ਵਾਮਨਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ਼੍ਰੀਧਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਬੋਹਤ ਛੋਟੇ ਬਰਗਦ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਵਾਮਨ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਉਤਾਰਨ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਿੰਤਿਤ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦਾ ਮਨ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਹਿਮਾਵਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸੇ ਨੂੰ ਸਭ ਜਾਣਕਾਰ ਮੰਨਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪੁੱਛਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਕੀ ਹਨ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਗਰਮੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਆਉਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਗਰਮੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਫੇਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਬੇਘਰ ਹਾਂ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ।" ਸਤੀ ਨੇ ਗਰਮੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾਇਆ। ਫਿਰ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਮੌਸਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਕਾਲੇ ਬੁੱਲਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਤੀ ਨੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਚਮਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਬੇਹਿਦ ਮਰਿਆਦਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ?" ਬਿਲਵਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਫਲ ਉਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਦੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਝੀਲਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਤੀ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਤੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਇੱਥੇ ਇਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਇੱਕ ਘਰ ਬਣਾਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਘਰ ਦੀ ਸਮਾਨ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਢੱਕਣ ਇੱਕ ਹਿਰਨ ਦੀ ਚਮੜੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਬੈਠਕ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਸਥਾਨ ਦੀ ਥੋੜੀ ਔਖੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਦਰੇ ਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁਖ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਉਸ ਘੋੜੇ ਦਾ ਨਾਮ ਜਿਮੂਤਕੇਤੂ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਹਾਂਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੁੱਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਹਾਵਣਾ ਪਤਝੜ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਲੋਟਸਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲਾਈ, ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਘੋਸਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਏ, ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸਤੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ। ਦੱਖਾ, ਜੋ ਕਿ ਉਤਪਾਦਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਇੱਕ ਯੱਗ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਕਸਿਆਪਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਕਿ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ।