ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਗ੍ਰਾਯੁਧ, ਚਿਕਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਉਣ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਤਲਹਿ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਡੇਰਾ ਲਗਾ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁੰਦੁਭੀ, ਜੋ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਦਮਰੂ ਵਜਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਆਇਆ। ਉਹ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ, ਜੋ ਰੰਭਾ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ।” ਉਹ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੰਭਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਸੱਚ, ਭਟਕਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੱਸੋ। ਰੰਭਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਹਾਂ; ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਕੁਆਰੀ, ਮੈਂ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਚਾਹੇ ਭੂਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਯਕਸ਼, ਕਿਸੇ ਨੇ ਜੀਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।” “ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਅੱਜ ਸਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਲਬਧੀਆਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨੋ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹਾਂ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਰਵੋਪਰੀ ਹੈ; ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਗਏ ਹਨ। ਜੇ ਅੱਜ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਤੀ, ਸੱਚ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਾਂਗਾ।