ପୀତଵାସସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ଦାନଵୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଦାନବଟିଏ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସି, ଏହିପରି କଥା କହିଲା:
ଵିଜେତୁଂ ନାଦ୍ଯ ଶକ୍ନୋମି ଏତନ୍ମେ କାରଣଂ ଵଦ
ଆଜି ମୁଁ ଜିତିପାରୁନି; ଏହାର କାରଣ କଣ, ମୋତେ କୁହ।
ସାଧ୍ଯୋ ଵିପ୍ରଵରୋ ଧୀମାନ୍ ମୃଧେ ଦେଵାସୁରୈରପି
ସେ ପଣ୍ଡିତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।
ତତ୍କଥଂ ଯତ୍ପ୍ରତିଜ୍ଞାତଂ ତଦସତ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତେବେ, ଯାହା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦିଆଯାଇଛି, ସେହିଠାରେ କିପରି ଅସତ୍ୟ ହେବ?
ତସ୍ମାତ୍ତଵାଗ୍ରତୋ ଵିଷ୍ଣୋ କରିଷ୍ଯେ କାଯଶୋଧନମ୍
ତେଣୁ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମ ପାଖରେ ମୁଁ ଦେହ ପବିତ୍ର କରିବି।
ଶିରଃସ୍ନାତସ୍ତଦା ତସ୍ଥୌ ଗୃଣନ୍ ବ୍ରହ୍ମ ସନାତନମ୍
ମୁଣ୍ଡ ଧୋଇ ସେ ଠିଆ ହେଲେ, ଏବଂ ସନାତନ ବ୍ରହ୍ମକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଗଚ୍ଛ ଜେଷ୍ଯସି ଭକ୍ତ୍ଯା ତଂ ନ ଯୁଦ୍ଧେନ କଥଞ୍ଚନ
ଯାଅ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜିତିପାରିବ, କେବଳ ଯୁଦ୍ଧରେ କେବେ ନୁହେଁ।
ଜିତୋ ଽଯଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେନ ଶକ୍ରଃ କିମୁତ ଧର୍ମଜଃ
ତୁମ ଦୟାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ହରାଇଛନ୍ତି—ତେବେ ଧର୍ମଜଙ୍କ କଥା ଅଉ କଣ?
ନ ସ୍ଥାତୁଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେଵ ଶକ୍ଯଂ କିମୁ କରୋମ୍ଯଜ
ତୁମ ଦୟା ସାମ୍ନାରେ ରହିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ହେ ଅଜ, ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି?
ଧର୍ମଂ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତାପଯିତୁଂ ତପଶ୍ଚର୍ଯାଂ ସମାସ୍ଥିତଃ
ସେ ଧର୍ମକୁ ପ୍ରଚଳିତ କରିବା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି।
ତଂ ପରାଜେଷ୍ଯସେ ଭକ୍ତ୍ଯା ତସ୍ମାଚ୍ଛୁଶ୍ରୂଷ ଧର୍ମଜମ୍
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହରାଇପାରିବ; ସେଠିପାଇଁ ଧର୍ମଜଙ୍କୁ ସେବା କର।
ଅବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚନଂ ହୃଷ୍ଟଃ ସମାହୂଯାନ୍ଧକଂ ମୁନେଷ
ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ଏବଂ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ, ହେ ମୁନି:
ମଯୋତ୍ସୃଷ୍ଟମିଦଂ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରତୀଚ୍ଛସ୍ଵ ମହାଭୁଜ
ମୁଁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ଏହି ରାଜ୍ୟକୁ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ବଳଶାଳୀ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ଽପି ତଦାଗଚ୍ଛତ୍ ପୁଣ୍ଯଂ ବଦରିକାଶ୍ରମମ୍
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ମଧ୍ୟ ସେତିବେଳେ ପବିତ୍ର ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ।
କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ଵଵନ୍ଦେ ଚରଣୌ ତଯୋଃ
ଅଞ୍ଜଳି ମୁଡ଼ି ସେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ପାଦରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
କିମର୍ଥଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସୀହ ମାମଜିତ୍ଵା ମହାସୁର
ମୋତେ ଜିତିନଥିବା ବେଳେ, ହେ ମହାଦାନବ, ଏଠାରେ କାହିଁକି ନମସ୍କାର କରିଛ?
ତ୍ଵଂ ହି ନାରାଯଣୋ ଽନନ୍ତଃ ପୀତଵାସା ଜନାର୍ଦନଃ
କାରଣ, ତୁମେ ନାରାୟଣ, ଅନନ୍ତ, ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଜନାର୍ଦନ।
ତ୍ଵମଵ୍ଯଯୋ ମହେଶାନଃ ଶାଶ୍ଵତଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ତୁମେ ଅବିନାଶୀ, ମହାଇଶ୍ୱର, ଚିରନ୍ତନ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ।
ଜପନ୍ତି ସ୍ନାତକାସ୍ତ୍ଵାଂ ଚ ଯଜନ୍ତି ତ୍ଵାଂ ଚ ଯାଜ୍ଞିକାଃ
ପାଠ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିବା ଶିକ୍ଷିତ ଲୋକମାନେ ତୁମର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି।
ମହାମୀନୋ ହଯଶିରାସ୍ତ୍ଵମେଵ ଵରକଚ୍ଛପଃ
ତୁମେ ହେଉଛ ମହାମାଛ, ଘୋଡ଼ାମୁଣ୍ଡିଆ ଆକାର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଛୁଆ।
ମତ୍ପିତୁର୍ନାଶନକରୋ ଭଵାନପି ନୃକେସରୀ
ମୋର ବାପାଙ୍କୁ ନାଶ କରିଥିବା ନୃସିଂହ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ସୂର୍ଯୋ ମୃଗାଙ୍କୋ ଽଚଲଜଙ୍ଗମାଦ୍ଯୋ ଭଵାନ୍ ଵିଭୋ ନାଥ ଖଗେନ୍ଦ୍ରକେତୋ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସବୁ ଚଳ-ଅଚଳ ଜଗତର ଆଦି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ନାଥ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ପତାକା—ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ତ୍ଵଯା ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ କସ୍ତ୍ଵାଂ ଜେଷ୍ଯତି ମାଧଵ
ସମସ୍ତ ଜଗତ ତୁମେ ଭରି ରହିଛ; ହେ ମାଧବ, କିଏ ତୁମକୁ ଜିତିପାରିବ?
ନାନ୍ଯଥା ତ୍ଵଂ ପ୍ରଶକ୍ତୋ ଽସି ଜେତୁଂ ସର୍ଵଗତାଵ୍ଯଯ
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟରେ ତୁମକୁ ଜିତିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ହେ ସବୁଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅବିନାଶୀ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ତ୍ଵନାନ୍ଯଯା ଚାହଂ ତ୍ଵଯା ଦୈତ୍ଯ ପରାଜିତଃ
ତୁମେ ଯେଉଁ ଭକ୍ତିକୁ ଚାହଁ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ହାରିଗଲି, ହେ ଦେତ୍ୟ।
ଦଣ୍ଡାର୍ଥଂ ତେ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ଵରଂ ଵୃଣୁ ଯମିଚ୍ଛସି
ଦଣ୍ଡ ଦେବା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଛି; ଯାହା ଚାହଁ, ତାହା ଚୟନ କର।
ତନ୍ମେ ପାପଂ ଲଯଂ ଯାତୁ ଶାରୀରଂ ମାନସଂ ତଥା
ମୋର ଶରୀର ଓ ମନର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହେଉ।
ନରେଣ ଯଦ୍ଯପ୍ଯଭଵଦ୍ ଵରମେତତ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛ ମେ
ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଯଦି ମନୁଷ୍ୟକୁ ମିଳିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋତେ ମଧ୍ୟ ଦିଅ।
ଦ୍ଵିତୀଯଂ ପ୍ରାର୍ଥଯ ଵରଂ ତଂ ଦଦାମି ତଵାସୁର
ଦ୍ୱିତୀୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ; ହେ ଅସୁର, ମୁଁ ସେଠିକି ଦେଇଦେବି।
ଦେଵାର୍ଚନେ ଚ ନିରତା ତ୍ଵଚ୍ଚିତ୍ତା ତ୍ଵତ୍ପରାଯଣା
ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲାଗିଥାନ୍ତି, ମନ ତୁମେ ଉପରେ ଲଗାଇଥାନ୍ତି, ତୁମେ ପାଇଁ ନିବେଦିତ—