ଦୃଷ୍ଟମାତ୍ରସ୍ତ୍ରିଣେତ୍ରେଣ ନିପପାତ ତତୋ ଽମବରାତ୍
ତ୍ରିନୟନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିବା ସାଥିରେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଗଲେ ।
ଯଦୃଚ୍ଛଯା ନିପତିତୋ ଯନ୍ତ୍ରମୁକ୍ତୋ ଯଥୋପଲଃ
ଯେପରି ଏକ ପାଥର ଅନାୟାସରେ ଖସିଯାଏ, ସେପରି ଅପେକ୍ଷା ଛାଡ଼ି ସେ ଅଚାନକ ପଡ଼ିଗଲେ ।
ନିପପାତାନ୍ତରିକ୍ଷାତ୍ ସ ଵୃତଃ କିନ୍ନରଚାରଣୈଃ
ସେ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଗଲେ, ଚାରିପାଖରେ କିନ୍ନର ଓ ଚାରଣମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ ।
ଅର୍ଦ୍ଧପକ୍ଵଂ ଯଥା ତାଲାତ୍ ଫଲଂ କପିଭିରାଵୃତମ୍
ଅଧପକା ତାଳ ଫଳ ଯେପରି ବାନରମାନେ ଘେରି ରଖନ୍ତି, ସେପରି ।
ନିପତସ୍ଵ ହରିକ୍ଷେତ୍ରେ ଯଦି ଶ୍ରେଯୋ ଽଭିଵାଞ୍ଛସି
'ଯଦି ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ହରିଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପଡ଼ ।'
କିଂ ତତ୍ କ୍ଷେତ୍ରଂ ହରେଃ ପୁଣ୍ଯଂ ଵଦଧ୍ଵଂ ଶୀଘ୍ରମେଵ ମେ
'ହରିଙ୍କ ସେଇ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର କଉଣସି? ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହ ।'
ସାମ୍ପ୍ରତଂ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଭାଵି ତଚ୍ଛଙ୍କରସ୍ଯ ଚ
ଏହି ସମୟରେ ଏହା ବାସୁଦେବ ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।
ଏତତ୍ କ୍ଷେତ୍ରଂ ହରେଃ ପୁଣ୍ଯଂ ନାମ୍ନା ଵାରାଣସୀ ପୁରୀ
ହରିଙ୍କର ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରଟି ନାମରେ ବାରାଣସୀ ସହର।
ଵରଣାଯାସ୍ତଥୈଵାସ୍ଯାସ୍ତ୍ଵନ୍ତରେ ନିପପାତ ହ
ବରୁଣା ଓ ଆସି ନଦୀ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଅବତରିଲା।
ଵରଣାଯାଂ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ନ୍ଯମଜ୍ଜତ ଯଥେଚ୍ଛଯା
ବରୁଣା ନଦୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଏହା ଇଚ୍ଛାମତେ ସେଠାରେ ଡୁବିଗଲା।
ଲୁଲଂସ୍ତ୍ରିଣେତ୍ରଵହ୍ନ୍ଯାର୍ତ୍ତୋ ଭ୍ରମତେ ଽଲାତଚକ୍ରଵତ୍
ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ମହାଦେବଙ୍କ ଅଗ୍ନିରେ ପିଡିତ ହୋଇ, ସେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଚକ୍ର ଭଳି ଘୁରୁଥିଲେ।
ନାଗା ଵିଦ୍ଯାଧରାଶ୍ଚାପି ପକ୍ଷିଣୋ ଽପ୍ସରସସ୍ତଥା
ନାଗ, ବିଦ୍ୟାଧର, ପକ୍ଷୀ ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ,
ତାଵନ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମସଦନଂ ଗତା ଵେଦଯିତୁଂ ମୁନେ
ଏମିତି ଅନେକେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଖବର ଦେବାକୁ ଗଲେ, ମୁନି।
ରମ୍ଯଂ ମହେଶ୍ଵରାଵାସଂ ମନ୍ଦରଂ ରଵିକାରଣାତ୍
ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିବାସ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କାରଣରେ ଆଣାଗଲା।
ପ୍ରସାଦ୍ଯ ଭାସ୍କରାର୍ଥାଯ ଵାରାଣସ୍ଯାମୁପାନଯତ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ସେ ମନ୍ଦରକୁ ବାରାଣସୀକୁ ଆଣିଲେ।
କୃତ୍ଵା ନାମାସ୍ଯ ଲୋଲେତି ରଥମାରୋପଯତ୍ ପୁନଃ
ତାହାକୁ 'ଲୋଳ' ନାମ ଦେଇ, ପୁନି ରଥରେ ବସାଇଲେ।
ସବାନ୍ଧଵଂ ସନଗରଂ ପୁନରାରୋପଯଦ୍ ଦିଵି
ତାଙ୍କର ସହଯାତୀ ଓ ସହର ସହିତ, ପୁନି ସେଉଁଠି ଆକାଶରେ ବସାଇଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ କେଶଵଂ ଦେଵଂ ଵୈରାଜଂ ସ୍ଵଗୃହଂ ଗତଃ
କେଶବ ଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ବୈରାଜ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଦିଵାକରୋ ଭୂମିତଲେ ଭଵେନ କ୍ଷିପ୍ତସ୍ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ନ ଚ ସଂପ୍ରଦଗ୍ଧଃ
ଭବଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭୂମିରେ ପତିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ପୁରିଗଲେ ନାହିଁ।
ସ୍ଵଯଂଭୁଵା ଚାପି ନିଶାଚରେନ୍ଦ୍ରସ୍ ତ୍ଵାରୋପିତଃ ଖେ ସପୁରଃ ସବନ୍ଧୁଃ
ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ନିଶାଚରମାନଙ୍କ ନାୟକ ସହର ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଆକାଶକୁ ବସାଯିଲେ।
ଆରାଧନାଯ ଦେଵାଭ୍ଯାଂ ହରୀଶାଭ୍ଯାଂ ଵଦସ୍ଵ ତାନ୍
ହରି ଓ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜା କିପରି କରାଯାଏ, ମତେ କୁହ।
ଆରାଧନାଯ ଶର୍ଵସ୍ଯ କେଶଵସ୍ଯ ଚ ଧୀମତଃ
ଶର୍ବ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ କେଶବଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ,
ତଦା ସ୍ଵପିତି ଦେଵେଶୋ ଭୋଗିଭୋଗେ ଶ୍ରିଯଃ ପତିଃ
ତାବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ସର୍ପର ଉପରେ ଶୁଇଥାନ୍ତି।
ଦେଵାନାଂ ମାତରଶ୍ଚାପି ପ୍ରସୁପ୍ତାଶ୍ଚାପ୍ଯନୁକ୍ରମାତ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କ ମାଆମାନେ ମଧ୍ୟ, ପର୍ଯ୍ୟାୟକ୍ରମରେ ଶୁଇଯାଇଛନ୍ତି।
ସର୍ଵମନୁକ୍ରମେଣୈଵ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଜନାର୍ଦନମ୍
ସମସ୍ତ କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଠିକ୍ କ୍ରମରେ କରି, ପ୍ରଥମେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ।
ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ଜଗତ୍ସ୍ଵାମୀ ଶଯନଂ ପରିକଲ୍ପଯେତ୍
ଏକାଦଶୀ ତିଥିରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥଙ୍କୁ ଶୟନ କରାଯିବା ଉଚିତ।
କୃତ୍ଵୋପଵୀତକଂ ଚୈଵ ସମ୍ଯକ୍ସଂପୂଜ୍ଯ ଵୈ ଦ୍ଵିଜାନ୍
ପବିତ୍ର ଉପବୀତ ପିନ୍ଧି, ଦ୍ୱିଜମାନେଂକୁ ଭଲଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଦରକାର।
ଲବ୍ଧ୍ଵା ପୀତାମ୍ବରଧରଃ ସ୍ଵସ୍ତି ନିଦ୍ରାଂ ସମାନଯେତ୍
ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧି, ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ, ସେଉଁଠି ଶୟନ କରାଯିବା ଉଚିତ।
କଦମ୍ବାନାଂ ସୁଗନ୍ଧାନାଂ କୁସୁମୈଃ ପରିକଲ୍ପିତେ
କଦମ୍ବ ଗଛର ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଶୟନପଟରେ,
ସୌଵର୍ଣପଙ୍କଜକୃତେ ସୁଖାସ୍ତୀର୍ଣୋପଧାନକେ
ସୁନାର କମଳ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ଏବଂ ମୃଦୁ ଓ ସୁସଜ୍ଜିତ ତକିଆ ରହିଥିବା ଶଯ୍ୟାରେ,