ସଂପୂଜ୍ଯ ଵିଧିଵଚ୍ଚକ୍ରମିଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରମୁଦୀରଯତ୍
ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରି, ସେ ଏହି ସ୍ତୁତି ପାଠ କଲେ।
ସହସ୍ରାଂଶୁଂ ସହସ୍ରାଭଂ ସହସ୍ରାରଂ ସୁନିର୍ମଲମ୍
ସେହି ହଜାର କିରଣ, ହଜାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ହଜାର ଚକ୍ର ଓ ସର୍ବପ୍ରକାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଥିବାଙ୍କୁ—
ତୁଣ୍ଡେ ତ୍ରିଶୂଲଧୃକ୍ ଶର୍ଵ ଆରାମୂଲେ ମହାଦ୍ରଯଃ
ଯିଏ ମୁହଁରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଶର୍ବ, ଉଦ୍ୟାନର ମୂଳରେ ଥିବା ମହାପାହାଡ଼—
ଜଵେ ଯସ୍ଯ ସ୍ଥିତୋ ଵାଯୁରାପୋଗ୍ନିଃ ପୃଥିଵୀ ନଭଃ
ଯାଙ୍କର ତ୍ୱରାରେ ବାୟୁ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ବସିଥାଏ—
ବାହ୍ମତୋ ମୁନଯୋ ଯସ୍ଯ ବାଲଖିଲ୍ଯାଦଯସ୍ତଥା
ଯାଙ୍କଠାରୁ ଋଷିମାନେ, ବାଳଖିଲ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି—
ଯନ୍ମେ ପାପଂ ଶରୀରୋତ୍ଥଂ ଵାଗ୍ଜଂ ମାନସମେଵ ଚ
ମୋ ଦେହ, କଥା କିମ୍ବା ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯେଉଁସବୁ ପାପ ଅଛି—
ଯନ୍ମେ କୁଲୋଦ୍ଭଵଂ ପାପଂ ପୈତୃକଂ ମାତୃକଂ ତଥା
ମୋ ପରିବାର, ପିତୃପକ୍ଷ କିମ୍ବା ମାତୃପକ୍ଷରୁ ଯେଉଁସବୁ ପାପ ମୋର ଅଛି—
ତ୍ଵନ୍ନାମକୀର୍ତନାଚ୍ ଚକ୍ର ଦୁରିତଂ ଯାତୁ ସଂକ୍ଷଯମ୍
ତୁମ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ହେ ଚକ୍ର, ସେଇ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କୃତି ନଶ୍ଟ ହେଉ।
ସଂସ୍ମରନ୍ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଂ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାସନମ୍
ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ—
ନିଶ୍ଚକ୍ରାମାଥ ପାତାଲାଦ୍ ଵିଷୁଵେ ଦକ୍ଷିମେ ମୁନେ
ତାପରେ ସେ ପାତାଳରୁ ଦକ୍ଷିଣାୟନ ସମୟରେ ବାହାରିଲେ, ହେ ମୁନି।
ପରମାମାପଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସସ୍ମାର ସ୍ଵପିତାମହମ୍
ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କଷ୍ଟରେ ପହଞ୍ଚି, ତାଙ୍କର ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତସ୍ଥୌ ମହାତେଜାଃ ସାର୍ଘପାତ୍ରୋ ବଲିସ୍ତଦା
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବଳି ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ତେଜସ୍ବୀ, ଯଜ୍ଞପାତ୍ର ନେଇ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ତରଣେ ଯୋ ଭଵେତ୍ ପୋତସ୍ତନ୍ମେ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଅଟିବା ପାଇଁ ଯାହା ନୌକା ସ୍ୱରୂପ ହୁଏ, ତାହା ମୋତେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।
ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ପ୍ରାହ ଵଚନଂ ସଂସାରେ ଯଦ୍ଵିତଂ ପରମ୍
ଚିନ୍ତା କରି, ସେ କହିଲେ: 'ଏହି ସଂସାରରେ ଯାହା ପରମ ଜ୍ଞାନ—'
ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ହିତଂ ତେ ଽଦ୍ଯ ତଥାନେଯେଷାଂ ହିତଂ ବଲେ
ବଲି, ଆଜି ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଯାହା ଭଲ, ଏବଂ ଏଠାରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯାହା ଭଲ, ସେଥିରେ କହିବି।
ଵିଷମଵିଷଯତୋଯେ ମଜ୍ଜତାମପ୍ଲାଵାନାଂ ଭଵତି ଶରଣମେକୋ ଵିଷ୍ଣୁପୋତୋ ନରାଣାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଆକର୍ଷଣର ଭୟଙ୍କର ଜଳରେ ଯେଉଁମାନେ ଡୁବୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ହେଉଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନୌକା।
ପରିହର ମଧୁସୂଦନପ୍ରନ୍ନାନ୍ ପ୍ରଭୁରହମନ୍ଯନୃଣାଂ ନ ଵୈଷ୍ଣଵାନାମ୍
ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବାମାନେଠାରୁ ଦୂରେ ରୁହ; ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, କିନ୍ତୁ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ଉପରେ ନୁହେଁ।
ଯେ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତାଃ ପୁରୁଷାଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯମସ୍ଯ ତେ ନିର୍ଵିଷଯା ଭଵନ୍ତି
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ, ସେମାନେ ଯମଙ୍କ ଅଧୀନ ରହନ୍ତି ନାହିଁ।
ତାଵେଵ କେଵଲଂ ଶଲାଘ୍ଯୌ ଯୌ ତତ୍ପୂଜାକରୌ କରୌ
ଯେ ଦୁଇଟି ହାତ ତାଙ୍କର ପୂଜା କରେ, ସେହି ହାତ ମାତ୍ର ନିଜରେ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।
ନ ଯୌ ପୂଜିତୁଂ ଶକ୍ତୌ ହରିପାଦାମ୍ବୁଜଦ୍ଵଯମ୍
ଯେ ଦୁଇଟି ହାତ ହରିଙ୍କ ଚରଣକମଳକୁ ପୂଜା କରିପାରେନି, ସେହି ହାତ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ରୋଗୋଵାନ୍ଯୋ ନ ସା ଜିହ୍ଵା ଯା ନ ଵକ୍ତି ହରେର୍ଗୁଣାନ୍
ଯେ ଜିହ୍ବା ହରିଙ୍କ ଗୁଣ କହେନି, ସେ ଜିହ୍ବା ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟ କିଛି ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ଅଂଗ।
ଯଃ ପାଦପଙ୍କଜଂ ଵିଷ୍ଣୋର୍ନ ପୂଜଯତି ଭକ୍ତିତଃ
ଯିଏ ଭକ୍ତିସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚରଣକମଳକୁ ପୂଜା କରେନି—
ମୃତା ଅପି ନ ଶୋଚ୍ଯାସ୍ତେ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ମଯୋଦିତମ୍
ସେମାନେ ମରିଗଲେ ମଧ୍ୟ ଶୋକ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହନ୍ତି; ଏହି କଥା ମୁଁ ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟ କହୁଛି।
ଦୃଶ୍ଯଂ ସ୍ପୃସ୍ଯମଦୃଶ୍ଯଞ୍ଚ ତତ୍ସର୍ଵଂ କେଶଵାତ୍ମକମ୍
ଯାହା ଦେଖାଯାଏ, ଛୁଆଯାଏ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅଛି—ସମସ୍ତ କିଛି କେଶବଙ୍କ ମୂଳତ୍ୱ।
ତେନାର୍ଚିତା ନ ସଂଦେହୋ ଲୋକାଃ ସାମରଦାନଵାଃ
ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଦେବତା ଓ ଦାନବ ସମେତ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଏ।
ତଥା ଗୁଣା ହି ଦେଵସ୍ଯ ତ୍ଵସଂଖ୍ଯାତାସ୍ତୁ ଚକ୍ରିଣଃ
ତେଣୁ ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଗୁଣ ଅସଂଖ୍ୟ।
ସମାଶ୍ରଯନ୍ତେ ଭଵଭୀତିନାଶନଂ ସଂସାରଗର୍ତେ ନ ପତନ୍ତି ତେ ପୁନଃ
ଯେଉଁମାନେ ସଂସାର ଭୟ ନାଶକଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୁଣି ସଂସାରର ଗଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି ନପଡ଼ନ୍ତି।
ନ ତେ ପରିଭଵଂ ଯାନ୍ତି ନ ମୃତ୍ଯୋରୁଦ୍ଵିଜନ୍ତି ଚ
ସେମାନେ କେବେ ଅପମାନ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ମୃତ୍ୟୁକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ନ ତେଷାଂ ଯମସାଲୋକ୍ଯଂ ନ ଚ ତେ ନରକୌକସଃ
ସେମାନେ ଯମଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ, ନରକରେ ରୁହନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵିପ୍ରା ଦାନଵଶାର୍ଦୂଲ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତା ଵ୍ରଜନ୍ତି ଯାମ୍
ବିପ୍ରମାନେ, ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତମାନେ ସେହି ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।