ସମୁତ୍ତରନ୍ତୋ ଵେଗେନ ଯୋଧା ଜଯଧନେପ୍ସଵଃ
ବିଜୟ ଲାଗି ଆତୁର ଯୋଧାମାନେ ତିବ୍ର ଗତିରେ ସେଠାରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ।
ରକ୍ଷାଂସି ଯକ୍ଷାଶ୍ଚ ସୁସପ୍ରହୃଷ୍ଟାଃ ପିଶାଚଯୂଥାସ୍ତ୍ଵଭିରେମିରେ ଚ
ସେଠାରେ ରାକ୍ଷସ, ଯକ୍ଷ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ପିଶାଚମାନେ ଖୁସିରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲେ।
ଵସାଂ ଵିଲୁମ୍ପନ୍ତି ଚ ଵନିସ୍ଫୁରନ୍ତି ଗର୍ଜନ୍ତ୍ଯଥାନ୍ଯୋନ୍ଯମଥୋ ଵଯାଂସି
ସେମାନେ ମାଂସ ଛିଣି ନେଉଥିଲେ, ଏଠାଉଠି ଲାଫିଉଠୁଥିଲେ, ଏକାଉଁଠାରେ ଏକାଉଁ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରୁଥିଲେ।
ଶସ୍ତ୍ରପ୍ରତପ୍ତା ନିପତନ୍ତି ଚାନ୍ଯେ ଯୁଦ୍ଧଂ ଶ୍ମଶାନପ୍ରତିମଂ ବଭୂଵ
ଅନ୍ୟମାନେ ଶସ୍ତ୍ରର ତାପରେ ଜଳି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ; ଯୁଦ୍ଧ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ହେଲା ଯେ, ଏକ ଶ୍ମଶାନ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଯୁଦ୍ଧଂ ବଭୌ ପ୍ରାଣପଣେପଵିଦ୍ଧଂ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵେ ଽତିଶସ୍ତ୍ରାକ୍ଷଗତୋ ଦୁରୋଦରଃ
ଏହି ଯୁଦ୍ଧଟି ଜୀବନକୁ ଦାଉରେ ରଖି ହେଉଥିଲା; ଯୋଡ଼ିଯୋଡ଼ି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମୁହଁମୁହଁ ହୋଇ ଲଢ଼ୁଥିଲେ, ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଦ୍ୟୁତରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କର ପେଟ ଚପଟିଯାଇଥିଲା।
ମତ୍ତେଭଷ୍ଟଷ୍ଟସ୍ଥିତମୁଗ୍ରତେଜସଂ ସମେଯିଵାନ୍ ଦେଵପତିଂ ଶତକ୍ରତୁମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ମଦ ଭରା ହାତୀ ଉପରେ ବସିଥିବା, ଭୟଙ୍କର ତେଜ ଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କ ମହାରାଜା ଶତକ୍ରତୁ ଦେଖାଦେଲେ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦନାମା ତୁରଗାଷ୍ଟଯୁକ୍ତଂ ରଥଂ ସମାସ୍ଥାଯ ସମୁଦ୍ଯାତାସ୍ତ୍ରଃ
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ନାମକ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି, ଆଠଟି ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗିଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି, ହସ୍ତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ସଂଘର୍ଷ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଵାଯୁଂ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ଚ ଶମ୍ବରୋ ଽଥ ମଯୋ ହୁତାଶଂ ଯୁଯୁଧେ ମୁନୀନ୍ଦ୍ର
ତାପରେ ଶମ୍ବର ବାୟୁଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏବଂ ମୟା ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସୁରାନ୍ ହୁତାଶାର୍କଵସୂରକେଶ୍ଵରାନ୍ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଂ ସମାସାଦ୍ଯ ମହାବଲାନ୍ଵିତାଃ
ଦେବତାମାନେ—ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବାୟୁ ଏବଂ ଗ୍ରହପତିମାନେ—ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିପକ୍ଷୀଙ୍କ ସହ ଏକାଏକି ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁହାଁମୁହିଁ ହେଲେ।
ମୁଞ୍ଚନ୍ତି ନାରାଚଗଣାନ୍ ସହସ୍ରଶ ଅଗଚ୍ଛ ହେ ତିଷ୍ଠସି କିଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତଃ
ସେମାନେ ହଜାର-ହଜାର ଲୋହାର ତୀର ଛାଡ଼ି, 'ଚାଲ, ରୁହ, କାହିଁକି ଦଢ଼ିଛୁ?' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ।
ମନ୍ଦାକିନୀଵେଗନିଭାଂ ଵହନ୍ତୀମ୍ ପ୍ରଵର୍ତଯନ୍ତୋ ଭଯଦାଂ ନଦୀଂ ଚ
ମନ୍ଦାକିନୀ ନଦୀର ତୀବ୍ର ବେଗରେ ଦୂର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଏକ ନଦୀକୁ ସେମାନେ ପ୍ରବାହିତ କରିଲେ।
ପିଶାଚରକ୍ଷୋଗଣପୁଷ୍ଟିଵର୍ଧନୀମୁତ୍ତର୍ତୁମିଚ୍ଛଦ୍ଭିରସୃଗ୍ନଦୀ ବଭୈ
ସେ ନଦୀ, ଭୂତ-ପିଶାଚ ଦଳର ଶକ୍ତିକୁ ବଢ଼ାଇ ଦେଇଥିଲା, ଏବଂ ରକ୍ତରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିବାରୁ ଯେଉଁମାନେ ପଳାଇବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ ସେମାନେ ପାର ହେବାକୁ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲେ।
ନଯନ୍ତି ତାନ୍ପ୍ସରସାଂ ଗଣାଗ୍ର୍ଯା ହତା ରଣେ ଯେ ଽଭିମୁଖାସ୍ତୁ ଶୂରାଃ
ଯେଉଁ ସୂର୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ସାମନା କରି ନିଅସି ମରିଗଲେ, ସେମାନେ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଳ ଦେଇ ନେଇଯାଉଥିଲେ।
ସହସ୍ରକ୍ଷୋ ମହାଚାପମାଦାଯ ଵ୍ଯସୃଜଚ୍ଛରାନ୍
ସହସ୍ର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଦେବତା ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଧନୁଷ ନେଇ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ।
ପୁରନ୍ଦରାଯ ଚିକ୍ଷେପ ଶରାନ୍ ବର୍ହିଣଵାସସଃ
ସେ ପାଖୀର ପାଲକ ପିନ୍ଧିଥିବା ପୁରନ୍ଦରଙ୍କ ଉପରେ ତୀର ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
ରୁକ୍ମପୁଙ୍ଖୈର୍ମହାଵେଗୈରାଜଘ୍ନତୁରୁଭାଵପି
ଉଭୟେ ଏକାପର ଏକା ତୀବ୍ର ବେଗର ସୁନା ମୁଣ୍ଡି ତୀରରେ ଆଘାତ କରିଥିଲେ।
ଚିକ୍ଷେପ ଦୈତ୍ଯରାଜାଯ ତଂ ଦଦର୍ଶ ତଥାନ୍ଧକଃ
ସେ ଦୈତ୍ୟରାଜଙ୍କ ଉପରେ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ଧକ ଏହା ଦେଖିଲେ।
ତାନ୍ ଭସ୍ମସାତ୍ତଦା ଚକ୍ରେ ନଗାନିଵ ହୁତାଶନଃ
ତା'ପରେ ସେମାନେକୁ ଅଗ୍ନି ପର୍ବତକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଇଥିବା ପରି ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ।
ସମାପ୍ଲୁତ୍ଯ ରଥାତ୍ତସ୍ଥୌ ଭୁଵି ବାହୁ ସହାଯଵାନ୍
ସେ ରଥରୁ ଜମ୍ପି ଭୂମିରେ ଦଢ଼ି ଦଣ୍ଡ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ ଏବଂ ସହଯୋଗୀ ସହିତ ଦଢ଼ିଲେ।
ଭସ୍ମ କୃତ୍ଵାଥ କୁଲିଶମନ୍ଧକଂ ସମୁପାଯଯୌ
ସେମାନେକୁ ଭସ୍ମ କରିଦେଇ, କୁଳିଶ ନେଇ ଅନ୍ଧକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ପାତଯାମାସ ବଲଵାନ୍ ଜଗର୍ଜ ଚ ତଦାନ୍ଧକଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅନ୍ଧକ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ପତିତ କରି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ବରେ ଗର୍ଜନ କଲେ।
ଵଵର୍ଷ ତାନ୍ ଵାରଯନ୍ ସ ସମଭ୍ଯାଯାଚ୍ଛତକ୍ରତୁମ୍
ସେ ତା'ମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ ବର୍ଷାଇ, ପଛକୁ ହଟାଇ ଶତକ୍ରତୁଙ୍କ ଦିଗରେ ଆଗେଇଯାଇଲେ।
ଗଜେନ୍ଦ୍ରଂ ପାତଯାମାସ ପ୍ରହାରୈର୍ଜର୍ଜରୀକୃତମ୍
ସେ ଗଜେନ୍ଦ୍ରକୁ ଆଘାତରେ ଭାଗି ଭୂମିରେ ପତିତ କରିଦେଲେ।
ପାଣିନା ଵଜ୍ରମାଦାଯ ପ୍ରଵିଵେଶାମରାଵତୀମ୍
ହାତରେ ବଜ୍ର ନେଇ, ସେ ଅମରାବତୀରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପାତଯାମା ଦ୍ରତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରଃ ପାଦମୁଷ୍ଟିତଲାଦିଭିଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ତା'ର ପାଦ, ମୁଠି ଓ ଅନ୍ୟ ଆଘାତରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ପତିତ କରିଦେଲେ।
ସମଭ୍ଯଧାଵତ୍ ପ୍ରହ୍ଲାଦଂ ହନ୍ତୁକାମଃ ସୁରୋତ୍ତମଃ
ଦେବମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ମାରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ତାଙ୍କ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୋଃ ପୁତ୍ରଶ୍ ଚାପମାନମ୍ଯ ଵେଗଵାନ୍
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ପୁଅ, ଧନୁଷ ମୁଡ଼ି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ତିଆରି ହେଇ ଦଢ଼ିଲେ।
ଶାତଯିତ୍ଵା ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ଦଣ୍ଡଂ ଲୋକଭଯଙ୍କରମ୍
ସେ ଏହାକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଦଣ୍ଡକୁ ନିକ୍ଷେପ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଥିଲା।
ଜଜ୍ଵାଲ କାଲଗ୍ନିନିଭୋ ଯଦ୍ଵଦ୍ ଦଗ୍ଧୁଂ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ସେ ଦହନାଗ୍ନି ପରି ତେଜମୟ ହେଇ ତିନି ଲୋକକୁ ଜଳାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ପ୍ରାକ୍ରୋଶନ୍ତି ହତଃ କଷ୍ଟଂ ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ଽଯଂ ଯମେନ ହି
ସେମାନେ ବେଦନାରେ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, 'ହାୟ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇଛି!'