ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତପ୍ତଂ ତପୋ ଘୋରଂ ରୁଦ୍ରାରାଧନକାମ୍ଯଯା
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛାରେ ଘୋର ତପସ୍ୟା ଦେଖି,
ତୁଷ୍ଟେନ ଶଂଭୁନା ଦତ୍ତଂ ଵରଂ ଚାସ୍ଯୈ ଯଦୃଚ୍ଛଯା
ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଶମ୍ଭୁ ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାମତ ଦୟାକରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଵ୍ରତେନେହ ତ୍ଵଖଣ୍ଡେନ ତେନାଖଣ୍ଡଃ ଶଶୀ ଦିଵି
ଏହି ବ୍ରତରେ ଅଖଣ୍ଡ ତ୍ୱକ୍ ସହିତ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆକାଶରେ ଅଖଣ୍ଡ ରହିଛି।
ପଦଦ୍ଵଯଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋରମିତତେଜସଃ
ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୁଇଟି ପାଦକୁ ପୂଜା କରି,
ଅସ୍ମାକମାନନ୍ଦକରୋ ଦିଵା ତପତି ସୂର୍ଯଵତ୍
ସେ ଦିନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି।
ଶଶଙ୍କନିର୍ଜିତଃ ସୂର୍ଯୋ ନ ଵିଭାତି ଯଥା ପୁରା
ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବବତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଵିକଚାଃ ପ୍ରତିଭାସନ୍ତେ ଜାତଃ ସୂର୍ଯୋଦଯୋ ଧ୍ରୁଵମ୍
ପଦ୍ମଗୁଡ଼ିକ ଖୋଲିଯାଇଛି; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ହୋଇଛି।
ଅତୋ ଵିଜ୍ଞାଯତେ ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦିତଶ୍ଚ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ଏହିପରି ଜଣାପଡ଼େ ଯେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଉଦିତ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ।
ଅମନ୍ଯତ କିମେତଦ୍ଧି ଲୋକୋ ଵକ୍ତି ଶୁଭାଶୁଭମ୍
ସେ ଭାବିଲେ, 'ଏହା କଣ? ଏହି ସଂସାର ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କଥା କହେ କାହିଁକି?'
ଆସମନ୍ତାଜ୍ଜଗଦ୍ ଗ୍ରସ୍ତଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ରଜନୀଚରୈଃ
ଚାରିପାଖରେ, ସମସ୍ତ ସଂସାର—ତିନି ଲୋକ—ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଗଳିଯାଇଥିଲା ।
ନିଶାଚରସ୍ଯ ଵୃଦ୍ଧିଂ ତାମଚିନ୍ତଯତ ଯୋଗଵିତ୍
ଯେଉଁଠି ଯୋଗ ଜାଣିଥିଲେ, ସେ ଦାନବର ବୃଦ୍ଧି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ ।
ଦେଵବ୍ରାହ୍ମଣପୂଜାସୁ ସଂସକ୍ତାନ୍ ଧର୍ମସଂଯୁତାନ୍
ଯେଉଁମାନେ ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲାଗିଥିଲେ, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିଲେ—
ମହାଂଶୁନଖରଃ ସୂର୍ଯସ୍ତଦ୍ଵିଘାତମଚିନ୍ତଯତ୍
ବଡ଼ ତେଜସ୍ୱୀ ନଖ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସେହି ଦୁଷ୍ଟତା କିପରି ନଶ୍ଟ କରିବେ ଭାବିଲେ ।
ସ୍ଵଧର୍ମଵିଚ୍ଯୁତିର୍ନାମ ସର୍ଵଧର୍ମଵିଘାତକୃତ୍
ନିଜ ଧର୍ମରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହେବାକୁ ସମସ୍ତ ଧର୍ମକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଇଥିବା ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
ଭାନୁଭୀ ରାକ୍ଷସପୁରଂ ତଦ୍ ଦୃଷ୍ଟଂ ଚ ଯଥୈଚ୍ଛଯା
ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ, ସେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଥିବା ସହର ସେଉଁଠି ଯେପରି ଚାହିଲେ ସେପରି ଦେଖିଲେ ।
ନିପପାତାମ୍ବରାଦ୍ ଭ୍ରଷ୍ଟଃ କ୍ଷୀଣପୁଣ୍ଯ ଇଵ ଗ୍ରହଃ
ସେ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ଉପକାର କ୍ଷୟ ହେଲା ପରେ ଗ୍ରହ ତଳକୁ ଝରିଯାଏ ।
ନମୋ ଭଵାଯ ଶର୍ଵାଯ ଇଦମୁଚ୍ଚୈରୁଦୀରଯତ୍
ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ: 'ଭବଙ୍କୁ, ଶର୍ବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର!'
