ସୁରଭୀଣୀ ନିଵେଦ୍ଯେତ୍ଥଂ ଵିଜ୍ଞାପ୍ଯୋ ମଧୁସୂଦନଃ
ଏଭଳି ସୁଗନ୍ଧିତ ବସ୍ତୁ ଅର୍ପଣ କରି, ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଉଚିତ।
ତଥାସ୍ତ୍ଵଶୂନ୍ଯଂ ଶଯନଂ ସଦୈଵ ଅସ୍ମାକମେଵେହ ତଵ ପ୍ରସାଦାତ୍
ଏଭଳି, ତୁମ ଦୟାରେ ଆମର ଶୟନ କେବେ ଖାଲି ନହେଉ।
ସତ୍ଯେନ ତେନାମିତଵୀର୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋ ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯନାଶୋ ମମ ନାସ୍ତୁ ଦେଵ
ହେ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁ, ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, ମୋର ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ କେବେ ନଶ୍ଟ ହେଉ ନାହିଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ।
ନକ୍ତାଂ ଭୁଞ୍ଜୀତ ଦେଵର୍ଷେ ତୈଲକ୍ଷାରଵିଵର୍ଜିତମଟ୍
ହେ ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ରାତିରେ ତେଲ ଓ ଖାର ଛାଡ଼ି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀଧରଃ ପ୍ରୀଯତାଂ ମେ ଇତ୍ଯୁଚ୍ଚାର୍ଯ ନିଵେଦଯେତ୍
‘ଲକ୍ଷ୍ମୀଧର ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ନିବେଦନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯାଵଦ୍ ଚଵୃଶ୍ଚିକରାଶିସ୍ଥଃ ପ୍ରତିଭାତି ଦିଵାକରଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଛିର ଢେର ମଧ୍ୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—
ତୁଲାସ୍ଥେର୍ଽକେ ହରିଃ କାମଃ ଶିଵଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ଵିବୁଧ୍ଯତେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁଳାରାଶିରେ ଥିବାବେଳେ, ହରିଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଜାଗେ; ପରେ ଶିବ ଜାଗ୍ରତ ହୁଅନ୍ତି।
ସଶଯ୍ଯାସ୍ତରଣୋପେତା ଯଥା ଵିଭଵମାତ୍ମନଃ
ନିଜ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ, ଶଯ୍ୟା ଓ ଚାଦର ସହିତ—
ଯସ୍ମିଂଶ୍ ଚୀର୍ଣେ ଵିଯୋଗସ୍ତୁ ନ ଭଵେଦିହ କସ୍ଯଚିତ୍
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରାଗଲେ, ଏଠାରେ କାହାର ସହିତ ବି ଅଲଗା ହେବା ଘଟେ ନାହିଁ।
ଯୁକ୍ତା ମୃଗଶିରେଣୈଵ ସା ତୁ କାଲାଷ୍ଟମୀ ସ୍ମୃତା
ମୃଗଶିରା ନକ୍ଷତ୍ର ସହିତ ଯୋଗ ହେଲେ, ସେହି ଦିନକୁ ଉଚିତ ଅଷ୍ଟମୀ ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।
ଵସତେ ସଂନିଧାନେ ତୁ ତତ୍ର ପୂଜାକ୍ଷଯା ସ୍ମୃତା
ସେଠାରେ ମନ୍ଦିରରେ ବସିବାକୁ ଅକ୍ଷୟ ପୂଜା ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।
ସ୍ନାତଃ ସଂପୂଜଯେତ୍ ପୁଷ୍ପୈର୍ଧତ୍ତୂରସ୍ଯ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍
ସ୍ନାନ କରି, ଧତୂରା ଫୁଲରେ ତ୍ରିନୟନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଵିପ୍ରାଯ ଦଦ୍ଯାନ୍ନୈଵେଦ୍ଯଂ ସହିରଣ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ
ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ, ସୁନା ସହିତ, ନୈବେଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ।
ଧୂପଯେତ୍ ସର୍ଜନିର୍ଯାସଂ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ମଧୁମୋଦକୈଃ
ସର୍ଜ ଗଛର ଗୁମ୍ମା ଧୂପ ଦେଇ, ମଧୁ ଓ ମିଠା ପାନୀୟ ସହିତ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ପ୍ରୀଯତାଂ ମେ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷୋ ଦକ୍ଷିଣା ସତିଲା ସ୍ମୃତା
ହେ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ, ଆପଣ ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ; ଦାନ ହିସାବରେ ତିଳ ଦେବା ଉଚିତ।
ଧୁପଂ ଶ୍ରୀଵାସନିର୍ଯାସଂ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ମଧୁପାଯସମ୍
ଶ୍ରୀବାସନ ଗଛର ଗୁମ୍ମା ଧୂପ ଦେଇ, ମଧୁ ଚାଉଳ ଖିର ନୈବେଦ୍ୟ ହେଉଛି।
ପ୍ରୀଯତାଂ ଗଵାନ୍ ସ୍ଥାସୁରିତି ଵାଚ୍ଯମନିଷ୍ଠୁରମ୍
ଗାଈମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଠି ଅଚଳ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ—ଏହି କଥା କଠୋର ଭାବରେ ନୁହେଁ କହିବା ଉଚିତ।
ମାସି ମାର୍ଗଶିରେ ସ୍ନାନଂ ଦଧ୍ନାର୍ଚା ଭଦ୍ରଯା ସ୍ମୃତା
ମାର୍ଗଶିର ମାସରେ, ଦହି ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ ଓ ପୂଜା କରିବାକୁ ଶୁଭ ବୋଲି ମନାଯାଏ।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ପ୍ରୀଯତାଂ ଶର୍ଵସ୍ତ୍ଵିତି ଵାଚ୍ଯଂ ଚ ପଣ୍ଡିତୈଃ
ନମସ୍କାର! ଶର୍ବ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ—ଏହି କଥା ପଣ୍ଡିତମାନେ କହିବା ଉଚିତ।
ଧୂପୋ ମଧୁକନିର୍ଯାସୋ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ମଧୁ ଶଷ୍କୁଲୀ
ମଧୁ ଗଛର ଗୁମ୍ମା ଧୂପ ଦେଇ, ନୈବେଦ୍ୟ ହେଉଛି ମଧୁ ଓ ମିଠା ପିଠା।
ଵାଚ୍ଯଂ ନମସ୍ତେ ଦେଵେଶ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକେତି ପ୍ରକୀର୍ତଯେତ୍
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ ଭଗବାନ, ତୁମକୁ 'ନମସ୍କାର ତିନି ଆଖିଅଳି ଭଗବାନ' ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କରିବା ଉଚିତ।
ଧୂପଃ ପଦମ୍ବନିର୍ଯାସୋ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ସତିଲୋଦନମ୍
ଧୂପ, ପାଦରେ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇବା ଓ ତିଳ ମିଶିତ ଚାଉଳର ଭୋଗ ଦେବା ଉଚିତ।
ପ୍ରୀଯତାଂ ମେ ମହାଦେଵ ଉମାପତିରିତୀରଯେତ୍
'ମହାଦେବ, ଉମାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ମୋପରେ କୃପା କରନ୍ତୁ' ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ।
ପାରଣାନ୍ତେ ତ୍ରିନେତ୍ରସ୍ଯ ସ୍ନପନଂ କାରଯେତ୍କ୍ରମାତ୍
ଉପବାସ ଶେଷରେ ତିନି ଆଖିଅଳି ଭଗବାନଙ୍କର ବିଧିବତ ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରୀଯସ୍ଵ ଦୀନୋ ଽସ୍ମି ଭଵନ୍ତମୀଶ ମଚ୍ଛୋକନାଶଂ ପ୍ରକୁରୁଷ୍ଵ ଯୋଗ୍ଯମ୍
ହେ ଭଗବାନ, ଦୟା କରନ୍ତୁ; ମୁଁ ଦୁଃଖିତ। ମୋ ଦୁଃଖ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଦୂର କରନ୍ତୁ।
ଉପଵାସଂ ସମୁଦୀତଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ
ଉପବାସ ଯଥାବିଧି କରିବା ଉଚିତ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ପୂଜଯେତ୍କୁନ୍ଦକୁସୁମୈର୍ଧୂପଯେତ୍ ଚନ୍ଦନଂ ତ୍ଵପି
କୁନ୍ଦ ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଵାସୋଯୁଗଂ ପ୍ରୀଣଯେଚ୍ଚ ରୁଦ୍ରମୁଚ୍ଚାର୍ଯ ନାମତଃ
ଉନ୍ମୁକ୍ତ ମନେ ତାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଦୁଇଟି ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ।
ଗୁଗ୍ଗୁଲୁଂ ମହିଷାଖ୍ଯଂ ଚ ଘୃତାକ୍ତଂ ଧୂପଯେଦ୍ ବୁଧଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଘିଅ ମିଶା ଗୁଗ୍ଗୁଳୁ ଓ ମହିଷ ଗୋବର ଦ୍ୱାରା ଧୂପ ଦେବା ଉଚିତ।
ଦକ୍ଷିଣା ଚ ସନୈଵେଦ୍ଯଂ ସୃଗାଜିନମୁଦାହୃତମ୍
ନୈବେଦ୍ୟ, ଦକ୍ଷିଣା ଓ ମୃଗଚର୍ମ ଦେବା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ।