ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਿਰ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਯਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਹੋਰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, "ਤੂੰ ਮਰ ਨਾ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਇਥੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਥੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" ਇੱਕ ਮਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜੇਤੂ ਬਣੇ।" ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕੇਗਾ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇਗਾ। "ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਠਾਨ ਲਵੇਂਗਾ, ਉਹ ਤੂੰ ਲਾਜ਼ਮੀ ਪੂਰਾ ਕਰੇਂਗਾ।" ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਯਕਸ਼ ਮਾਲਵਟਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਹੋਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਹਾਥੀ, ਭੈਂਸਾਂ, ਘੋੜੇ, ਗਾਂ, ਅਤੇ ਬਕਰੀਆਂ ਤੇ ਭੇੜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੀ ਸਨ। ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ ਤ੍ਰਿਹਾਯਣੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ, ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਾਲਵਟਾ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ—ਇੱਕ ਭੈਂਸ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਦਿਤੀ ਕੋਲ ਗਈ। ਇਕ ਦਿਨ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚੀ ਅਤੇ ਭੈਂਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਧਰਮੀ ਔਰਤ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੈਂਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਉਹ ਭੈਂਸ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੈਤ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਨ ਲਈ, ਜਦਕਿ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੰਗਤ ਕਾਲੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭੱਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਰੰਭਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭੈਂਸ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਛੱਡ ਕੇ। ਇਹ ਉਹੀ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਰਕ ਅਤੇ ਮਰੁਤ ਸਮੇਤ, ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਸ਼ੰਭਰ, ਤਾਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸਵਾਮੀਆਂ ਵਲੋਂ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਵਾਇਆ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਲਟਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਅਸੀਂ, ਮੇਰੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਭਜਨ ਗਾ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਗਏ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਦੋਨਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਭੈਂਸ-ਜਨਮੇ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਦੱਸੇ। "ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢੇ ਗਏ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਭੈਂਸ ਅਸੁਰ ਵਲੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਸਾਏ ਗਏ ਹਾਂ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਦਾਨਵ ਵਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।" ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਅਚਾਨਕ ਕਾਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਤੋਂ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀ। ਮਹਾਨ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਕਾਤਿਆਇਨ ਨੇ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ। ਉਸ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਨਵੀਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਜਨਮੀ—ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਚੰਚਲ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ। ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਯਮ ਤੋਂ, ਬਾਂਹਾਂ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਲੀਆਂ, ਜੋ ਕਮਰ 'ਤੇ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਭੌਂਹਾਂ ਸਾਧਿਆਂ ਤੋਂ, ਜੋ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਅੱਗ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਅਖੂਤ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤਰਕਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਕਮੰਡਲ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕਾਲ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਦਿੱਤੀ।