ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੋਹਰ ਖ਼ੁਦ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਲਾਈ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਲਈ, ਕਾਮਦੇਵ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵਸਾਇਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਰਚਨਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਰਚਨਹਾਰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਰਚਨਾ ਜਾਂਚ ਲਈ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਬਣਾਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਨਗਾਂ ਦੀ ਮੋਤੀ ਵਰਗੀ ਮਾਲਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਚਾਹਿਆ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਨਾ ਜਾਣ ਸਕੇ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਕੁੜੀ। ਫਿਰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, "ਤੂੰ ਆਪ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਜਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨਹੀਂ।" ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਕੋਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਾਂ ਤਾਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਗ੍ਰਾਯੁਧ, ਚਿਕਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਏ ਅਤੇ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆਪਣਾ ਡੇਰਾ ਲਾ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਉਥੇ ਦੁੰਦੁਭਿ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਡੰਕ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਕੁਆਰੀ, ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਅਤੁੱਲ ਰੰਭਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ।" "ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸ, ਕੋਈ ਭੁਲਾਵਾ ਨਾ ਕਰ, ਜੋ ਰੰਭਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਰੰਭਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੇਬਸ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਰੁਦ੍ਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਕੁੜੀ, ਮੈਂ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ।" "ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਯਕਸ਼ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਤ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਜੀਊਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੀ, ਅੱਜ ਸ੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਉਪਲਬਧੀਆਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਯੋਗ ਪਤੀ ਹਾਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਾਂ।" "ਇਹ ਸਚ ਹੈ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਇਹ ਵੀ ਸਚ ਹੈ, ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰੇ ਹਨ। ਜੇ ਅੱਜ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਾਂਗੀ, ਸੱਚ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵੀ ਦੇ ਦੇਵੇਗਾ—ਫਿਰ ਦੂਜੀ ਕੋਈ ਵਧੂ-ਕੀਮਤ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਇਹ ਇੱਥੇ ਤੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ?" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਜਗਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਜੋ ਮੈਨੂੰ, ਇਸ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹੋਏ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਏਗਾ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਦੂਤ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਯੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਨਾਮਰਾ ਨਾਮਕ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦੁರ್ಗਾ ਦੇਵੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਬੰਨ੍ਹੋ!" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇੱਥੇ ਕਿਹੜਾ ਛੋਟਾ ਅਸੁਰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇਗਾ?" ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਿਸ਼ਣੁ-ਪੰਜਰਾ ਰਚਿਆ ਗਿਆ। ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਪਰ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮਾਰ ਡਾਲਿਆ। ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਵੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਭਲਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਘਟਾ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਉਸਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਿਵਾਦ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਪਟ ਗਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਹਥਿਆਰ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਘਟਨਾ, ਜੋ ਦੇਵਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਦਿਸਦੀ ਸੀ।