ਉਹ ਫਿਰ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਕੁਕਰਮੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਾਲਵਟਾ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮਾਹਿਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਚਰੀਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਮਹਾਨ ਦਿਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਸਨੇ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚੀ ਅਤੇ ਮਾਹਿਸ਼ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਮਾਹਿਸ਼ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੈਤ ਮਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸ਼੍ਯਾਮ ਵਰਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਰੰਭਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਹਿਸ਼, ਜੋ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਭਜ ਗਏ। ਇਹ ਮਾਹਿਸ਼, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਰੁਦਰ, ਅਰਕ ਅਤੇ ਮਾਰੁਤ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਵਲੋਂ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ੇਕਿਤ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੇ ਸ਼ੰਭਰ, ਤਾਰਕ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਚੰਦਰਮਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਵਿਰੋਧੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਸਤੁਤੀ ਗਾ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਪਤੀ ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਦਾਤਾ ਸਨ, ਮਾਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢੇ ਗਏ ਹਾਂ, ਮਾਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਪਾਤਾਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਤਾਂ ਦਾਨਵ ਸਾਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਅਚਾਨਕ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗੂਂ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਕੱਤਿਆਯਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜੋ ਅਤੁੱਲ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਊਰਜਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ। ਉਸ ਊਰਜਾ ਤੋਂ, ਕੱਤਿਆਯਨੀ ਜਨਮੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਚੰਚਲ ਸਨ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਯੋਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਯਮਰਾਜ ਤੋਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਹਰੀ ਦੀ ਊਰਜਾ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਉਸਦੇ ਜੰਘ ਅਤੇ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਊਰਜਾ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ। ਉਸਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਊਰਜਾ ਤੋਂ, ਹਥੇਲੀਆਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਊਰਜਾ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ। ਉਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਭੰਵ ਸਾਧਿਆਂ ਦੀ ਊਰਜਾ ਤੋਂ ਬਣੇ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕੱਤਿਆਯਨੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਅੱਗ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਅਖੁੱਟ ਤੀਰ-ਤੁਣੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਕਮੰਡਲੂ, ਕਾਲ ਨੇ ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਢਾਲ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਮੁਕੁਟ, ਕੁੰਡਲ, ਅਰਧਚੰਦ ਅਤੇ ਕੁਹਾੜੀ ਦਿੱਤੀ। ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਅਮਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਨੇ ਮਾਲਾ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਰੁਦਰ, ਵਾਯੂ, ਅਗਨੀ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਨੀਂਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਕੀਤਾ; ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਲਾਜ, ਭੁੱਖ, ਡਰ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੀ। ਜੀਵਿਕਾ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਮੋਹ ਉਸਦੇ ਰਥ ਹਨ—ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਵਾਲੀ ਦਿਵ੍ਯਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਿੰਧਿਆ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਸੀ, ਅਗਸਤਯ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਨੀਵਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਅਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਸ਼ੁੱਧ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ। ਫਿਰ ਸੂਰਜ, ਜਦੋਂ ਯਜ੍ਯ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕੁੰਭਭਾਵਾ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿਓ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖੀ ਰਹਿ ਸਕਾਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਵੀ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਮੰਗਣਹਾਰ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।