ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾਦੇਵ, ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕਾਲ—ਅਰਥਾਤ ਮੌਤ—ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਨੇਊ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੋਂਚਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ ਧਾਰੀ, ਯਾਨੀ ਮਹਾਦੇਵ, ਨੂੰ ਧੂਪ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਨਾਲ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹਾਰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸੰਤੋਖ ਲਈ ਭਾਵ ਨਾਲ ਇਹ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧੂਪ ਵਜੋਂ ਸਫੈਦ ਧਤੂਰੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਸਿਲਹਕਾ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਭ ਪੱਤਿਆਂ, ਫਲ ਵਾਲੇ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਧੂਪ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦਹੀਂ-ਚਾਵਲ, ਦੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਚਾਵਲ, ਦਾਲਾਂ ਅਤੇ ਪਕਵਾਨ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕ 'ਗੰਗਾ-ਧਾਰੀ' ਅਤੇ 'ਸ਼ੰਭੂ' ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਖੂਤ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਖੁਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਇਹ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਇਹ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਗਏ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਕਦੰਬ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਵਧੀ। ਉਸ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਇਕ ਬਰਗਦ ਦਾ ਰੁੱਖ ਉਪਜਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਤਪ-ਆਸਣ ਬਣਿਆ। ਇਹ ਵੀ ਸ਼ਰਵ ਲਈ ਬਣਿਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਸਵੈ-ਕਰਤ ਵੱਲੋਂ। ਖਡਿਰਾ ਦਾ ਕੰਟਾਲੀ ਰੁੱਖ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਿੰਧੁਵਾਰਾ, ਮਟਕੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਬਣ ਗਿਆ। ਕਾਲਾ ਉਡੁੰਬਰਾ ਰੁੱਖ ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਬਲਦ, ਜੋ ਵਸਤ੍ਰ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ। ਕਾਟਿਆਯਨੀ ਤੋਂ ਸ਼ਮੀ ਰੁੱਖ ਆਇਆ; ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਬਿਲਵਾ ਰੁੱਖ ਉਪਜਿਆ। ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਲੰਬੇ ਪੂਛ ਅਤੇ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ, ਚਿੱਟੀ ਅਤੇ ਕਾਲੀ, ਉਗ ਆਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਨਮਿਆ, ਭਗਤੀ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਦ ਤੱਕ ਪਤਝੜ ਦਾ ਮੌਸਮ ਰਹੇ। ਮੁਤੀ, ਮੋਤੀ, ਮੰਗਾ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਕੜਵੇ ਪਕਵਾਨ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਹੋਣ। ਜਦ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਵੇ ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਅਟੁੱਟ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹੀ ਗੱਲ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ, ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧੂਪ ਭੇਟ ਕਰਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋਵੇ। ਪੂਰੇ, ਰੰਗਦਾਰ, ਚੂਸਣ ਜਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰਨ। ਇਹ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਐਲਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: “ਮੇਰੀਆਂ ਅਟੁੱਟ ਵਸਤੂਆਂ ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੋਣ।” ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਉਸ ਸੱਚ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਆਦਿ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿਣ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟਤਾ ਦਾ ਵਰਤ ਸਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਨਾਸ-ਰਹਿਤ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਵੈਸ਼ਨਵ ਕਵਚ ਉਚਾਰਣ ਕਰਾਂਗਾ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।