ହରଯୋ ରଥଵାହାଶ୍ଚ ଆଦିତ୍ଯା ମୁନିସତ୍ତମ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଦିତ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଘୋଡା ଓ ରଥ ଚାଳକ ଯାନ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି।
କିନ୍ନରା ଭୁଜଗାରୂଢା ହଯାରୂଢୌ ତଥାଶ୍ଵିନୌ
କିନ୍ନରମାନେ ସର୍ପରେ ଚଢିଛନ୍ତି, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ଘୋଡାରେ ଚଢିଛନ୍ତି।
ସୁକାରୂଢାଶ୍ଚ କଵଯୋ ଗନ୍ଧର୍ଵାଶ୍ଚ ପଦାତିନଃ
କବିମାନେ ପକ୍ଷୀରେ ଚଢିଛନ୍ତି, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପଦଯାତ୍ରା କରିଛନ୍ତି।
ସଂନହ୍ଯ ନିର୍ଯଯୁର୍ହୃଷ୍ଟା ଯୁଦ୍ଧାଯ ସୁମହୌଜସଃ
ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଧରି ଉତ୍ସାହରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଵାହନାନ୍ଯେଵଂ ଯଥାଵଦ୍ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ଏବେ ତୁମେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଯାନଗୁଡିକ ଠିକ୍ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ଉଚିତ।
କଥଯିଷ୍ଯାମି ତତ୍ତ୍ଵେନ ଯଥାଵଚ୍ଛ୍ରୋତୁମର୍ହସି
ମୁଁ ଏହାର ସତ୍ୟ କଥା କହିବି; ତୁମେ ଠିକ୍ ଭାବେ ଶୁଣିବା।
କୃଷ୍ଣଵର୍ଣୈଃ ସହସ୍ରାରସ୍ ତ୍ରନଲ୍ଵପରିମାଣଵାନ୍
ହଜାର ହଜାର କଳା ରଙ୍ଗର ବଡ଼ ଆକାରର ଯାନଗୁଡିକ ଅଛି।
ଉହ୍ଯମାନସ୍ତଥାଷ୍ଟାଭିଃ ଶ୍ଵେତରୁକ୍ମମଯଃ ସୁଭଃ
ଆଠ ଟି ଦ୍ୱାରା ଟଣାଯାଉଥିବା, ଧଳା ଓ ସୁନା ରଙ୍ଗର ଚମକୁଥିବା ରଥ।
ଜମ୍ଭସ୍ଯ ତୁ ରଥୋ ଦ୍ଵିଯୋ ହଯୈଃ କାଞ୍ଜନସନ୍ନିଭୈଃ
ଜମ୍ଭଙ୍କର ରଥ ଦିବ୍ୟ ଥିଲା, ଘୋଡାଗୁଡିକ ସୁନା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଶମ୍ବରସ୍ଯ ଵିମାନୋ ଽଭୂଦଯଃ ଶଙ୍କୋର୍ମୃଗାଧିପଃ
ଶମ୍ବରଙ୍କର ବିମାନ ଥିଲା, ଅୟଶଙ୍କୁଙ୍କର ଯାନ ମୃଗର ମହାପତି ଥିଲା।
ପଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଦୈଵତସୈନ୍ଯାନି ଅଭିଦ୍ରଵିତୁମୁଦ୍ଯତୌ
ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନା ନିଜ ପାଦରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
ରଜସା ସଂଵୃତୋ ଲୋକୀ ପିଙ୍ଗଵର୍ଣେନ ନାରଦ
ନାରଦ, ଧୂଳିରେ ଢାକି ଦିଆଯାଇଥିବା ଜଗତ ପିଙ୍ଗ ରଙ୍ଗର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସ୍ଵାନେଵାନଯେ ନିଜଘ୍ନୁର୍ଵୈ ପରାନନ୍ଯେ ଚ ସୁଵ୍ରତ
ହେ ସୁଶୀଳ, କେହି ନିଜ ଦଳକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କଲେ।
ଗଜୋ ମତ୍ତଗଜେନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ସାଦୀ ସାଦିନମଭ୍ଯଗାତ୍
ଏକ ହାତୀ ମତ୍ତ ହାତୀର ମୁଣ୍ଡିଆକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା, ଏବଂ ଏକ ଘୋଡ଼ାଚାଳକ ଅନ୍ୟ ଘୋଡ଼ାଚାଳକ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଗଲା।
ପରସ୍ପରଂ ତୁ ପ୍ରତ୍ଯଘ୍ନନ୍ନନ୍ଯୋନ୍ଯଜଯକାଙ୍କ୍ଷିଣଃ
ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ହାରାଇବାକୁ ଚାହିଁ, ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଘାତ କରିଲେ।
ପ୍ରାଵର୍ତତ ନଦୀ ଘୋରା ଶମଯନ୍ତୀ ରଣାଦ୍ରଜଃ
ଯୁଦ୍ଧର ଧୂଳିକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଇ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ନଦୀ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ଗଜକୁମ୍ଭମାହକୂର୍ମା ଶରମୀନା ଦୁରତ୍ଯଯା
ସେହି ନଦୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା ଅସମ୍ଭବ ଥିଲା; ଏଠାରେ ହାତୀର ମୁଣ୍ଡ ଆମ୍ଭି ଭଳି ଓ ତୀର ମାଛ ଭଳି ଥିଲେ।
ଅନ୍ତ୍ରଶୈଵଲସଂକୀର୍ଣା ପତାକାଫେନମାଲିନନୀ
ସେହି ନଦୀ ଅନ୍ତ୍ରରେ ଶାଇତ ଥିଲା, ଓ ପତାକାର ଝାଗ ମାଳା ଭଳି ଲଗିଥିଲା।
ଵନଵାଯସକାଦମ୍ବା ଗୋମାଯୁଶ୍ଵାପଦାକୁଲା
ସେଠାରେ ବନପକ୍ଷୀ, କଦମ୍ବ ପକ୍ଷୀ, ଶିଆଳ ଓ ବନ୍ୟପଶୁମାନେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।
ରଥପ୍ଲଵୈଃ ସଂତରନ୍ତଃ ଶୂରାସ୍ତାଂ ପ୍ରଜଗାହିରେ
ବୀରମାନେ ତାଙ୍କର ରଥକୁ ନୌକା ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରି, ଗଭୀର ଜଳକୁ ଚେରି ପାରହେଲେ।
ସମୁତ୍ତରନ୍ତୋ ଵେଗେନ ଯୋଧା ଜଯଧନେପ୍ସଵଃ
ବିଜୟ ଲାଗି ଆତୁର ଯୋଧାମାନେ ତିବ୍ର ଗତିରେ ସେଠାରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ।
ରକ୍ଷାଂସି ଯକ୍ଷାଶ୍ଚ ସୁସପ୍ରହୃଷ୍ଟାଃ ପିଶାଚଯୂଥାସ୍ତ୍ଵଭିରେମିରେ ଚ
ସେଠାରେ ରାକ୍ଷସ, ଯକ୍ଷ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ପିଶାଚମାନେ ଖୁସିରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲେ।
ଵସାଂ ଵିଲୁମ୍ପନ୍ତି ଚ ଵନିସ୍ଫୁରନ୍ତି ଗର୍ଜନ୍ତ୍ଯଥାନ୍ଯୋନ୍ଯମଥୋ ଵଯାଂସି
ସେମାନେ ମାଂସ ଛିଣି ନେଉଥିଲେ, ଏଠାଉଠି ଲାଫିଉଠୁଥିଲେ, ଏକାଉଁଠାରେ ଏକାଉଁ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରୁଥିଲେ।
ଶସ୍ତ୍ରପ୍ରତପ୍ତା ନିପତନ୍ତି ଚାନ୍ଯେ ଯୁଦ୍ଧଂ ଶ୍ମଶାନପ୍ରତିମଂ ବଭୂଵ
ଅନ୍ୟମାନେ ଶସ୍ତ୍ରର ତାପରେ ଜଳି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ; ଯୁଦ୍ଧ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ହେଲା ଯେ, ଏକ ଶ୍ମଶାନ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଯୁଦ୍ଧଂ ବଭୌ ପ୍ରାଣପଣେପଵିଦ୍ଧଂ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵେ ଽତିଶସ୍ତ୍ରାକ୍ଷଗତୋ ଦୁରୋଦରଃ
ଏହି ଯୁଦ୍ଧଟି ଜୀବନକୁ ଦାଉରେ ରଖି ହେଉଥିଲା; ଯୋଡ଼ିଯୋଡ଼ି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମୁହଁମୁହଁ ହୋଇ ଲଢ଼ୁଥିଲେ, ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଦ୍ୟୁତରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କର ପେଟ ଚପଟିଯାଇଥିଲା।
ମତ୍ତେଭଷ୍ଟଷ୍ଟସ୍ଥିତମୁଗ୍ରତେଜସଂ ସମେଯିଵାନ୍ ଦେଵପତିଂ ଶତକ୍ରତୁମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ମଦ ଭରା ହାତୀ ଉପରେ ବସିଥିବା, ଭୟଙ୍କର ତେଜ ଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କ ମହାରାଜା ଶତକ୍ରତୁ ଦେଖାଦେଲେ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦନାମା ତୁରଗାଷ୍ଟଯୁକ୍ତଂ ରଥଂ ସମାସ୍ଥାଯ ସମୁଦ୍ଯାତାସ୍ତ୍ରଃ
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ନାମକ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତି, ଆଠଟି ଘୋଡ଼ା ଯୋଗାଯୋଗିଥିବା ରଥରେ ଚଢ଼ି, ହସ୍ତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ସଂଘର୍ଷ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ଵାଯୁଂ ସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ଚ ଶମ୍ବରୋ ଽଥ ମଯୋ ହୁତାଶଂ ଯୁଯୁଧେ ମୁନୀନ୍ଦ୍ର
ତାପରେ ଶମ୍ବର ବାୟୁଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏବଂ ମୟା ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସୁରାନ୍ ହୁତାଶାର୍କଵସୂରକେଶ୍ଵରାନ୍ ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଂ ସମାସାଦ୍ଯ ମହାବଲାନ୍ଵିତାଃ
ଦେବତାମାନେ—ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବାୟୁ ଏବଂ ଗ୍ରହପତିମାନେ—ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିପକ୍ଷୀଙ୍କ ସହ ଏକାଏକି ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁହାଁମୁହିଁ ହେଲେ।
ମୁଞ୍ଚନ୍ତି ନାରାଚଗଣାନ୍ ସହସ୍ରଶ ଅଗଚ୍ଛ ହେ ତିଷ୍ଠସି କିଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତଃ
ସେମାନେ ହଜାର-ହଜାର ଲୋହାର ତୀର ଛାଡ଼ି, 'ଚାଲ, ରୁହ, କାହିଁକି ଦଢ଼ିଛୁ?' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ।