ଅଭ୍ଯେତ୍ଯ ତାଡଯାମାସ ମାର୍ଗଣୈଃ କାଯଦାରଣୈଃ
ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଶର ଦ୍ୱାରା ଶରୀର ଭେଦି ଆଘାତ କଲେ।
ଦୁଷ୍ଟଶ୍ଚ ଵେଗାତ୍ ପଯସାମଧୀଶଂ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ ପାଦତଲୈର୍ମମର୍ଦ
ଦୁଷ୍ଟ ଜଣେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପୁନିପୁନି ଜଳର ମହାରାଜକୁ ନିଜ ପାଦ ତଳେ ଚେପିଦେଲେ।
ପାଦେଷୁ ଭୂମିଂ କରଯୋଃ ସ୍ପୃଶଂଶ୍ଚ ମୂର୍ଦ୍ଧାନମୁଲ୍ଲାଲ୍ଯ ବଲାନ୍ମହାତ୍ମା
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନିଜ ପାଦରେ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ, ହାତରେ ମୁଣ୍ଡକୁ ଉଠାଇ ଚାଲିଦେଲେ।
ଉତ୍ପାଟ୍ଯ ଚିକ୍ଷେପ ଵିରୋଚନଂ ହି ସକୁଞ୍ଜରଂ ଖେ ସନିଯନ୍ତୃଵାହମ୍
ସେ ବିରୋଚନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ହାତୀ, ଚାଳକ ଓ ଅଶ୍ୱ ସହିତ ଉପଡ଼ି ଆକାଶକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସାଟ୍ଟଂ ସନ୍ଯତ୍ରାର୍ଗଲହର୍ମ୍ଯଭୂମି ପୁରଂ ସୁକେଶେରିଵ ଭସ୍କରେଣ
କିଲ୍ଲା, ଦ୍ୱାର ଓ ରାଜପାଳିସ ଭୂମି ସହିତ ସହର ସୁନ୍ଦର କିରଣରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ତତଃ ସମାକ୍ରନ୍ଦମନୁତ୍ତମଂ ହି ମୁକ୍ତଂ ତୁ ଦୈତ୍ଯୈର୍ଘନରାଵତୁଲ୍ଯମ୍
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିତ୍କାର କଲେ, ଯାହା ବାଦଳର ଗଜ୍ଜନ ପରି ଶୁଣାଗଲା।
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ହେ ଜମ୍ଭକୁଜମ୍ଭକାଦ୍ଯା ରକ୍ଷଧ୍ଵମଭ୍ଯେତ୍ଯ ସହାନ୍ଧକେନ
ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ତୁମେ ଓ ଜମ୍ଭ, କୁଜମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଅନ୍ଧକ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ ନିଜେ ନିଜେ ରକ୍ଷା କର।
ପାଶେନ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଗଦଯା ନିହନ୍ତି ଯଥା ପଶୁଂ ଵାଜିମଖେ ମହେନ୍ଦ୍ରଃ
ସେ ପାଶ ଦେଇ ବାନ୍ଧି ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାର କରେ, ଯେପରି ମହେନ୍ଦ୍ର ଅଶ୍ୱଯଜ୍ଞରେ ବଳିପଶୁକୁ ମାରେ।
ସମଭ୍ଯଧାଵଂସ୍ତ୍ଵରିତା ଜଲେଶ୍ଵରଂ ଯଥା ପତଙ୍ଗା ଜ୍ଵଲିତଂ ହୁତାଶନମ୍
ସେମାନେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଜଳର ନାୟକଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ପତଙ୍ଗା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ଲାଗିଯାନ୍ତି।
ଗଦାଂ ସମୁଦ୍ଭ୍ରାମ୍ଯ ଜଲେଶ୍ଵରସ୍ତୁ ଦୁଦ୍ରାଵ ତାନ୍ ଜମ୍ଭମୁଖାନରାତୀନ୍
କିନ୍ତୁ ଜଳର ନାୟକ ଗଦା ଉଠାଇ ଜମ୍ଭ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲେ।
ପାଦେନ ଵୃତ୍ରଂ ତରସା କୁଜମ୍ଭଂ ନିପାତଯାମାସ ବଲଂ ଚ ମୁଷ୍ଟ୍ଯା
ସେ ତାଙ୍କ ପା ଦ୍ୱାରା ଭୃତ୍ର, କୁଜମ୍ଭକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ପତିତ କଲେ, ଏବଂ ମୁଷ୍ଟି ଦେଇ ବଳକୁ ମାରିଦେଲେ।
ତତୋ ଽନ୍ଧକଃ ସତ୍ଵରିତୋ ଽଭ୍ଯୁପେଯାଦ୍ ରଣାଯ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ଜଲନାଯକେନ
ତାପରେ ଅନ୍ଧକ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଜଳନାୟକଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ତଂ ପାଶମାଵିଧ୍ଯ ଗଦାଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଚିକ୍ଷେପ ଦୈତ୍ଯଃ ସ ଚ ଜଲେଶ୍ଵରାଯ
ସେ ପାଶ ଛାଡି ଗଦା ଧରି ଜଳର ନାୟକଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଲେ।
ଵିଵେଶ ଵେଗାତ୍ ପଯସାଂ ନିଧାନଂ ତତୋ ଽନ୍ଧକୋ ଦେଵବଲଂ ମମର୍ଦ
ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀର ଭାଗକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ତାପରେ ଅନ୍ଧକ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ଚାପିଦେଲେ।
ତମଭ୍ଯଯାଦ୍ ଦାନଵଵିଶ୍ଵକର୍ମା ମଯୋ ମହାବାହୁରୁଦଗ୍ରଵୀର୍ଯଃ
ତାପରେ ଦାନବ ଶିଳ୍ପୀ ମୟା, ବିଶାଳ ବାହୁ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଶକ୍ତ୍ଯା ମଯଂ ଶମ୍ବରମେତ୍ଯ କଣ୍ଠେ ସଂତାଡ୍ଯ ଜଗ୍ରାହ ବଲାନ୍ମହର୍ଷେ
ଶମ୍ବର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଇ ମୟାଙ୍କ ଗଳାରେ ପ୍ରହାର କରି, ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଧରି ନେଲେ।
ମଯଃ ପ୍ରଜଜ୍ଵାଲ ଚ ଶମ୍ଵରୋ ଽପି କଣ୍ଠାଵଲଗ୍ନେ ଜ୍ଵଲନେ ପ୍ରଦୀପ୍ତେ
ମୟା ଦେହରେ ଜ୍ୱାଳା ଲଗିଲା, ଶମ୍ବର ଗଳାରେ ଶକ୍ତି ଲଗିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଅଗ୍ନି ତୀବ୍ର ଭାବେ ଜ୍ୱଳିଲା।
ସିଂହାଭିପନ୍ନୋ ଵିପିନେ ଯଥୈଵ ମତ୍ତୋ ଗଜଃ କ୍ରନ୍ଦତି ଵେଦନାର୍ତ୍ତଃ
ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ସିଂହ ଆକ୍ରମଣ କଲା ପରେ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରେ,
ଆଃ କିଂ କିମେତନ୍ନନୁ କେନ ଯୁଦ୍ଧେ ଜିତୋ ମଯଃ ଶମ୍ବରଦାନଵଶ୍ଚ
‘ଆହ! ଏହା କଣ? ଯୁଦ୍ଧରେ କିଏ ମୟା ଓ ଦାନବ ଶମ୍ବରକୁ ଜିତିଛି?’
ରକ୍ଷସ୍ଵ ଚାଭ୍ଯେତ୍ଯ ନ ଶକ୍ଯତେ ଽନ୍ଯୈର୍ହୁତାଶନୋ ଵାରଯିତୁଂ ରଣାଗ୍ରେ
‘ନିଜେ ରକ୍ଷା କର! ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ।’
ଉଦ୍ଯମ୍ଯ ଵେଗାତ୍ ପରିଘଂ ହୁତାଶଂ ସମାଦ୍ରଵତ୍ ତିଷ୍ଠ ତିଷ୍ଠ ବ୍ରୁଵନ୍ ହି
ତିବ୍ର ଗତିରେ ପରିଘ ଉଠାଇ, ସେ ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରି ‘ଥାମ, ଥାମ’ ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ।
ଉତ୍ପାଟ୍ଯ ଭୂମ୍ଯାଂ ଚ ଵିନିଷ୍ପିପେଷ ତତୋ ଽନ୍ଧକଃ ପାଵକମାସସାଦ
ସେ ପରିଘକୁ ଭୂମିରୁ ଉଠାଇ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରହାର କଲେ; ତାପରେ ଅନ୍ଧକ ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ସମାହତୋ ଽଗ୍ନିଃ ପରିମୁଚ୍ଯ ଶମ୍ବରଂ ତଥାନ୍ଧକଂ ସ ତ୍ଵରିତୋ ଽଭ୍ଯଧାଵତ୍
ପ୍ରହାରିତ ହୋଇ, ଅଗ୍ନି ଶମ୍ବରକୁ ଛାଡିଦେଲେ ଏବଂ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ସ ତାଡିତୋ ଽଗ୍ନିର୍ଦିତିଜେଶ୍ଵରେଣ ଭଯାତ୍ ପ୍ରଦୁଦ୍ରାଵ ରଣାଜିରାଦ୍ଵି
ଦିତିପୁତ୍ର ନାୟକଙ୍କ ପ୍ରହାରରେ ଅଗ୍ନି ଭୟରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରୁ ପଳାଇଗଲେ।
ଯାନ୍ ଯାଞ୍ଶରେଣ ସ୍ପୃଶତେ ପରାକ୍ରମୀ ପରାଙ୍ମୁଖାଂସ୍ତାନ୍କୃତଵାନ୍ ରଣାଜିରାତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପଛ ଫେରି ଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଶୂରବୀରଙ୍କ ତୀରରେ ଆଘାତ ପାଇ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯମାନୋ ଦନୁପୁଙ୍ଗଵୈସ୍ତୁ ତଦାନ୍ଧକୋ ଭୂମିମୁପାଜଗାମ
ସେ ସମୟରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନମାନେ ଆନ୍ଧକକୁ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ, ତାହାପରେ ଆନ୍ଧକ ଭୂମିକୁ ଆସିଲେ।
ସହାପ୍ସରୋଭିଃ ପରିଚାରଣାଯ ପାତାଲମଭ୍ଯେତ୍ଯ ସମାଵସନ୍ତ
ଏହିଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ସେମାନେ ପାତାଳକୁ ସେବା କରିବା ପାଇଁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ବସିଲେ।
ପାତିତୋ ଭୁଵି ସୂର୍ଯୋଣ ତତ୍କଦା କୁତ୍ର କୁତ୍ର ଚ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭୂମିରେ ପଡିଗଲାବେଳେ, ସେ ସମୟରେ କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଏହା ଘଟିଥିଲା?
କିମର୍ଥଂ ପାତିତୋ ଭୂମ୍ଯାମାକାଶାଦ୍ ଭାସ୍କରେଣ ହି
ଭାସ୍କର କେଉଁ କାରଣରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆକାଶରୁ ଭୂମିରେ ପକେଇଥିଲେ?
ଯଥୋକ୍ତଵାନ୍ ସ୍ଵଯଂଭୂର୍ମାଂ କଥ୍ଯମାନାଂ ମଯାନଘ
ଅପରାଧହୀନ, ସ୍ୱୟଂଭୂ ଯେପରି ମୋତେ କହିଛନ୍ତି, ମୁଁ ଯେପରି ଶୁଣିଛି, ତାହା ଏବେ କହିବି।