪੰਜਰਾ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ। ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜੈਅ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਨਾਲ ਉਸ ਮਹਿਸ਼-ਰਾਜ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਕੌਣ ਘਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਫਿਰ, ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵਿਵਾਦ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਹਥਿਆਰ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਘਟਨਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ। ਮਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਧਨੁਸ਼ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਿੱਠ ਬਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਗਦਾ ਅਤੇ ਮੁਸਲ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਨਾਲ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਜੂੜ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਮਾਂ ਨੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਕੁਝ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਹਲ ਵਾਂਗ ਚੀਰੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਕੁਝ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵੱਢੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਭੱਜ ਪਏ, ਕੁਝ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਕੁਝ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਯੁੱਧ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਰਾਤ ਸਮਝ ਕੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਾਮਰ ਉੱਤਾਵਲਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਪਾਗਲ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸਿੰਘ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਦੀ ਜਾਨ ਗੁਆ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਡੰਕੇ ਵਾਂਗ ਵਜਾਇਆ। ਮਾਂ ਦੀ ਹਾਸੀ ਤੋਂ ਅਨੇਕ ਅਚੰਭੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਕੁਝ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ, ਕੁਝ ਦੇ ਮਹਿਸ਼ਾਂ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸੂਰਾਂ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਿਹਰੇ, ਅੱਖਾਂ, ਪੈਰ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਮਾਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਵੱਜਾ ਫਸਲ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਚਿਕਸ਼ੁਰਾ, ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਸਾਫ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈਆਂ।