ପାତଯାମାସ ବଲଵାନ୍ ଜଗର୍ଜ ଚ ତଦାନ୍ଧକଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅନ୍ଧକ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ପତିତ କରି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ବରେ ଗର୍ଜନ କଲେ।
ଵଵର୍ଷ ତାନ୍ ଵାରଯନ୍ ସ ସମଭ୍ଯାଯାଚ୍ଛତକ୍ରତୁମ୍
ସେ ତା'ମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ ବର୍ଷାଇ, ପଛକୁ ହଟାଇ ଶତକ୍ରତୁଙ୍କ ଦିଗରେ ଆଗେଇଯାଇଲେ।
ଗଜେନ୍ଦ୍ରଂ ପାତଯାମାସ ପ୍ରହାରୈର୍ଜର୍ଜରୀକୃତମ୍
ସେ ଗଜେନ୍ଦ୍ରକୁ ଆଘାତରେ ଭାଗି ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଦେଲେ।
ପାଣିନା ଵଜ୍ରମାଦାଯ ପ୍ରଵିଵେଶାମରାଵତୀମ୍
ହାତରେ ବଜ୍ର ନେଇ, ସେ ଅମରାବତୀରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପାତଯାମା ଦ୍ରତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ପାଦମୁଷ୍ଟିତଲାଦିଭିଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ତା'ର ପାଦ, ମୁଠି ଓ ଅନ୍ୟ ଆଘାତରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ପତିତ କରିଦେଲେ।
ସମଭ୍ଯଧାଵତ୍ ପ୍ରହ୍ଲାଦଂ ହନ୍ତୁକାମଃ ସୁରୋତ୍ତମଃ
ଦେବମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ମାରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ତାଙ୍କ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୋଃ ପୁତ୍ରଶ୍ ଚାପମାନମ୍ଯ ଵେଗଵାନ୍
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ପୁଅ, ଧନୁଷ ମୁଡ଼ି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ତିଆରି ହେଇ ଦଢ଼ିଲେ।
ଶାତଯିତ୍ଵା ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ଦଣ୍ଡଂ ଲୋକଭଯଙ୍କରମ୍
ସେ ଏହାକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଦଣ୍ଡକୁ ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଥିଲା।
ଜଜ୍ଵାଲ କାଲଗ୍ନିନିଭୋ ଯଦ୍ଵଦ୍ ଦଗ୍ଧୁଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ସେ ଦହନାଗ୍ନି ପରି ତେଜମୟ ହେଇ ତିନି ଲୋକକୁ ଜଳାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ପ୍ରାକ୍ରୋଶନ୍ତି ହତଃ କଷ୍ଟଂ ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ଽଯଂ ଯମେନ ହି
ସେମାନେ ବେଦନାରେ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, 'ହାୟ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇଛି!'
ପ୍ରୋଵାଚ ମା ଭୈଷ୍ଟଚ ମଯି ସ୍ଥିତେ କୋ ଽଯଂ ସୁରାଧମଃ
ସେ କହିଲେ, 'ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି, ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ କିଏ?'
ଜଗର୍ଜ ଚ ମହାନାଦଂ ଯଥା ପ୍ରାଵୃଷି ତୋଯଦଃ
ସେ ବଡ଼ ଗଜ୍ଜନ କଲେ, ବର୍ଷା ଋତୁରେ ବାଦଳର ଗଜ୍ଜନ ପରି।
ସାଧୁଵାଦଂ ଦଦୁର୍ହୃଷ୍ଟା ଦୈତ୍ଯଦାନଵଯୂଥପାଃ
ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବ ନାୟକମାନେ ଖୁସି ହେଇ ସ୍ୱୀକୃତିର ଚିତ୍କାର କଲେ।
ଦୁଃସହଂ ଦୁର୍ଧରଂ ମତ୍ଵା ଅନ୍ତର୍ଧାନମଗାଦ୍ ଯମଃ
ଏହାକୁ ଅସହ୍ୟ ଓ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଭାବି, ଯମ ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଦାରଯାମାସ ବଲଵାନ୍ ଦେଵସୈନ୍ଯଂ ସମନ୍ତତଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦେବସେନାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଗଦଯା ଦାରଯାମାସ ତମଭ୍ଯାଗାଦ୍ ଵିରୋଚନଃ
ସେ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ବିରୋଚନ ତାଙ୍କୁ ମୁହଁମୁହିଁ ଆସିଲେ।
