ସମ୍ମାର୍ଜନଂ ଚ ଧର୍ମାତ୍ମା କରିଷ୍ଯତି ଚ ଭକ୍ତିତଃ
ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ଭକ୍ତିସହିତ ସଫାସୁଫା କରିବେ।
ଦାସ୍ଯତେ ଦେଵଦେଵାଯ ଦୀପଂ ପୁଷ୍ପାନୁଲେପନମ୍
ସେ ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଦୀପ, ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କରିବେ।
ଵିମୁକ୍ତପାପୋ ଭଵତି ଵିଷ୍ଣ୍ଵାଯତନଚିତ୍ରକୃତ୍
ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ଦିର କିମ୍ବା ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି କରେ, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ଚକାରାଯତନଂ ଭୂମ୍ଯାଂ ଖ୍ଯଂ ଚ ଲିମ୍ପତାସୁର
ଯିଏ ପୃଥିବୀରେ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରନ୍ତି କିମ୍ବା ପ୍ରତିମାକୁ ମାଟି ଲଗାନ୍ତି—
ନାନାଧାତୁଵିକାରୈଶ୍ଚ ପଞ୍ଚଵର୍ଣୈଶ୍ଚ ଚିତ୍ରକୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁର ରୂପାନ୍ତର ଓ ପାଞ୍ଚଟି ରଙ୍ଗର ଅଲଙ୍କାର ଦେଇ ସଜାଯାଇଥିଲା।
ସୁଗନ୍ଧିତୈଲପୂର୍ଣାନି ଘୃତପୂର୍ଣାନି ଚ ସ୍ଵଯମ୍
ସୁଗନ୍ଧିତ ତେଲ ଓ ଘିଏ ନିଜେ ଭରିଥିଲା।
ମଞ୍ଜିଷ୍ଠା ନଵରଙ୍ଗୀଯାଃ ଶ୍ଵେତପାଟଲିକାଶ୍ରିତାଃ
ମଞ୍ଜିଷ୍ଠା ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗାଯାଇଥିବା, ନୂତନ ରଙ୍ଗ ଲଗାଯାଇଥିବା, ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ଉପରେ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ଲତାପଲ୍ଲଵସଂଛନ୍ନା ଦେଵଦାରୁଭିରାଵୃତାଃ
ଲତା ଓ ପତ୍ରରେ ଢାକାଯାଇଥିବା, ଦେବଦାରୁ ଗଛରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା।
ପୌରୋଗଵଵିଧାନଜ୍ଞୈ ରତ୍ନସଂସ୍କାରିଭିର୍ଦ୍ଦଢୈ
ଯେଉଁମାନେ ପୌରୋହିତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ରତ୍ନ ଶୋଧନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନେ ଏହି କାମ କରିଥିଲେ।
ଶ୍ରୋତ୍ରିଯା ଜ୍ଞାନସମ୍ପନ୍ନା ଦୀନାନ୍ଧଵିକଲାଦଯଃ
ବିଦ୍ୱାନ, ଜ୍ଞାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦରିଦ୍ର, ଅନ୍ଧ, ଓ ଅସହାୟମାନେ।
ଜ୍ଯାମଘୋ ଵିଷ୍ଣୁନିଲଯଂ ଗତ ଇତ୍ଯନୁଶୁଶ୍ରୁମଃ
ଆମେ ଶୁଣିଛୁ ଯେ ଜ୍ୟାମଘ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଇଛନ୍ତି।
ଵ୍ରଜନ୍ତି ନରଶାର୍ଦୂଲ ଵିଷ୍ଣୁଲୋକଜିଗୀଷଵଃ
ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବାମାନେ ସେଠାକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ପୌରାଣିକାନ୍ ଵିଶେଷେଣ ସଦାଚାରରତାଞ୍ଶୁଚୀନ୍
ବିଶେଷକରି ପୁରାଣ ପାଠକ, ସଦାଚାର ଓ ପବିତ୍ରତାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ।
ଵିଭଵେ ସତି ଦେଵସ୍ଯ ପ୍ରୀଣନଂ କୁରୁ ଚକ୍ରିଣଃ
ଧନ ଥିଲେ, ଚକ୍ରଧାରୀ ଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ନରା ନ ସୀଦନ୍ତି ବଲେ ସମାଶ୍ରିତା ଵିଭୁଂ ଜଗନ୍ନାଥମନନ୍ତମଚ୍ଯୁତମ୍
ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଅନନ୍ତ, ଅଚଳ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ, ଶକ୍ତିରେ କେବେ ଦୁର୍ବଳ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ।
ସଂପୂଜିତସ୍ତେନ ଵିମୁକ୍ତିମାଯଯୌ ସଂପୂର୍ଣକାମୋ ହରିପାଦଭକ୍ତଃ
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୋଇ, ହରିଙ୍କ ପାଦର ଭକ୍ତ ମୁକ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଲେ।
ମହେନ୍ଦ୍ରଶିଲ୍ପିପ୍ରଵରୋ ଽଥ କେଶଵଂ ସ କାରଯାମାସ ମହାମହୀଯାନ୍
ତାପରେ, ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶିଳ୍ପୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବଡ଼ କେଶବଙ୍କୁ ତିଆରି କଲେ।
କ୍ରିଯା ମହାତ୍ମା ଯଵଶର୍କରାଦ୍ଯାଂ ବଲିଂ ଚକାରାପ୍ରତିମାଂ ମଧୁଦ୍ରୁହଃ
ମହାତ୍ମା ବ୍ୟକ୍ତି, ଯବ, ଚିନି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବଳି ମଧୁହନ୍ତାକୁ ଦେଲେ।
ଗେଯଂ ସ ଧର୍ମ୍ଯଶ୍ରଵଣଂ ଚ ଧୀମାନ୍ ପୌରାଣିକୈର୍ଵିପ୍ରଵରୈରକାରଯତ୍
ସେ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ପୁରାଣ ପାଠକ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ଗୀତ ଓ ଧର୍ମମୟ କଥା ଶ୍ରବଣ କରାଇଲେ।
ଜଗତ୍ପତିର୍ଦିଵ୍ଯଵପୁର୍ଜନାର୍ଦନସ୍ତସ୍ଥୌ ମହାତ୍ମା ବଲିରକ୍ଷଣାଯ
ଜଗତ୍ପତି, ଦିବ୍ୟ ଦେହଧାରୀ ଜନାର୍ଦନ, ବଡ଼ ଆତ୍ମା ବଳିଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଦଢ଼ ହୋଇ ରହିଲେ।
ଦ୍ଵାରି ସ୍ଥିତୋ ନ ପ୍ରଦଦୌ ପ୍ରଵେଶଂ ପ୍ରାକାରଗୁପ୍ତେ ବଲିନୋ ଗୃହେ ତୁ
ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ଦାଉଁଥିଲେ, ପ୍ରାକାରରେ ରକ୍ଷିତ ବଳିଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ ଦେଲେ ନାହିଁ।
ପ୍ରାସାଦମଧ୍ଯେ ହରିମୀଶିତାରମଭ୍ଯର୍ଚଯାମାସ ସୁରର୍ଷିମୁଖ୍ଯମ୍
ମହଲ୍ଲର ମଧ୍ୟରେ, ସେ ହରିଙ୍କୁ, ଶାସକ ଓ ଦେବ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ସସ୍ମାର ନିତ୍ଯଂ ହରିଭଷିତାନି ସ ତସ୍ଯ ଜାତୋ ଵିନଯାଙ୍କୁଶସ୍ତୁ
ସେ ସଦା ହରିଙ୍କ କଥା ମନେ ପକାଇଥିଲେ, ଏହିପରି ଭାବରେ ତାଙ୍କ ମନରେ ନମ୍ରତାର ଅଙ୍କୁଶ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ତଥ୍ଯାନି ପଥ୍ଯାନି ପରତ୍ର ଚେହ ପିତାମହସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସମସ୍ଯ ଵୀରଃ
ଏହି ଜଗତ ଓ ପରଲୋକ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଉପଦେଶ ଥିଲା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପିତାମହ ସମାନ ଶୂରବୀର ସେଠିକୁ ସତ୍ୟ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ବୋଲି ମନେ କଲେ।
ସ୍ନିଗ୍ଧାନି ପଶ୍ଚାନ୍ନଵନୀତଶୁଦ୍ଧା ମୋଦନ୍ତି ତେ ନାତ୍ର ଵିଚାରମସ୍ତି
ପରେ, ଏହି ମୃଦୁ ଓ ଶୁଦ୍ଧ କଥାଗୁଡ଼ିକ ନୂଆ ଖାଦ୍ୟ ଓ ମକଖନ ପରି ପବିତ୍ର ହୋଇ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଵୃଦ୍ଧଵାକ୍ଯୈଷଧା ନୂନଂ କୁର୍ଵନ୍ତି କିଲ ନିର୍ଵିଷମ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ବୃଦ୍ଧମାନେ କହିଥିବା କଥା ଅନୁସରିଲେ ସେମାନେ ନିର୍ବିଷ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଯା ତୃପ୍ତିର୍ଜାଯତେ ପୁଂସା ସୋମପାନେ କୁତସ୍ତଥା
ପୁରୁଷ ଯେଉଁ ତୃପ୍ତି ସୋମପାନରେ ପାଏ, ସେପରି ତୃପ୍ତି ଆଉ କେଉଁଠି ମିଳେ?
ତେ ଶୋଚ୍ଯା ବନଧୂନାଂ ଜୀଵନ୍ତୋ ଽପୀହ ମୃତତୁଲ୍ଯାଃ
ଯେଉଁ ମହିଳାମାନେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୟାର ଯୋଗ୍ୟ; ସେମାନେ ଏଠାରେ ବଞ୍ଚିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୃତ ସମାନ।
ଯେଷାଂ ମୋକ୍ଷ୍ଯିତାରେ ଵୈ ତେଷାଂ ସାନ୍ତିର୍ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯାହାଙ୍କ ପାଖରେ ମୁକ୍ତିଦାତା ନାହିଁ, ସେମାନେ ପାଇଁ କେବେ ଶାନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵୃଦ୍ଧଵାକ୍ଯୈର୍ଵିନା ନୂନଂ ନୈଵୋତ୍ତାରଂ କଥଞ୍ଚନ
ବୃଦ୍ଧମାନେ କହିଥିବା କଥା ବିନା, କେବେ ମୁକ୍ତି ମିଳିପାରେ ନାହିଁ।