ਜਦੋਂ ਗਰਮੀ ਦਾ ਮੌਸਮ ਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਗਰਮੀ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਹਵਾ ਤੇ ਤਾਪ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹਿੰਦੇ, ਸਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਦੋਵੇਂ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਗਏ। "ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ," ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਆਸਰੇ ਦੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਤੀ ਨੇ ਉਹ ਗਰਮ ਮੌਸਮ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਮੀਂਹਾਂ ਦਾ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ ਮੌਸਮ ਆਇਆ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਤੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦੀ ਬਿਜਲੀ, ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਕੇਕਾ ਦੀ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਕਦੰਬ, ਸਰਜ, ਅਰਜੁਨ, ਤੇ ਕੇਤਕੀ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਮਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਫੁੱਲ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਯੋਗੀ ਜਨ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਰੁੱਖ ਵੀ ਆਪਣੇ ਫੁੱਲ ਛੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਵਿਰਲੇ ਨੌਜਵਾਨ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੀਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ," ਸਤੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇਸਤ੍ਰੀ ਚਮਕ ਰਹਿਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣਾ ਆਚਰਨ ਖੋ ਬੈਠੇ?" ਬਿਲਵਾ ਦੇ ਰੁੱਖ ਫਲ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਦਰਿਆ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸਰੋਵਰ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਦੇ ਹਨ। "ਇਥੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਕੋਲ, ਇੱਕ ਘਰ ਬਣਾਓ ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਸਕਾਂ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ," ਸਤੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਘਰ ਦੀ ਕੋਈ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ, ਮੇਰਾ ਕਪੜਾ ਕੇਵਲ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਯੇ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਚਾਦਰ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ; ਦੂਜਾ ਇੱਕ ਸੱਪ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਧਨੰਜਯਾ ਹੈ।" ਜੋ ਨੀਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਜਲ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਮਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਮਾਲਕ ਦੀ ਔਖੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੇਵਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲਿਆ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ। ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਘੋੜਾ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਆਖਿਰਕਾਰ ਜਿਮੂਤਕੇਤੁ ਹੋਇਆ, ਸੁਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸੁਆਮੀ, ਸੁਹਾਵਣੀ ਪਤਝੜ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਕਮਲ ਮਹਿਕਣ ਲੱਗੇ, ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਘੋਸਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ, ਹਿਰਣ ਦੇ ਸਿੰਗ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ, ਅਤੇ ਸੱਜਣ ਲੋਕ ਸੰਤੋਖ ਨਾਲ ਜੀਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਚੰਨਣ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਾਫ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਸਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਰਬਤ ਦੇ ਪਾਸ ਗਏ। ਉਥੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਸਤਿਆ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਉਧਰ, ਦੱਖ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਜਨਕਰਤਾ ਸਨ, ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਸ਼੍ਯਪਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਨਸੂਯਾ, ਅਤ੍ਰਿ, ਧ੍ਰਿਤਿ, ਕੌਸ਼ਿਕ, ਚੰਦਰਮਾ ਅਤੇ ਅੰਗੀਰਸ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਆਏ। ਇਹ ਸਭ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਗੁਣਵਾਨ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪੰਡਿਤ ਸਨ। ਦੱਖ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਮੰਤਰਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਦੀ ਰਾਖੀ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ-ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਕਾਰਜਵਾਹੀ ਲਈ ਲਾਇਆ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਸਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੱਖ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸੱਦਾ ਭੇਜਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ। ਦੱਖ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਪਾਲੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। "ਕਿਸ ਕਾਰਨ," ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਸ਼ੰਕਰ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ, ਕਪਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਇੰਝ ਹੋਏ?" ਇਸ ਬਾਰੇ ਆਦਿਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਜਦ ਸੂਰਜ ਤੇ ਤਾਰੇ ਤਾਕਤਹੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਹਵਾ ਤੇ ਅੱਗ ਮਿਟ ਗਏ, ਪਰਬਤ ਤੇ ਰੁੱਖ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘੜੀ ਆਈ।