ହା ଦେତି ଚୁକ୍ରୁଶୁଃ ସର୍ଵେ ହରଭକ୍ତଃ ପତତ୍ଯସୌ
ସମସ୍ତେ ଚିତ୍କାର କଲେ, 'ହା! ଏହି ହରଙ୍କ ଭକ୍ତ ପଡ଼ୁଛନ୍ତି ।'
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଂଚିନ୍ତଯାମାସ କେନାସୌ ପାତ୍ଯତେ ଭୁଵି
ଏହା ଶୁଣି ସେ ଭାବିଲେ: 'କିଏ ଏହାକୁ ଭୂମିରେ ପକେଇ ଦେଉଛି?'
ପାତିତଂ ରାକ୍ଷସପୁରଂ ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ଯେତେବେଳେ ରାକ୍ଷସମାନେ ଥିବା ସହର ପଡ଼ିଗଲା, ତେବେ କ୍ରୋଧିତ ତ୍ରିନୟନ—
ଦୃଷ୍ଟମାତ୍ରସ୍ତ୍ରିଣେତ୍ରେଣ ନିପପାତ ତତୋ ଽମବରାତ୍
ତ୍ରିନୟନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିବା ସାଥିରେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଗଲେ ।
ଯଦୃଚ୍ଛଯା ନିପତିତୋ ଯନ୍ତ୍ରମୁକ୍ତୋ ଯଥୋପଲଃ
ଯେପରି ଏକ ପାଥର ଅନାୟାସରେ ଖସିଯାଏ, ସେପରି ଅପେକ୍ଷା ଛାଡ଼ି ସେ ଅଚାନକ ପଡ଼ିଗଲେ ।
ନିପପାତାନ୍ତରିକ୍ଷାତ୍ ସ ଵୃତଃ କିନ୍ନରଚାରଣୈଃ
ସେ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଗଲେ, ଚାରିପାଖରେ କିନ୍ନର ଓ ଚାରଣମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ ।
ଅର୍ଦ୍ଧପକ୍ଵଂ ଯଥା ତାଲାତ୍ ଫଲଂ କପିଭିରାଵୃତମ୍
ଅଧପକା ତାଳ ଫଳ ଯେପରି ବାନରମାନେ ଘେରି ରଖନ୍ତି, ସେପରି ।
ନିପତସ୍ଵ ହରିକ୍ଷେତ୍ରେ ଯଦି ଶ୍ରେଯୋ ଽଭିଵାଞ୍ଛସି
'ଯଦି ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ହରିଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପଡ଼ ।'
କିଂ ତତ୍ କ୍ଷେତ୍ରଂ ହରେଃ ପୁଣ୍ଯଂ ଵଦଧ୍ଵଂ ଶୀଘ୍ରମେଵ ମେ
'ହରିଙ୍କ ସେଇ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର କଉଣସି? ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର କହ ।'
ସାମ୍ପ୍ରତଂ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଭାଵି ତଚ୍ଛଙ୍କରସ୍ଯ ଚ
ଏହି ସମୟରେ ଏହା ବାସୁଦେବ ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।
ଏତତ୍ କ୍ଷେତ୍ରଂ ହରେଃ ପୁଣ୍ଯଂ ନାମ୍ନା ଵାରାଣସୀ ପୁରୀ
ହରିଙ୍କର ଏହି ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରଟି ନାମରେ ବାରାଣସୀ ସହର।
ଵରଣାଯାସ୍ତଥୈଵାସ୍ଯାସ୍ତ୍ଵନ୍ତରେ ନିପପାତ ହ
ବରୁଣା ଓ ଆସି ନଦୀ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଅବତରିଲା।
ଵରଣାଯାଂ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ନ୍ଯମଜ୍ଜତ ଯଥେଚ୍ଛଯା
ବରୁଣା ନଦୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଏହା ଇଚ୍ଛାମତେ ସେଠାରେ ଡୁବିଗଲା।