ଜଲେଶଂ ତାଡଯାମାସ ମୁଦ୍ଗରୈଃ କଣପୈରପି
ସେ ଜଳର ମହାରାଜକୁ ମୁଦ୍ଗର ଓ ପଥର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ଅଭିଦ୍ରୁତ୍ଯ ବବନ୍ଧାଥ ପାଶୈର୍ମତ୍ତଗଜଂ ବଲୀ
ଦୃତ ଗତିରେ ଆଗେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀକୁ ପାଶ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ଵରୁଣଂ ଚ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ଜଗ୍ରାହ ନାରଦ
ବରୁଣଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯାଇ, ନାରଦ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଧରିଦେଲେ।
ମମର୍ଦ ଚ ତଥା ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ସଵାହଂ ସଲିଲେଶ୍ଵରାମ୍
ସେ ଜଳର ମହାରାଜମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଅଶ୍ୱମାନେକୁ ନିଜ ପାଦରେ ଚେପିଦେଲେ।
ଅଭ୍ଯେତ୍ଯ ତାଡଯାମାସ ମାର୍ଗଣୈଃ କାଯଦାରଣୈଃ
ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଶର ଦ୍ୱାରା ଶରୀର ଭେଦି ଆଘାତ କଲେ।
ଦୁଷ୍ଟଶ୍ଚ ଵେଗାତ୍ ପଯସାମଧୀଶଂ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ ପାଦତଲୈର୍ମମର୍ଦ
ଦୁଷ୍ଟ ଜଣେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପୁନିପୁନି ଜଳର ମହାରାଜକୁ ନିଜ ପାଦ ତଳେ ଚେପିଦେଲେ।
ପାଦେଷୁ ଭୂମିଂ କରଯୋଃ ସ୍ପୃଶଂଶ୍ଚ ମୂର୍ଦ୍ଧାନମୁଲ୍ଲାଲ୍ଯ ବଲାନ୍ମହାତ୍ମା
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନିଜ ପାଦରେ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ, ହାତରେ ମୁଣ୍ଡକୁ ଉଠାଇ ଚାଲିଦେଲେ।
ଉତ୍ପାଟ୍ଯ ଚିକ୍ଷେପ ଵିରୋଚନଂ ହି ସକୁଞ୍ଜରଂ ଖେ ସନିଯନ୍ତୃଵାହମ୍
ସେ ବିରୋଚନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ହାତୀ, ଚାଳକ ଓ ଅଶ୍ୱ ସହିତ ଉପଡ଼ି ଆକାଶକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସାଟ୍ଟଂ ସନ୍ଯତ୍ରାର୍ଗଲହର୍ମ୍ଯଭୂମି ପୁରଂ ସୁକେଶେରିଵ ଭସ୍କରେଣ
କିଲ୍ଲା, ଦ୍ୱାର ଓ ରାଜପାଳିସ ଭୂମି ସହିତ ସହର ସୁନ୍ଦର କିରଣରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ତତଃ ସମାକ୍ରନ୍ଦମନୁତ୍ତମଂ ହି ମୁକ୍ତଂ ତୁ ଦୈତ୍ଯୈର୍ଘନରାଵତୁଲ୍ଯମ୍
ତାପରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିତ୍କାର କଲେ, ଯାହା ବାଦଳର ଗଜ୍ଜନ ପରି ଶୁଣାଗଲା।
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ହେ ଜମ୍ଭକୁଜମ୍ଭକାଦ୍ଯା ରକ୍ଷଧ୍ଵମଭ୍ଯେତ୍ଯ ସହାନ୍ଧକେନ
ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ତୁମେ ଓ ଜମ୍ଭ, କୁଜମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଅନ୍ଧକ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଇ ନିଜେ ନିଜେ ରକ୍ଷା କର।
ପାଶେନ ବଦ୍ଧ୍ଵା ଗଦଯା ନିହନ୍ତି ଯଥା ପଶୁଂ ଵାଜିମଖେ ମହେନ୍ଦ୍ରଃ
ସେ ପାଶ ଦେଇ ବାନ୍ଧି ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରହାର କରେ, ଯେପରି ମହେନ୍ଦ୍ର ଅଶ୍ୱଯଜ୍ଞରେ ବଳିପଶୁକୁ ମାରେ।
ସମଭ୍ଯଧାଵଂସ୍ତ୍ଵରିତା ଜଲେଶ୍ଵରଂ ଯଥା ପତଙ୍ଗା ଜ୍ଵଲିତଂ ହୁତାଶନମ୍
ସେମାନେ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଜଳର ନାୟକଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଯେପରି ପତଙ୍ଗା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ଲାଗିଯାନ୍ତି।
ଗଦାଂ ସମୁଦ୍ଭ୍ରାମ୍ଯ ଜଲେଶ୍ଵରସ୍ତୁ ଦୁଦ୍ରାଵ ତାନ୍ ଜମ୍ଭମୁଖାନରାତୀନ୍
କିନ୍ତୁ ଜଳର ନାୟକ ଗଦା ଉଠାଇ ଜମ୍ଭ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦେଲେ।