ପ୍ରୋଵାଚ ମା ଭୈଷ୍ଟଚ ମଯି ସ୍ଥିତେ କୋ ଽଯଂ ସୁରାଧମଃ
ସେ କହିଲେ, 'ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି, ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ କିଏ?'
ଜଗର୍ଜ ଚ ମହାନାଦଂ ଯଥା ପ୍ରାଵୃଷି ତୋଯଦଃ
ସେ ବଡ଼ ଗଜ୍ଜନ କଲେ, ବର୍ଷା ଋତୁରେ ବାଦଳର ଗଜ୍ଜନ ପରି।
ସାଧୁଵାଦଂ ଦଦୁର୍ହୃଷ୍ଟା ଦୈତ୍ଯଦାନଵଯୂଥପାଃ
ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବ ନାୟକମାନେ ଖୁସି ହେଇ ସ୍ୱୀକୃତିର ଚିତ୍କାର କଲେ।
ଦୁଃସହଂ ଦୁର୍ଧରଂ ମତ୍ଵା ଅନ୍ତର୍ଧାନମଗାଦ୍ ଯମଃ
ଏହାକୁ ଅସହ୍ୟ ଓ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଭାବି, ଯମ ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଦାରଯାମାସ ବଲଵାନ୍ ଦେଵସୈନ୍ଯଂ ସମନ୍ତତଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦେବସେନାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଗଦଯା ଦାରଯାମାସ ତମଭ୍ଯାଗାଦ୍ ଵିରୋଚନଃ
ସେ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ବିରୋଚନ ତାଙ୍କୁ ମୁହଁମୁହିଁ ଆସିଲେ।
ଜଲେଶଂ ତାଡଯାମାସ ମୁଦ୍ଗରୈଃ କଣପୈରପି
ସେ ଜଳର ମହାରାଜକୁ ମୁଦ୍ଗର ଓ ପଥର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ଅଭିଦ୍ରୁତ୍ଯ ବବନ୍ଧାଥ ପାଶୈର୍ମତ୍ତଗଜଂ ବଲୀ
ଦୃତ ଗତିରେ ଆଗେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀକୁ ପାଶ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ଵରୁଣଂ ଚ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ଜଗ୍ରାହ ନାରଦ
ବରୁଣଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯାଇ, ନାରଦ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଧରିଦେଲେ।
ମମର୍ଦ ଚ ତଥା ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ସଵାହଂ ସଲିଲେଶ୍ଵରାମ୍
ସେ ଜଳର ମହାରାଜମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଅଶ୍ୱମାନେକୁ ନିଜ ପାଦରେ ଚେପିଦେଲେ।
ଅଭ୍ଯେତ୍ଯ ତାଡଯାମାସ ମାର୍ଗଣୈଃ କାଯଦାରଣୈଃ
ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଶର ଦ୍ୱାରା ଶରୀର ଭେଦି ଆଘାତ କଲେ।
ଦୁଷ୍ଟଶ୍ଚ ଵେଗାତ୍ ପଯସାମଧୀଶଂ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ ପାଦତଲୈର୍ମମର୍ଦ
ଦୁଷ୍ଟ ଜଣେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପୁନିପୁନି ଜଳର ମହାରାଜକୁ ନିଜ ପାଦ ତଳେ ଚେପିଦେଲେ।
ପାଦେଷୁ ଭୂମିଂ କରଯୋଃ ସ୍ପୃଶଂଶ୍ଚ ମୂର୍ଦ୍ଧାନମୁଲ୍ଲାଲ୍ଯ ବଲାନ୍ମହାତ୍ମା
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନିଜ ପାଦରେ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ, ହାତରେ ମୁଣ୍ଡକୁ ଉଠାଇ ଚାଲିଦେଲେ।
ଉତ୍ପାଟ୍ଯ ଚିକ୍ଷେପ ଵିରୋଚନଂ ହି ସକୁଞ୍ଜରଂ ଖେ ସନିଯନ୍ତୃଵାହମ୍
ସେ ବିରୋଚନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ହାତୀ, ଚାଳକ ଓ ଅଶ୍ୱ ସହିତ ଉପଡ଼ି ଆକାଶକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସାଟ୍ଟଂ ସନ୍ଯତ୍ରାର୍ଗଲହର୍ମ୍ଯଭୂମି ପୁରଂ ସୁକେଶେରିଵ ଭସ୍କରେଣ
କିଲ୍ଲା, ଦ୍ୱାର ଓ ରାଜପାଳିସ ଭୂମି ସହିତ ସହର ସୁନ୍ଦର କିରଣରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ତତଃ ସମାକ୍ରନ୍ଦମନୁତ୍ତମଂ ହି ମୁକ୍ତଂ ତୁ ଦୈତ୍ଯୈର୍ଘନରାଵତୁଲ୍ଯମ୍
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିତ୍କାର କଲେ, ଯାହା ବାଦଳର ଗଜ୍ଜନ ପରି ଶୁଣାଗଲା।
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ହେ ଜମ୍ଭକୁଜମ୍ଭକାଦ୍ଯା ରକ୍ଷଧ୍ଵମଭ୍ଯେତ୍ଯ ସହାନ୍ଧକେନ
ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ତୁମେ ଓ ଜମ୍ଭ, କୁଜମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଅନ୍ଧକ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ ନିଜେ ନିଜେ ରକ୍ଷା କର।
ପାଶେନ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଗଦଯା ନିହନ୍ତି ଯଥା ପଶୁଂ ଵାଜିମଖେ ମହେନ୍ଦ୍ରଃ
ସେ ପାଶ ଦେଇ ବାନ୍ଧି ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାର କରେ, ଯେପରି ମହେନ୍ଦ୍ର ଅଶ୍ୱଯଜ୍ଞରେ ବଳିପଶୁକୁ ମାରେ।
ସମଭ୍ଯଧାଵଂସ୍ତ୍ଵରିତା ଜଲେଶ୍ଵରଂ ଯଥା ପତଙ୍ଗା ଜ୍ଵଲିତଂ ହୁତାଶନମ୍
ସେମାନେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଜଳର ନାୟକଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ପତଙ୍ଗା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ଲାଗିଯାନ୍ତି।
ଗଦାଂ ସମୁଦ୍ଭ୍ରାମ୍ଯ ଜଲେଶ୍ଵରସ୍ତୁ ଦୁଦ୍ରାଵ ତାନ୍ ଜମ୍ଭମୁଖାନରାତୀନ୍
କିନ୍ତୁ ଜଳର ନାୟକ ଗଦା ଉଠାଇ ଜମ୍ଭ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲେ।
ପାଦେନ ଵୃତ୍ରଂ ତରସା କୁଜମ୍ଭଂ ନିପାତଯାମାସ ବଲଂ ଚ ମୁଷ୍ଟ୍ଯା
ସେ ତାଙ୍କ ପା ଦ୍ୱାରା ଭୃତ୍ର, କୁଜମ୍ଭକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ପତିତ କଲେ, ଏବଂ ମୁଷ୍ଟି ଦେଇ ବଳକୁ ମାରିଦେଲେ।
ତତୋ ଽନ୍ଧକଃ ସତ୍ଵରିତୋ ଽଭ୍ଯୁପେଯାଦ୍ ରଣାଯ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ଜଲନାଯକେନ
ତାପରେ ଅନ୍ଧକ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଜଳନାୟକଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ତଂ ପାଶମାଵିଧ୍ଯ ଗଦାଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଚିକ୍ଷେପ ଦୈତ୍ଯଃ ସ ଚ ଜଲେଶ୍ଵରାଯ
ସେ ପାଶ ଛାଡି ଗଦା ଧରି ଜଳର ନାୟକଙ୍କୁ ଛାଡିଦେଲେ।
ଵିଵେଶ ଵେଗାତ୍ ପଯସାଂ ନିଧାନଂ ତତୋ ଽନ୍ଧକୋ ଦେଵବଲଂ ମମର୍ଦ
ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀର ଭାଗକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ତାପରେ ଅନ୍ଧକ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ଚାପିଦେଲେ।
ତମଭ୍ଯଯାଦ୍ ଦାନଵଵିଶ୍ଵକର୍ମା ମଯୋ ମହାବାହୁରୁଦଗ୍ରଵୀର୍ଯଃ
ତାପରେ ଦାନବ ଶିଳ୍ପୀ ମୟା, ବିଶାଳ ବାହୁ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଶକ୍ତ୍ଯା ମଯଂ ଶମ୍ବରମେତ୍ଯ କଣ୍ଠେ ସଂତାଡ୍ଯ ଜଗ୍ରାହ ବଲାନ୍ମହର୍ଷେ
ଶମ୍ବର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଇ ମୟାଙ୍କ ଗଳାରେ ପ୍ରହାର କରି, ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ଧରି ନେଲେ।
ମଯଃ ପ୍ରଜଜ୍ଵାଲ ଚ ଶମ୍ଵରୋ ଽପି କଣ୍ଠାଵଲଗ୍ନେ ଜ୍ଵଲନେ ପ୍ରଦୀପ୍ତେ
ମୟା ଦେହରେ ଜ୍ୱାଳା ଲଗିଲା, ଶମ୍ବର ଗଳାରେ ଶକ୍ତି ଲଗିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଅଗ୍ନି ତୀବ୍ର ଭାବେ ଜ୍ୱଳିଲା।
ସିଂହାଭିପନ୍ନୋ ଵିପିନେ ଯଥୈଵ ମତ୍ତୋ ଗଜଃ କ୍ରନ୍ଦତି ଵେଦନାର୍ତ୍ତଃ
ଯେପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ସିଂହ ଆକ୍ରମଣ କଲା ପରେ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରେ,
ଆଃ କିଂ କିମେତନ୍ନନୁ କେନ ଯୁଦ୍ଧେ ଜିତୋ ମଯଃ ଶମ୍ବରଦାନଵଶ୍ଚ
‘ଆହ! ଏହା କଣ? ଯୁଦ୍ଧରେ କିଏ ମୟା ଓ ଦାନବ ଶମ୍ବରକୁ ଜିତିଛି?’
ରକ୍ଷସ୍ଵ ଚାଭ୍ଯେତ୍ଯ ନ ଶକ୍ଯତେ ଽନ୍ଯୈର୍ହୁତାଶନୋ ଵାରଯିତୁଂ ରଣାଗ୍ରେ
‘ନିଜେ ରକ୍ଷା କର! ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ।’