ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਅੰਗ ਤੋਂ ਕਾਲੀ ਉਡੁੰਬਰ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਉਪਜਿਆ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਨਾਲ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਵੱਛ ਵੀ ਜਨਮਿਆ। ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਦੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਸ਼ਮੀ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਦਕਿ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਬਿਲਵਾ ਆਇਆ। ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਲੰਮੇ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ—ਚਿੱਟੀ ਤੇ ਕਾਲੀ—ਵਧਣ ਲੱਗੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਦੀ ਉਪਜ ਤੋਂ ਭਗਤੀ ਜਾਗਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦਾਰਥ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਦ ਤਕ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਰਹੇ, ਮੁੱਖ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਮਣੀਆਂ, ਮੋਤੀ, ਮੂੰਗਾ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਤਿੱਖੇ ਭੋਗ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ। ਜਦ ਘਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਪਦਾਰਥ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਲ ਅਟੁੱਟ ਰਿਹਾ। ਯਜਨ ਵਿਚ, ਇਹੀ ਪਦਾਰਥ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਾਨ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਲ ਉੱਤਮ ਬਣੇ। ਭੋਗ ਅਟੁੱਟ, ਰੰਗੀਨ, ਚੁਸਣ ਜਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ। ਹੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: “ਮੇਰੇ ਅਟੁੱਟ ਪਦਾਰਥ ਧਰਮ, ਧਨ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੋਣ।” ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਧਰਮ ਆਦਿ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰ ਪਦਾਰਥ ਵਿਚ ਅਟੁੱਟਤਾ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ, ਧਨ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨਾਸ ਰਹਿਤ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਵੈਸ਼ਨਵ ਕਵਚ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪੂਰਬ ਦੀ ਦਿਸਾ ਵਿਚ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਦੱਖਣ ਵਿਚ ਵੀ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਪੱਛਮ ਵਿਚ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਉੱਤਰ ਵਿਚ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿਚ, ਹੇ ਹਾਨੀ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਸਲਾਮ! ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿਚ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੇਰੇ ਵਲ ਪਕੜ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਹੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸੂਅਰ ਰੂਪ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿਚ, ਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ, ਹੇ ਨਰਸਿੰਘ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵਿਚ, ਹੇ ਅਸ਼ਵ-ਮੁਖਾ ਦੇਵਤਾ, ਸਲਾਮ! ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹੇ ਅਜੈਯ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਸਲਾਮ! ਹੇ ਅਜਿਤ, ਸਲਾਮ! ਹੇ ਅਸੀਮ, ਸਲਾਮ! ਹੇ ਮਹਾ ਮੋਹ, ਸਲਾਮ! ਹੇ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਸਲਾਮ! ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ, ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਈਸ਼ ਤੇ ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਨੇ... ਨਾਮਰਾ ਤੇ ਰਕਤਬੀਜ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਲੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨੇ... ਨਾਮਰਾ ਤੇ ਰਕਤਬੀਜ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਾਂਟਿਆਂ ਨੇ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚ... ਇਹ ਸਭ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਤੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਉਂ। ਜੋ ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਸਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੁਰਗਾ ਹੈ। ਰੰਭਾ ਤੇ ਕਰੰਭਾ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ ਪੰਜ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਰਹੇ। ਕਰੰਭਾ ਤੇ ਰੰਭਾ, ਯਕਸ਼ ਮਾਲਪਟ ਵੱਲ... ਉਹਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੀਦਾ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਉਹ ਮਹਾ ਬਲਵਾਨ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਦਬਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।