ସୋହମାଜ୍ଞାପଯେ ସର୍ଵାନ୍ କ୍ରିଯତାମଵିକଲ୍ପତଃ
ତେଣୁ ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଉଛି— ଏହା ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବେ କର।
ତ୍ରଯୋଦଶାଙ୍ଗଂ ତେ ଧର୍ମ ଚକ୍ରୁର୍ମୁଦିତମାନସାଃ
ସେମାନେ ତେରଟି ଅଂଶର ଧର୍ମକୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଭରିଥିଲା।
ପୁତ୍ରପୌତ୍ରାର୍ଥସଂଯୁକ୍ତାଃ ସଦାଟାରସମନ୍ଵିତାଃ
ପୁଅ ଓ ନାତି ସହିତ, ସଦା ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀଙ୍କ ସହ ରହୁଥିଲେ।
ଗନ୍ତୁଂ ନାଶକ୍ତୁଵନ୍ ସୂର୍ଯୋ ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ନ ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତାରାମାନେ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା କେହି ଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଉନଥିଲେ।
ଦିଵା ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସଦୃଶଃ କ୍ଷଣଦାଯାଂ ଚ ସୂର୍ଯଵତ୍
ଦିନେ ସେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଥିଲେ, ରାତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଜ୍ଵଳିଥିଲେ।
ଶଶଙ୍କମିତି ତେଜସ୍ତ୍ଵାଦମନ୍ଯନ୍ତ ପୁରୋତ୍ତମମ୍
ସେମାନେ ଭାବିଲେ, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତେଜ ହେଉଛି ଚନ୍ଦ୍ରମା।
ରାତ୍ରୌ ଵିକସିତା ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଵିଭୂତିଂ ଦାତୁମୀପ୍ସଵଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରାତିରେ ସେମାନେ ନିଜ ମହିମା ଦେବାକୁ ଚାହିଁ, ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲେ।
ତାନ୍ ଵାଯସାସ୍ତଦା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦିଵା ନିଘ୍ନନ୍ତି କୌଶିକାନ୍
ତାପରେ, କାଉଶିକମାନେ ଦିନେ କାଉଁଆମାନେ ଜାଣି, ସେମାନେକୁ ମାରୁଥିଲେ।
ଆକଣ୍ଠମଗ୍ନାସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ରାତ୍ରୌ ଜ୍ଞାତ୍ଵାଥ ଵାସରମ୍
ରାତିରେ, ଦିନ ହେବାକୁ ଜାଣି, ସେମାନେ ଗଳା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଣିରେ ବୁଡ଼ି ରହୁଥିଲେ।
ମନ୍ମାନାସ୍ତୁ ଦିଵସମିଦମୁଚ୍ଚୈର୍ବ୍ରୁଵନ୍ତି ଚ
ତାଙ୍କର ମନ ମୋ ଉପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଥିଲା, ସେମାନେ ସମଗ୍ର ଦିନ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଏହି କଥା କହୁଥିଲେ।
ଉତ୍ସୃଷ୍ଟଂ ଜୀଵିତଂ ଶୂନ୍ଯେ ଫୂତ୍କୃତ୍ଯ ସରିତସ୍ତଟେ
ନଦୀ କୂଳରେ ଏକାକୀ ହୁଏ ଜୀବନକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ବିଳାପ କରିଥିଲେ।
ସଂତାପଯଞ୍ଜଗତ୍ ସର୍ଵଂ ନାସ୍ତମେତି କଥଞ୍ଚନ
ସେ ସମଗ୍ର ସଂସାରକୁ ଦୁଃଖ ଦେଇ, କେବେଠି ମଧ୍ୟ ଅସ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ତତ୍କାନ୍ତଯା ତପସ୍ତପ୍ତଂ ଭର୍ତୃଶୋକାର୍ତ୍ତଯା ବତ
ସେ ଭର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଶୋକରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, କଠିନ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ତେନାସୌ ଶଶିନିର୍ଜେତା ନାସ୍ତମେତି ରଵିର୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏହି କାରଣରୁ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ଯାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅସ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ।
ପ୍ରାଵର୍ତ୍ତଯନ୍ତ କର୍ମାଣି ରାତ୍ରାଵପି ମହାମୁନେ
ମହାମୁନି, ସେମାନେ ରାତିରେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ।
ରଵୌ ଶଶିନି ଚୈଵାନ୍ଯେ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଽନ୍ଯେ ହରସ୍ଯ ଚ
କିଏଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ, କିଏଁ ଚନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ, ଅନ୍ୟମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଇଁ, ଆଉ କିଏଁ ହରାଙ୍କ ପାଇଁ।
ଯଦିଯଂ ରଜନୀ ରମ୍ଯା କୃତା ସତତକୌମୁଦୀ
ଏହି ରାତି ଯଦି ସଦା ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତିରେ ଆଲୋକିତ ହୋଇ ସୁନ୍ଦର ହୁଏ,
ନିର୍ଵ୍ଯାଜେନ ମହାଗନ୍ଧୈରର୍ଚିତଃ କୁସୁମୈଃ ଶୁଭୈଃ
ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଫୁଲ ଓ ମହାନ୍ ଖାଦ୍ୟ ଗନ୍ଧରେ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ପୂଜିତ।
ଅଶୂନ୍ଯଶଯନା ନାମ ଦ୍ଵିତୀଯା ସର୍ଵକାମଦା
ଦ୍ୱିତୀୟ ଯାହାକୁ 'ଅଶୂନ୍ୟ ଶୟନା' କୁହାଯାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।
ଅଶୂନ୍ଯଂ ଚ ମହାଭୋଗୈରନସ୍ତମିତଶେଖରମ୍
ଅଶୂନ୍ୟ ରହି, ବଡ଼ ଭୋଗ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଶିରୋଭୂଷଣ ସହିତ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତପ୍ତଂ ତପୋ ଘୋରଂ ରୁଦ୍ରାରାଧନକାମ୍ଯଯା
ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଇଚ୍ଛାରେ ଘୋର ତପସ୍ୟା ଦେଖି,
ତୁଷ୍ଟେନ ଶଂଭୁନା ଦତ୍ତଂ ଵରଂ ଚାସ୍ଯୈ ଯଦୃଚ୍ଛଯା
ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଶମ୍ଭୁ ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାମତ ଦୟାକରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଵ୍ରତେନେହ ତ୍ଵଖଣ୍ଡେନ ତେନାଖଣ୍ଡଃ ଶଶୀ ଦିଵି
ଏହି ବ୍ରତରେ ଅଖଣ୍ଡ ତ୍ୱକ୍ ସହିତ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆକାଶରେ ଅଖଣ୍ଡ ରହିଛି।
ପଦଦ୍ଵଯଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋରମିତତେଜସଃ
ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୁଇଟି ପାଦକୁ ପୂଜା କରି,
ଅସ୍ମାକମାନନ୍ଦକରୋ ଦିଵା ତପତି ସୂର୍ଯଵତ୍
ସେ ଦିନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଆମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି।
ଶଶଙ୍କନିର୍ଜିତଃ ସୂର୍ଯୋ ନ ଵିଭାତି ଯଥା ପୁରା
ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବବତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଵିକଚାଃ ପ୍ରତିଭାସନ୍ତେ ଜାତଃ ସୂର୍ଯୋଦଯୋ ଧ୍ରୁଵମ୍
ପଦ୍ମଗୁଡ଼ିକ ଖୋଲିଯାଇଛି; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ହୋଇଛି।
ଅତୋ ଵିଜ୍ଞାଯତେ ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦିତଶ୍ଚ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ଏହିପରି ଜଣାପଡ଼େ ଯେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଉଦିତ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ।
ଅମନ୍ଯତ କିମେତଦ୍ଧି ଲୋକୋ ଵକ୍ତି ଶୁଭାଶୁଭମ୍
ସେ ଭାବିଲେ, 'ଏହା କଣ? ଏହି ସଂସାର ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କଥା କହେ କାହିଁକି?'
ଆସମନ୍ତାଜ୍ଜଗଦ୍ ଗ୍ରସ୍ତଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ରଜନୀଚରୈଃ
ଚାରିପାଖରେ, ସମସ୍ତ ସଂସାର—ତିନି ଲୋକ—ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବା ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଗଳିଯାଇଥିଲା ।