ତଂ ପରାଜେଷ୍ଯସେ ଭକ୍ତ୍ଯା ତସ୍ମାଚ୍ଛୁଶ୍ରୂଷ ଧର୍ମଜମ୍
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହରାଇପାରିବ; ସେଠିପାଇଁ ଧର୍ମଜଙ୍କୁ ସେବା କର।
ଅବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚନଂ ହୃଷ୍ଟଃ ସମାହୂଯାନ୍ଧକଂ ମୁନେଷ
ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ଏବଂ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ, ହେ ମୁନି:
ମଯୋତ୍ସୃଷ୍ଟମିଦଂ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରତୀଚ୍ଛସ୍ଵ ମହାଭୁଜ
ମୁଁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ଏହି ରାଜ୍ୟକୁ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ବଳଶାଳୀ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ଽପି ତଦାଗଚ୍ଛତ୍ ପୁଣ୍ଯଂ ବଦରିକାଶ୍ରମମ୍
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ମଧ୍ୟ ସେତିବେଳେ ପବିତ୍ର ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ।
କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ଵଵନ୍ଦେ ଚରଣୌ ତଯୋଃ
ଅଞ୍ଜଳି ମୁଡ଼ି ସେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ପାଦରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
କିମର୍ଥଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସୀହ ମାମଜିତ୍ଵା ମହାସୁର
ମୋତେ ଜିତିନଥିବା ବେଳେ, ହେ ମହାଦାନବ, ଏଠାରେ କାହିଁକି ନମସ୍କାର କରିଛ?
ତ୍ଵଂ ହି ନାରାଯଣୋ ଽନନ୍ତଃ ପୀତଵାସା ଜନାର୍ଦନଃ
କାରଣ, ତୁମେ ନାରାୟଣ, ଅନନ୍ତ, ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଜନାର୍ଦନ।
ତ୍ଵମଵ୍ଯଯୋ ମହେଶାନଃ ଶାଶ୍ଵତଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ତୁମେ ଅବିନାଶୀ, ମହାଇଶ୍ୱର, ଚିରନ୍ତନ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ।
ଜପନ୍ତି ସ୍ନାତକାସ୍ତ୍ଵାଂ ଚ ଯଜନ୍ତି ତ୍ଵାଂ ଚ ଯାଜ୍ଞିକାଃ
ପାଠ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିବା ଶିକ୍ଷିତ ଲୋକମାନେ ତୁମର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି।
ମହାମୀନୋ ହଯଶିରାସ୍ତ୍ଵମେଵ ଵରକଚ୍ଛପଃ
ତୁମେ ହେଉଛ ମହାମାଛ, ଘୋଡ଼ାମୁଣ୍ଡିଆ ଆକାର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଛୁଆ।
ମତ୍ପିତୁର୍ନାଶନକରୋ ଭଵାନପି ନୃକେସରୀ
ମୋର ବାପାଙ୍କୁ ନାଶ କରିଥିବା ନୃସିଂହ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ସୂର୍ଯୋ ମୃଗାଙ୍କୋ ଽଚଲଜଙ୍ଗମାଦ୍ଯୋ ଭଵାନ୍ ଵିଭୋ ନାଥ ଖଗେନ୍ଦ୍ରକେତୋ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସବୁ ଚଳ-ଅଚଳ ଜଗତର ଆଦି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ନାଥ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ପତାକା—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ତ୍ଵଯା ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ କସ୍ତ୍ଵାଂ ଜେଷ୍ଯତି ମାଧଵ
ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମେ ଭରି ରହିଛ; ହେ ମାଧବ, କିଏ ତୁମକୁ ଜିତିପାରିବ?
ନାନ୍ଯଥା ତ୍ଵଂ ପ୍ରଶକ୍ତୋ ଽସି ଜେତୁଂ ସର୍ଵଗତାଵ୍ଯଯ
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ତୁମକୁ ଜିତିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ହେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅବିନାଶୀ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ତ୍ଵନାନ୍ଯଯା ଚାହଂ ତ୍ଵଯା ଦୈତ୍ଯ ପରାଜିତଃ
ତୁମେ ଯେଉଁ ଭକ୍ତିକୁ ଚାହଁ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ହାରିଗଲି, ହେ ଦେତ୍ୟ।
ଦଣ୍ଡାର୍ଥଂ ତେ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ଵରଂ ଵୃଣୁ ଯମିଚ୍ଛସି
ଦଣ୍ଡ ଦେବା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି; ଯାହା ଚାହଁ, ତାହା ଚୟନ କର।
ତନ୍ମେ ପାପଂ ଲଯଂ ଯାତୁ ଶାରୀରଂ ମାନସଂ ତଥା
ମୋର ଶରୀର ଓ ମନର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହେଉ।
ନରେଣ ଯଦ୍ଯପ୍ଯଭଵଦ୍ ଵରମେତତ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ
ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଯଦି ମନୁଷ୍ୟକୁ ମିଳିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଦିଅ।
ଦ୍ଵିତୀଯଂ ପ୍ରାର୍ଥଯ ଵରଂ ତଂ ଦଦାମି ତଵାସୁର
ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ; ହେ ଅସୁର, ମୁଁ ସେଠିକି ଦେଇଦେବି।
ଦେଵାର୍ଚନେ ଚ ନିରତା ତ୍ଵଚ୍ଚିତ୍ତା ତ୍ଵତ୍ପରାଯଣା
ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ମନ ତୁମେ ଉପରେ ଲଗାଇଥାନ୍ତି, ତୁମେ ପାଇଁ ନିବେଦିତ—
ତଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ମହାବାହୋ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମ୍ଯଵିଚାରଯନ୍
ହେ ବଳଶାଳୀ, ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର; ମୁଁ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି ଦେଇଦେବି।
ତ୍ଵତ୍ପାଦପଙ୍କଜାଭ୍ଯାଂ ହି ଖ୍ଯାତିରସ୍ତୁ ସଦା ମମ
ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା ସଦା ମୋର କୀର୍ତ୍ତି ରହୁ।
ଅଜରଶ୍ଚାମରଶ୍ଚାପି ମତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ ଭଵିଷ୍ଯସି
ମୋର କୃପାରେ, ତୁମେ ଅଜର ଓ ଅମର ହେବ।
ନ କର୍ମବନ୍ଧୋ ଭଵତୋ ମଚ୍ଚିତ୍ତ୍ସ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯାହାର ମନ ମୋତେ ଲଗିଥାଏ, ସେଠାରେ କର୍ମର ବନ୍ଧନ ହେବ ନାହିଁ।
ସ୍ଵଜାତିସଦୃଶଂ ଦୈତ୍ଯ କୁରୁ ଧର୍ମମନୁତ୍ତମମ୍
ହେ ଦେତ୍ୟ, ତୁମ ଜାତିକୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ କର।
କଥଂ ରାଜ୍ଯଂ ସମାଦାସ୍ଯେ ପରିତ୍ଯକ୍ତଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୋ
ହେ ଜଗତ୍ଗୁରୁ, ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ରାଜ୍ୟକୁ କିପରି ମୁଁ ନେବି?
ହିତୋପଦେଷ୍ଟା ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଦାନଵାନାଂ ତଥା ଭଵ
ଦାଇତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ତୁମେ ସହାୟକ ଉପଦେଶକ ହେଉ।
ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଵିଭୁଂ ତୁଷ୍ଟୋ ଜଗାମ ନଗରଂ ନିଜମ୍
ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ସେ ନିଜ ସହରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ନିମନ୍ତ୍ରିତଶ୍ଚ ରାଜ୍ଯାଯ ନ ପ୍ରତ୍ଯୈଚ୍ଛତ୍ସ ନାରଦ
ରାଜ୍ୟ ଦେବା ପାଇଁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ମିଳିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନାରଦ ଏହା ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ।
ଧ୍ଯାଯନ୍ ସ୍ମରନ୍ କେଶଵମପ୍ରମେଯଂ ତସ୍ଥୌ ତଦା ଯୋଗଵିଶୁଦ୍ଧଦେହଃ
ସେ ସମୟରେ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ଦେହରେ ଅପରିମିତ କେଶବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ ଓ ସ୍ମରଣ କରି ଉଭୟ ରହିଲେ।