ਪਹਿਲਾਂ, ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਈਸ਼ ਅਤੇ ਕਾਤਿਆਯਨੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਕਈ ਕੰਮ ਕੀਤੇ। ਨਮਰਾ ਅਤੇ ਰਕਤਬੀਜਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਇਹੀ ਨਮਰਾ ਅਤੇ ਰਕਤਬੀਜਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਕੁਰੂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਲੇਸ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ। ਕਾਤਿਆਯਨੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਦਾਤਾ ਦੁਰਗਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਸ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਦੀ ਮੁੱਖ ਨਾਇਕਾ ਹੈ। ਰੰਭਾ ਅਤੇ ਕਰੰਭਾ – ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ। ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਦੈਤ, ਪੰਜ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਕਰੰਭਾ ਅਤੇ ਰੰਭਾ, ਯਕਸ਼ ਮਾਲਪਟਾ ਵੱਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਬਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਲੱਗਾ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨਾ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤਾੜਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਮਰ ਨਾ ਜਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।” ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਸੀਮ ਤਾਕਤ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਹਵਾ ਵਾਂਗੂ ਤੇਜ਼, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਮਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, “ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮਨ ਚਾਹੇਂਗਾ, ਉਹ ਤੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਯਕਸ਼ ਮਾਲਵਟਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਯਕਸ਼ ਉਸਦੇ ਇਰਦ-ਗਿਰਦ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਹਾਥੀ, ਭੈਂਸ, ਘੋੜੇ, ਗਾਂ, ਅਤੇ ਬੱਕਰੀਆਂ-ਭੇੜਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸਨ। ਸੁੰਦਰ ਰਾਣੀ ਤ੍ਰਿਹਾਯਣੀ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਕੇਂਦਰਤ ਕੀਤਾ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਪਰ, ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਲਵਟਾ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਇਕ ਭੈਂਸ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਮਹਾਨ ਦਿਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਭੈਂਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਉਹ ਧਰਮੀ ਨਾਰੀ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੈਂਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਆਖ਼ਰ, ਉਹ ਦੈਤ ਇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਸਾਵਲੀ ਰੰਗ ਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਰੰਭਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭੈਂਸ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਸੀ, ਬਚ ਗਿਆ। ਇਹ ਭੈਂਸ-ਅਸੁਰ ਇੰਨਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਇੰਦਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਰਕ (ਸੂਰਜ), ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਭਰ, ਤਾਰਕ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਚੰਦਰਮਾ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਧਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਸਤੁਤੀ ਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਭੈਂਸ-ਅਸੁਰ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਦੱਸੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢੇ ਗਏ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਭੈਂਸ-ਅਸੁਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਪਾਤਾਲ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਤਾਂ ਦਾਨਵ ਸਾਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।” ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਅਚਾਨਕ ਕਾਲ-ਅੱਗ ਵਾਂਗੂ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।