ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ନରାଗ୍ର୍ଯାଯ ତଂ ଚ ଚିଚ୍ଛେଦ ଧର୍ମଜଃ
ସେ ଏହାକୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମଜନେ ଏହାକୁ କାଟିଦେଲେ।
ତାଂ ଚ ଚିଚ୍ଛେଦ ବଲଵାନ୍ କ୍ଷୁରପ୍ରେଣ ମହାତପାଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ତପସ୍ଵୀ, ଏକ ଧାରାଳ ବାଣରେ ଏହାକୁ କାଟିଦେଲେ।
ସମାଦାଯ ତତୋ ବାଣୈରଵତସ୍ତାର ନାରଦ
ତାପରେ ସେ ବାଣ ନେଇ, ନାରଦ, ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ନାରାଚେନ ଜଘାନାଥ ହୃଦଯେ ସୁରତାପସଃ
ଏକ ଚୌଡ଼ା ମୁଣ୍ଡିଆ ବାଣରେ, ପ୍ରଭୁ ସୁରତ ତପସ୍ଵୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଆଘାତ କଲେ।
ନିପପାତ ରଥୋପସ୍ଥେ ତମପୋଵାହ ସାରଥିଃ
ସେ ରଥର ତଳଭାଗରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ସାରଥି ସେଉଁଠୁ ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ।
ସୁଦୃଢଂ ଚାପମାଦାଯ ଭୂଯୋ ଯୋଦ୍ଧମୁପାଗତଃ
ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୃଢ଼ ଧନୁଷ ନେଇ, ସେ ପୁଣିଥରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ।
ଗଚ୍ଛ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ର ଯୋତ୍ସ୍ଯାମଃ ପ୍ରାତସ୍ତ୍ଵାହ୍ନିକମାଚର
ଯାଅ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନେତା, ଆମେ ପ୍ରଭାତରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା—ତୁମେ ତୁମ ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ଜଗାମ ନୈମିଷାରଣ୍ଯଂ କ୍ରିଯାଂ ଚକ୍ରେ ତଦାଽହ୍ନିକୀମ୍
ସେ ନୈମିଷାରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଦୈନିକ କ୍ରିୟା କଲେ।
ରାତ୍ରୌ ଚିନ୍ତଯତେ ଯୁଦ୍ଧେ କଥଂ ଜେଷ୍ଯାମି ଦାମ୍ଭିକମ୍
ରାତିରେ ସେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ—ମୁଁ କିପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଠକେଇବାକୁ ପାରିବି।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସସ୍ରଂ ତୁ ଦୈତ୍ଯୋ ଦେଵଂ ନ ଚାଜଯତ୍
ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ପୀତଵାସସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ଦାନଵୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଦାନବଟିଏ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସି, ଏହିପରି କଥା କହିଲା:
ଵିଜେତୁଂ ନାଦ୍ଯ ଶକ୍ନୋମି ଏତନ୍ମେ କାରଣଂ ଵଦ
ଆଜି ମୁଁ ଜିତିପାରୁନି; ଏହାର କାରଣ କଣ, ମୋତେ କୁହ।
ସାଧ୍ଯୋ ଵିପ୍ରଵରୋ ଧୀମାନ୍ ମୃଧେ ଦେଵାସୁରୈରପି
ସେ ପଣ୍ଡିତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।
ତତ୍କଥଂ ଯତ୍ପ୍ରତିଜ୍ଞାତଂ ତଦସତ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତେବେ, ଯାହା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦିଆଯାଇଛି, ସେହିଠାରେ କିପରି ଅସତ୍ୟ ହେବ?
