ଦିଗ୍ଵାସା ଵୃଷଭାରୂଢୋ ଲୋକକ୍ଷଯକରୋ ଭଵାନ୍
ତୁମେ ଦିଗମ୍ବର, ବୃଷଭ ଚଢ଼ିଛ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା।
ନିର୍ଦଗ୍ଧୁକାମସ୍ତ୍ଵନିଶଂ ଦଦର୍ଶ ଭଗଵାନଜଃ
ଅଜନ୍ମା ପ୍ରଭୁ ସେଉଠି ତାଙ୍କୁ ଜଳାଇବାକୁ ଚାହିଁ, ସବୁବେଳେ ତାକୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଶ୍ଵେତଂ ଚ ରକ୍ତଂ କନକାଵଦାତଂ ନୀଲଂ ତଥା ପିଙ୍ଗଜଟଂ ଚ ଶୁଭ୍ରମ୍
ଧଳା, ଲାଲ, ସୁନା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ନୀଳ ଓ ପିଙ୍ଗଳ କେଶ, ଏବଂ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ସମାହତସ୍ଯାଥ ଜଲସ୍ଯ ବୁଦ୍ବୁଦା ଭଵନ୍ତି କିଂ ତେଷୁ ପରାକ୍ରମୋ ଽସ୍ତି
ପାଣି ହଲାମାନ ହେଲେ ବୁଲବୁଲି ହୁଏ—ସେଗୁଡ଼ିକର କୌଣସି ଶକ୍ତି ଅଛି କି?
ନଖାଗ୍ରେଣ ଶିରଶ୍ଛିନ୍ନଂ ବ୍ରାହ୍ମଂ ପରୁଷଵାଦିନମ୍
ତିନିଙ୍କର ନଖର ଆଗରେ, କଠୋର କଥା କହିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ।
ପତତେ ନ କଦାଚିଚ୍ଚ ତଚ୍ଛଙ୍କରକରାଚ୍ଛିରଃ
ଶଙ୍କରଙ୍କ ହାତରୁ ସେ ମୁଣ୍ଡ କେବେ ମାଟିକୁ ପଡ଼େନି।
ସୃଷ୍ଟସ୍ତୁ ପୁରୁଷୋ ଧୀମାନ୍ କଵଚୀ କୁଣ୍ଡଲୀ ଶରୀ
ଏକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁରୁଷ ତିଆରି ହେଲେ, କବଚ ପିନ୍ଧି, କଣ୍ଠା ଲଗାଇ, ଶରୀର ସହିତ।
ଚତୁର୍ଭୁଜୋ ମହାତୂଣୀ ଆଦିତ୍ଯସମଦର୍ଶନଃ
ଚାରିଟି ହାତ, ବଡ଼ ତୁଣୀଧାରୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଭଵାନ୍ ପାପସମାଯୁକ୍ତଃ ପାପିଷ୍ଠଂ କୋ ଜିଘାଂସତି
ତୁମେ ପାପରେ ଲିପ୍ତ; ସବୁଠାରୁ ପାପୀକୁ କିଏ ମାରିବାକୁ ଚାହିଁବ?
ତ୍ରପାଯୁକ୍ତୋ ଜଗାମାଥ ରୁଦ୍ରୋ ବଦରିକାଶ୍ରମମ୍
ଲଜ୍ଜାରେ ଭରି, ରୁଦ୍ର ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସରସ୍ଵତୀ ଯତ୍ର ପୁଣ୍ଯା ସ୍ତନ୍ଦନେ ସରିତାଂ ଵରା
ଯେଉଁଠାରେ ପବିତ୍ର ସରସ୍ବତୀ, ସମସ୍ତ ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉପତ୍ୟକା ମାଧ୍ୟମରେ ବହୁଛି।
ଭିକ୍ଷାଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛ ଭଗଵନ୍ ମହାକାପାଲିକୋ ଽସ୍ମି ଭୋଃ
ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ଭିକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ; ମୁଁ ବଡ଼ କାପାଳିକ ଅଛି, ମହାଶୟ।
ସଵ୍ଯଂ ଭୁଜଂ ତାଡଯସ୍ଵ ତ୍ରିଶୂଲେନ ମହେଶ୍ଵର
ମହେଶ୍ୱର, ତୁମର ବାମ ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ନେଇ ଆଘାତ କର।
ସଵ୍ଯଂ ନାରାଯଣଭୁଜଂ ତାଡଯାମାସ ଵେଗଵାନ୍
ସେ ବେଗରେ ନାରାୟଣଙ୍କର ବାମ ହାତକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଏକା ଗଗନମାକ୍ରମ୍ଯ ସ୍ଥିତା ତାରାଭିମମ୍ଡିତା
ଏକ ଜଣେ ଆକାଶକୁ ଚଢ଼ି, ତାରାମାନେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଅତ୍ରିସ୍ତସ୍ମାତ୍ ସମୁଦ୍ଭୂତୋ ଦୁର୍ଵାସାଃ ଶଙ୍କରାଂଶତଃ
ସେଠାରୁ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଦୁର୍ବାସା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ତସ୍ମାଚ୍ଛିଶୁଃ ସମଭଵତ୍ ସଂନଦ୍ଧକଵଚୋ ଯୁଵା
ସେଠାରୁ ଏକ ଯୁବକ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଯିଏ ବର୍ଚ୍ଛ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଇତ୍ଥଂ ବ୍ରୁଵନ୍ କସ୍ଯ ଵିଶାତଯାମି ସ୍କନ୍ଧାଚ୍ଛିରସ୍ ତାଲଫଲଂ ଯଥୈଵ
ଏଭଳି କହି ସେ ପଚାରିଲେ: କାହାର କନ୍ଧକୁ ମୁଁ ତାଳ ଫଳ କାଟିବା ପରି ଛେଦିବି?
