ପରମାମାପଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସସ୍ମାର ସ୍ଵପିତାମହମ୍
ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କଷ୍ଟରେ ପହଞ୍ଚି, ତାଙ୍କର ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତସ୍ଥୌ ମହାତେଜାଃ ସାର୍ଘପାତ୍ରୋ ବଲିସ୍ତଦା
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବଳି ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ତେଜସ୍ବୀ, ଯଜ୍ଞପାତ୍ର ନେଇ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ତରଣେ ଯୋ ଭଵେତ୍ ପୋତସ୍ତନ୍ମେ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଅଟିବା ପାଇଁ ଯାହା ନୌକା ସ୍ୱରୂପ ହୁଏ, ତାହା ମୋତେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।
ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ପ୍ରାହ ଵଚନଂ ସଂସାରେ ଯଦ୍ଵିତଂ ପରମ୍
ଚିନ୍ତା କରି, ସେ କହିଲେ: 'ଏହି ସଂସାରରେ ଯାହା ପରମ ଜ୍ଞାନ—'
ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ହିତଂ ତେ ଽଦ୍ଯ ତଥାନେଯେଷାଂ ହିତଂ ବଲେ
ବଲି, ଆଜି ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଯାହା ଭଲ, ଏବଂ ଏଠାରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯାହା ଭଲ, ସେଥିରେ କହିବି।
ଵିଷମଵିଷଯତୋଯେ ମଜ୍ଜତାମପ୍ଲାଵାନାଂ ଭଵତି ଶରଣମେକୋ ଵିଷ୍ଣୁପୋତୋ ନରାଣାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଆକର୍ଷଣର ଭୟଙ୍କର ଜଳରେ ଯେଉଁମାନେ ଡୁବୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ହେଉଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନୌକା।
ପରିହର ମଧୁସୂଦନପ୍ରନ୍ନାନ୍ ପ୍ରଭୁରହମନ୍ଯନୃଣାଂ ନ ଵୈଷ୍ଣଵାନାମ୍
ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବାମାନେଠାରୁ ଦୂରେ ରୁହ; ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, କିନ୍ତୁ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ଉପରେ ନୁହେଁ।
ଯେ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତାଃ ପୁରୁଷାଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯମସ୍ଯ ତେ ନିର୍ଵିଷଯା ଭଵନ୍ତି
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ, ସେମାନେ ଯମଙ୍କ ଅଧୀନ ରହନ୍ତି ନାହିଁ।
ତାଵେଵ କେଵଲଂ ଶଲାଘ୍ଯୌ ଯୌ ତତ୍ପୂଜାକରୌ କରୌ
ଯେ ଦୁଇଟି ହାତ ତାଙ୍କର ପୂଜା କରେ, ସେହି ହାତ ମାତ୍ର ନିଜରେ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।
ନ ଯୌ ପୂଜିତୁଂ ଶକ୍ତୌ ହରିପାଦାମ୍ବୁଜଦ୍ଵଯମ୍
ଯେ ଦୁଇଟି ହାତ ହରିଙ୍କ ଚରଣକମଳକୁ ପୂଜା କରିପାରେନି, ସେହି ହାତ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ରୋଗୋଵାନ୍ଯୋ ନ ସା ଜିହ୍ଵା ଯା ନ ଵକ୍ତି ହରେର୍ଗୁଣାନ୍
ଯେ ଜିହ୍ବା ହରିଙ୍କ ଗୁଣ କହେନି, ସେ ଜିହ୍ବା ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟ କିଛି ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ଅଂଗ।
ଯଃ ପାଦପଙ୍କଜଂ ଵିଷ୍ଣୋର୍ନ ପୂଜଯତି ଭକ୍ତିତଃ
ଯିଏ ଭକ୍ତିସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚରଣକମଳକୁ ପୂଜା କରେନି—
ମୃତା ଅପି ନ ଶୋଚ୍ଯାସ୍ତେ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ମଯୋଦିତମ୍
ସେମାନେ ମରିଗଲେ ମଧ୍ୟ ଶୋକ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହନ୍ତି; ଏହି କଥା ମୁଁ ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ କହୁଛି।
ଦୃଶ୍ଯଂ ସ୍ପୃସ୍ଯମଦୃଶ୍ଯଞ୍ଚ ତତ୍ସର୍ଵଂ କେଶଵାତ୍ମକମ୍
ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ଛୁଆଯାଏ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅଛି—ସମସ୍ତ କିଛି କେଶବଙ୍କ ମୂଳତ୍ୱ।
ତେନାର୍ଚିତା ନ ସଂଦେହୋ ଲୋକାଃ ସାମରଦାନଵାଃ
ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଦେବତା ଓ ଦାନବ ସମେତ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ତଥା ଗୁଣା ହି ଦେଵସ୍ଯ ତ୍ଵସଂଖ୍ଯାତାସ୍ତୁ ଚକ୍ରିଣଃ
ତେଣୁ ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଗୁଣ ଅସଂଖ୍ୟ।
ସମାଶ୍ରଯନ୍ତେ ଭଵଭୀତିନାଶନଂ ସଂସାରଗର୍ତେ ନ ପତନ୍ତି ତେ ପୁନଃ
ଯେଉଁମାନେ ସଂସାର ଭୟ ନାଶକଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଣି ସଂସାରର ଗଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି ନପଡ଼ନ୍ତି।
ନ ତେ ପରିଭଵଂ ଯାନ୍ତି ନ ମୃତ୍ଯୋରୁଦ୍ଵିଜନ୍ତି ଚ
ସେମାନେ କେବେ ଅପମାନ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ନ ତେଷାଂ ଯମସାଲୋକ୍ଯଂ ନ ଚ ତେ ନରକୌକସଃ
ସେମାନେ ଯମଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ନରକରେ ରୁହନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵିପ୍ରା ଦାନଵଶାର୍ଦୂଲ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତା ଵ୍ରଜନ୍ତି ଯାମ୍
ବିପ୍ରମାନେ, ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନେ ସେହି ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ତତୋ ଽଦିକାଂ ଗତିଂ ଯାନ୍ତି ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତା ନରୋତ୍ତମାଃ
ତାପରେ, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ତାହାଠାରୁ ଉଚ୍ଚତମ ଗତିକୁ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ସା ଗତିର୍ଗଦିତା ଦୈତ୍ଯ ଭଗଵତ୍ସେଵିନାମପି
ହେ ଦୈତ୍ୟ, ଭଗବତ୍ସେବକମାନେ ପାଇଁ ଏହି ଗତି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।
ପ୍ରଵିଶନ୍ତି ମହାତ୍ମାନଂ ତଦ୍ଭକ୍ତା ନାନ୍ଯଚେତସଃ
ଯେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଭଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଶୁଚଯସ୍ତେ ମହାତ୍ମାନସ୍ତୀର୍ଥଭୂତା ଭଵନ୍ତି ତେ
ଏହି ମହାତ୍ମାମାନେ ପବିତ୍ର, ସେମାନେ ନିଜେ ତୀର୍ଥ ସ୍ଥାନ ସମାନ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ଖଡ୍ଗପରଶୁଂ ଭଵବନ୍ଧସମୁଚ୍ଛିଦମ୍
ବୈକୁଣ୍ଠ ହେଉଛି ଏମିତି ତଳୱାର ଓ କୁଠାର, ଯାହା ସମସ୍ତ ସଂସାରିକ ବନ୍ଧନକୁ କାଟିଦେଉଛି।
କ୍ଷେତ୍ରେଷୁ ଵସତେ ନିତ୍ଯଂ କ୍ରୀଡନ୍ନାସ୍ତେ ଽମିତଦ୍ଯୁତିଃ
ଅପାର ତେଜ ଥିବା ସେ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକରେ ସଦା ବାସ କରନ୍ତି ଓ ଖେଳନ୍ତି।
ଯେଷାଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରିଯୋନ୍ତ୍ଯନ୍ତେ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସତତଂ ପ୍ରିଯାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଶେଷବେଳେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଭାବନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହୁଅନ୍ତି।
ଧ୍ଯାଯେଦ୍ ଦାମୋଦରଂ ଯସ୍ତୁ ଭକ୍ତିନମ୍ରୋର୍ଽଚଯେତ ଵା
ଯିଏ ଦାମୋଦରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରେ କିମ୍ବା ଭକ୍ତି ସହିତ ନମ୍ରତାରେ ପୂଜା କରେ—
ସ୍ତୁଵନ୍ତ୍ଯପ୍ଯଭିଶୃଣ୍ଵନ୍ତି ଦୁର୍ଗଣ୍ଯତିତରନ୍ତି ତେ
ଯେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି କିମ୍ବା କେବଳ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ କଷ୍ଟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।
ପ୍ରହୃଷ୍ଯତି ମନୋ ଯେଷାଂ ଦୁର୍ଗାଣ୍ଯତିତରନ୍ତି ତେ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମନ ତାଙ୍କୁ ଭିତରେ ଆନନ୍ଦିତ, ସେମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ବାଧାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।