ତସ୍ମାତ୍ତଵାଗ୍ରତୋ ଵିଷ୍ଣୋ କରିଷ୍ଯେ କାଯଶୋଧନମ୍
ତେଣୁ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମ ପାଖରେ ମୁଁ ଦେହ ପବିତ୍ର କରିବି।
ଶିରଃସ୍ନାତସ୍ତଦା ତସ୍ଥୌ ଗୃଣନ୍ ବ୍ରହ୍ମ ସନାତନମ୍
ମୁଣ୍ଡ ଧୋଇ ସେ ଠିଆ ହେଲେ, ଏବଂ ସନାତନ ବ୍ରହ୍ମକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଗଚ୍ଛ ଜେଷ୍ଯସି ଭକ୍ତ୍ଯା ତଂ ନ ଯୁଦ୍ଧେନ କଥଞ୍ଚନ
ଯାଅ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜିତିପାରିବ, କେବଳ ଯୁଦ୍ଧରେ କେବେ ନୁହେଁ।
ଜିତୋ ଽଯଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେନ ଶକ୍ରଃ କିମୁତ ଧର୍ମଜଃ
ତୁମ ଦୟାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ହରାଇଛନ୍ତି—ତେବେ ଧର୍ମଜଙ୍କ କଥା ଅଉ କଣ?
ନ ସ୍ଥାତୁଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେଵ ଶକ୍ଯଂ କିମୁ କରୋମ୍ଯଜ
ତୁମ ଦୟା ସାମ୍ନାରେ ରହିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ହେ ଅଜ, ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି?
ଧର୍ମଂ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତାପଯିତୁଂ ତପଶ୍ଚର୍ଯାଂ ସମାସ୍ଥିତଃ
ସେ ଧର୍ମକୁ ପ୍ରଚଳିତ କରିବା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି।
ତଂ ପରାଜେଷ୍ଯସେ ଭକ୍ତ୍ଯା ତସ୍ମାଚ୍ଛୁଶ୍ରୂଷ ଧର୍ମଜମ୍
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହରାଇପାରିବ; ସେଠିପାଇଁ ଧର୍ମଜଙ୍କୁ ସେବା କର।
ଅବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚନଂ ହୃଷ୍ଟଃ ସମାହୂଯାନ୍ଧକଂ ମୁନେଷ
ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ ଡାକିଲେ ଏବଂ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ, ହେ ମୁନି:
ମଯୋତ୍ସୃଷ୍ଟମିଦଂ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରତୀଚ୍ଛସ୍ଵ ମହାଭୁଜ
ମୁଁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ଏହି ରାଜ୍ୟକୁ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ବଳଶାଳୀ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦୋ ଽପି ତଦାଗଚ୍ଛତ୍ ପୁଣ୍ଯଂ ବଦରିକାଶ୍ରମମ୍
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ମଧ୍ୟ ସେତିବେଳେ ପବିତ୍ର ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ।
କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ଭୂତ୍ଵା ଵଵନ୍ଦେ ଚରଣୌ ତଯୋଃ
ଅଞ୍ଜଳି ମୁଡ଼ି ସେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ପାଦରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
କିମର୍ଥଂ ପ୍ରଣତୋ ଽସୀହ ମାମଜିତ୍ଵା ମହାସୁର
ମୋତେ ଜିତିନଥିବା ବେଳେ, ହେ ମହାଦାନବ, ଏଠାରେ କାହିଁକି ନମସ୍କାର କରିଛ?
ତ୍ଵଂ ହି ନାରାଯଣୋ ଽନନ୍ତଃ ପୀତଵାସା ଜନାର୍ଦନଃ
କାରଣ, ତୁମେ ନାରାୟଣ, ଅନନ୍ତ, ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଜନାର୍ଦନ।
ତ୍ଵମଵ୍ଯଯୋ ମହେଶାନଃ ଶାଶ୍ଵତଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ତୁମେ ଅବିନାଶୀ, ମହାଇଶ୍ୱର, ଚିରନ୍ତନ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ।
ଜପନ୍ତି ସ୍ନାତକାସ୍ତ୍ଵାଂ ଚ ଯଜନ୍ତି ତ୍ଵାଂ ଚ ଯାଜ୍ଞିକାଃ
ପାଠ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିବା ଶିକ୍ଷିତ ଲୋକମାନେ ତୁମର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି।
ମହାମୀନୋ ହଯଶିରାସ୍ତ୍ଵମେଵ ଵରକଚ୍ଛପଃ
ତୁମେ ହେଉଛ ମହାମାଛ, ଘୋଡ଼ାମୁଣ୍ଡିଆ ଆକାର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଛୁଆ।