ମନ୍ଦାକିନୀଵେଗନିଭାଂ ଵହନ୍ତୀମ୍ ପ୍ରଵର୍ତଯନ୍ତୋ ଭଯଦାଂ ନଦୀଂ ଚ
ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀର ତୀବ୍ର ବେଗରେ ଦୂର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଏକ ନଦୀକୁ ସେମାନେ ପ୍ରବାହିତ କରିଲେ।
ପିଶାଚରକ୍ଷୋଗଣପୁଷ୍ଟିଵର୍ଧନୀମୁତ୍ତର୍ତୁମିଚ୍ଛଦ୍ଭିରସୃଗ୍ନଦୀ ବଭୈ
ସେ ନଦୀ, ଭୂତ-ପିଶାଚ ଦଳର ଶକ୍ତିକୁ ବଢ଼ାଇ ଦେଇଥିଲା, ଏବଂ ରକ୍ତରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିବାରୁ ଯେଉଁମାନେ ପଳାଇବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ ସେମାନେ ପାର ହେବାକୁ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲେ।
ନଯନ୍ତି ତାନ୍ପ୍ସରସାଂ ଗଣାଗ୍ର୍ଯା ହତା ରଣେ ଯେ ଽଭିମୁଖାସ୍ତୁ ଶୂରାଃ
ଯେଉଁ ସୂର୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ସାମନା କରି ନିଅସି ମରିଗଲେ, ସେମାନେ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଳ ଦେଇ ନେଇଯାଉଥିଲେ।
ସହସ୍ରକ୍ଷୋ ମହାଚାପମାଦାଯ ଵ୍ଯସୃଜଚ୍ଛରାନ୍
ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଦେବତା ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଧନୁଷ ନେଇ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ।
ପୁରନ୍ଦରାଯ ଚିକ୍ଷେପ ଶରାନ୍ ବର୍ହିଣଵାସସଃ
ସେ ପାଖୀର ପାଲକ ପିନ୍ଧିଥିବା ପୁରନ୍ଦରଙ୍କ ଉପରେ ତୀର ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
ରୁକ୍ମପୁଙ୍ଖୈର୍ମହାଵେଗୈରାଜଘ୍ନତୁରୁଭାଵପି
ଉଭୟେ ଏକାପର ଏକା ତୀବ୍ର ବେଗର ସୁନା ମୁଣ୍ଡି ତୀରରେ ଆଘାତ କରିଥିଲେ।
ଚିକ୍ଷେପ ଦୈତ୍ଯରାଜାଯ ତଂ ଦଦର୍ଶ ତଥାନ୍ଧକଃ
ସେ ଦୈତ୍ୟରାଜଙ୍କ ଉପରେ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ଧକ ଏହା ଦେଖିଲେ।
ତାନ୍ ଭସ୍ମସାତ୍ତଦା ଚକ୍ରେ ନଗାନିଵ ହୁତାଶନଃ
ତା'ପରେ ସେମାନେକୁ ଅଗ୍ନି ପର୍ବତକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଇଥିବା ପରି ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ।
ସମାପ୍ଲୁତ୍ଯ ରଥାତ୍ତସ୍ଥୌ ଭୁଵି ବାହୁ ସହାଯଵାନ୍
ସେ ରଥରୁ ଜମ୍ପି ଭୂମିରେ ଦଢ଼ି ଦଣ୍ଡ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ ଏବଂ ସହଯୋଗୀ ସହିତ ଦଢ଼ିଲେ।
ଭସ୍ମ କୃତ୍ଵାଥ କୁଲିଶମନ୍ଧକଂ ସମୁପାଯଯୌ
ସେମାନେକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଇ, କୁଳିଶ ନେଇ ଅନ୍ଧକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ପାତଯାମାସ ବଲଵାନ୍ ଜଗର୍ଜ ଚ ତଦାନ୍ଧକଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅନ୍ଧକ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ପତିତ କରି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ବରେ ଗର୍ଜନ କଲେ।
ଵଵର୍ଷ ତାନ୍ ଵାରଯନ୍ ସ ସମଭ୍ଯାଯାଚ୍ଛତକ୍ରତୁମ୍
ସେ ତା'ମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ ବର୍ଷାଇ, ପଛକୁ ହଟାଇ ଶତକ୍ରତୁଙ୍କ ଦିଗରେ ଆଗେଇଯାଇଲେ।
ଗଜେନ୍ଦ୍ରଂ ପାତଯାମାସ ପ୍ରହାରୈର୍ଜର୍ଜରୀକୃତମ୍
ସେ ଗଜେନ୍ଦ୍ରକୁ ଆଘାତରେ ଭାଗି ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଦେଲେ।
ପାଣିନା ଵଜ୍ରମାଦାଯ ପ୍ରଵିଵେଶାମରାଵତୀମ୍
ହାତରେ ବଜ୍ର ନେଇ, ସେ ଅମରାବତୀରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପାତଯାମା ଦ୍ରତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ପାଦମୁଷ୍ଟିତଲାଦିଭିଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ତା'ର ପାଦ, ମୁଠି ଓ ଅନ୍ୟ ଆଘାତରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ପତିତ କରିଦେଲେ।
ସମଭ୍ଯଧାଵତ୍ ପ୍ରହ୍ଲାଦଂ ହନ୍ତୁକାମଃ ସୁରୋତ୍ତମଃ
ଦେବମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ମାରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ତାଙ୍କ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୋଃ ପୁତ୍ରଶ୍ ଚାପମାନମ୍ଯ ଵେଗଵାନ୍
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ପୁଅ, ଧନୁଷ ମୁଡ଼ି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ତିଆରି ହେଇ ଦଢ଼ିଲେ।
ଶାତଯିତ୍ଵା ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ଦଣ୍ଡଂ ଲୋକଭଯଙ୍କରମ୍
ସେ ଏହାକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଦଣ୍ଡକୁ ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଥିଲା।
ଜଜ୍ଵାଲ କାଲଗ୍ନିନିଭୋ ଯଦ୍ଵଦ୍ ଦଗ୍ଧୁଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ସେ ଦହନାଗ୍ନି ପରି ତେଜମୟ ହେଇ ତିନି ଲୋକକୁ ଜଳାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ପ୍ରାକ୍ରୋଶନ୍ତି ହତଃ କଷ୍ଟଂ ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ଽଯଂ ଯମେନ ହି
ସେମାନେ ବେଦନାରେ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, 'ହାୟ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇଛି!'
ପ୍ରୋଵାଚ ମା ଭୈଷ୍ଟଚ ମଯି ସ୍ଥିତେ କୋ ଽଯଂ ସୁରାଧମଃ
ସେ କହିଲେ, 'ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି, ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁ କିଏ?'
ଜଗର୍ଜ ଚ ମହାନାଦଂ ଯଥା ପ୍ରାଵୃଷି ତୋଯଦଃ
ସେ ବଡ଼ ଗଜ୍ଜନ କଲେ, ବର୍ଷା ଋତୁରେ ବାଦଳର ଗଜ୍ଜନ ପରି।
ସାଧୁଵାଦଂ ଦଦୁର୍ହୃଷ୍ଟା ଦୈତ୍ଯଦାନଵଯୂଥପାଃ
ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବ ନାୟକମାନେ ଖୁସି ହେଇ ସ୍ୱୀକୃତିର ଚିତ୍କାର କଲେ।
ଦୁଃସହଂ ଦୁର୍ଧରଂ ମତ୍ଵା ଅନ୍ତର୍ଧାନମଗାଦ୍ ଯମଃ
ଏହାକୁ ଅସହ୍ୟ ଓ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଭାବି, ଯମ ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଦାରଯାମାସ ବଲଵାନ୍ ଦେଵସୈନ୍ଯଂ ସମନ୍ତତଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦେବସେନାକୁ ଭଙ୍ଗ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଗଦଯା ଦାରଯାମାସ ତମଭ୍ଯାଗାଦ୍ ଵିରୋଚନଃ
ସେ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ବିରୋଚନ ତାଙ୍କୁ ମୁହଁମୁହିଁ ଆସିଲେ।
ଜଲେଶଂ ତାଡଯାମାସ ମୁଦ୍ଗରୈଃ କଣପୈରପି
ସେ ଜଳର ମହାରାଜକୁ ମୁଦ୍ଗର ଓ ପଥର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ଅଭିଦ୍ରୁତ୍ଯ ବବନ୍ଧାଥ ପାଶୈର୍ମତ୍ତଗଜଂ ବଲୀ
ଦୃତ ଗତିରେ ଆଗେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀକୁ ପାଶ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ଵରୁଣଂ ଚ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ଜଗ୍ରାହ ନାରଦ
ବରୁଣଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯାଇ, ନାରଦ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଧରିଦେଲେ।
ମମର୍ଦ ଚ ତଥା ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ସଵାହଂ ସଲିଲେଶ୍ଵରାମ୍
ସେ ଜଳର ମହାରାଜମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଅଶ୍ୱମାନେକୁ ନିଜ ପାଦରେ ଚେପିଦେଲେ।