ନିପାତଯୈନଂ ନର ଦୁଷ୍ଟଵାକ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମାତ୍ମଜଂ ସୂର୍ଯଶତପ୍ରକାଶମ୍
ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ, ଦୁଷ୍ଟ କଥା କହୁଥିବା, ଯାହାର ତେଜ ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି, ତାକୁ ଭୂମିରେ ପତିତ କର।
ଜଗ୍ରାହ ତୂଣାନି ତଥାକ୍ଷଯାଣି ଯୁଦ୍ଧାଯ ଵୀରଃ ସ ମତିଂ ଚକାର
ବୀର ସେ ଅକ୍ଷୟ ବାଣ ନେଲେ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ।
ଦିଵ୍ଯଂ ସହସ୍ରଂ ପରିଵତ୍ସରାଣାଂ ତତୋ ହରୋ ଽଭ୍ଯେତ୍ଯ ଵିରଞ୍ଚିମୂଚେ
ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପରେ ହର ଆସି ବିରଞ୍ଚିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମହାପୃଷତ୍କୈରଭିପତ୍ଯ ତାଡିତସ୍ତଦଦ୍ଭୁତଂ ଚେହ ଦିଶୋ ଦଶୈଵ
ବଡ଼ ବାଣରେ ଆକ୍ରମଣ ହୋଇ ସେ ଆଘାତ ପାଇଲେ, ଏଠାରେ ଦଶ ଦିଗରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଗଲା।
ପରାଜିତଶ୍ଚେଷ୍ଯତେ ଽସୌ ତ୍ଵଦୀଯୋ ନରୋ ମଦୀଯଃ ପୁରୁଷୋ ମହାତ୍ମା
ହାରିଗଲେ ତୁମ ଲୋକ କିଛି କରିବେ, ମୋର ମହାତ୍ମା ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟ ଏହି କାମ କରିବେ।
ନରଂ ନରସ୍ଯୈଵ ତଦା ସ ଵିଗ୍ରହେ ଚିକ୍ଷେପ ଧର୍ମପ୍ରଭଵସ୍ଯ ଦେଵଃ
ତାପରେ ସଂଘର୍ଷରେ ଦେବତା, ଧର୍ମର ଉତ୍ସ, ଏକ ମଣିଷକୁ ଅନ୍ୟ ମଣିଷ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ।
ସଂତାପମଗମଦ୍ ବ୍ରହ୍ମଂଶ୍ଚିନ୍ତଯା ଵ୍ଯାକୁଲେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତାରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ବିକଳ ହେଇଗଲା।
ସରକ୍ତମୂର୍ଦ୍ଧଜା ଭୀମା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ହରାନ୍ତିକମ୍
ରକ୍ତରେ ଭିଜା ଚୁଲି ସହିତ ଭୟଙ୍କର ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ହରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
କାସି ତ୍ଵମାଗତା ରୌଦ୍ରେ କେନାପ୍ଯର୍ଥେନ ତଦ୍ଵଦ
ତୁମେ କିଏ, ଏଭଳି କ୍ରୋଧରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ? କି କାରଣରେ? ମୋତେ କୁହ।
ବ୍ରହ୍ମଵଧ୍ଯାସ୍ମି ସଂପ୍ରାପ୍ତାଂ ମାଂ ପ୍ରୋତୀଚ୍ଛ ତ୍ରିଲୋଚନ
ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା, ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି; ତ୍ରିନୟନ, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।
ତ୍ରିଶୂଲପାଣିନଂ ରୁଦ୍ରଂ ସଂପ୍ରତାପିତଵିଗ୍ରହମ୍
ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦେହ ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଇଥିଲେ।
ଆଗଚ୍ଛନ୍ନ ଦଦର୍ଶାଥ ନରନାରାଯଣାଵୃଷୀ
ସେ ଆସୁଥିବାବେଳେ ନର ଓ ନାରାୟଣ ଋଷିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।