ସ୍ଵର୍ଗେ ସହସ୍ରଂ ସ ତୁ ଯୋଜନାନାଂ ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରମାଣେନ ହି ଵାମନୋ ଽଭୂତ୍ ତତ୍ରାସ୍ଯ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରଚକାର ପୂଜାଂ ସ୍ଵଯଂଭୁଵସ୍ତୁଲ୍ଯଗୁଣାଂ ମହର୍ଷେ
ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାମନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାପରେ ହଜାର ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ ହେଲେ; ସେଠି ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂଭୂ ସମାନ ଗୁଣରେ ପୂଜା କଲେ, ହେ ମହାର୍ଷି।
ରସାତଲସ୍ଥୋ ଦିତିଜଶ୍ଚକାର ଯତ୍ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵାଦ୍ଯ ଵଦାମି ଵିପ୍ର
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏବେ ଶୁଣ, ଯେଉଁ ଦାନବ ରସାତଳରେ ଥିଲେ ସେ କଣ କଲେ—ମୁଁ କହୁଛି।
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିସୋପାନଂ କାରଯାମାସ ଵୈ ପୁରମ୍
ସେ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ଦଳା ସହିତ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସହର ତିଆରି କରାଇଲେ।
ମୁକ୍ତାଜାଲାନ୍ତରଦ୍ଵାରୋ ନିର୍ମିତୋ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା
ତାହାର ମୁକ୍ତା ଜାଳର ଭିତର ଦ୍ୱାର ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।
ତଯା ସହ ମହାତେଜା ରେମେ ଵୈରୋଚନିର୍ମୁନେ
ସେ ମହାତେଜସ୍ବୀ ବୈରୋଚନି ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟତୀତ କରୁଥିଲେ, ହେ ମୁନି।
ଦୈତ୍ଯତେଜୋହରଃ ପ୍ରାପ୍ତଃ ଚପାତାଲେ ଵୈ ସୁଦର୍ଶନଃ
ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ହରିବା ସୁଦର୍ଶନ ପାତାଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ବଭୈ ହଲହଲାଶବ୍ଦଃ କ୍ଷୁଭିତାର୍ଣଵସଂନିଭଃ
ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଉତ୍ତେଜିତ ସମୁଦ୍ରର ତୁଳନାରେ ଶୋର ହେଉଥିଲା।
ଆଃ କିମେତଦିତୀତ୍ଥଞ୍ଚ ପପ୍ରଚ୍ଛାସୁରପୁଙ୍ଗଵଃ
ଅଃ! ଏହା କଣ?—ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ଅସୁରମାନ୍ୟ।
କୋଶେ ଖଙ୍ଗଂ ସମାଵେଶ୍ଯ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଶୁଚିଵ୍ରତା
ତାଙ୍କର ପବିତ୍ର ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ଏକ ତଳୱାର କୋଠରୀରେ ରଖିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଚାର୍ଵଙ୍ଗୀ ସାର୍ଘପାତ୍ରା ଵିନିର୍ଯଯୌ
ଏପରି କହି, ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗବତୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଯଜ୍ଞପାତ୍ର ନେଇ ବାହାରିଗଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ଵିଧିଵଚ୍ଚକ୍ରମିଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରମୁଦୀରଯତ୍
ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରି, ସେ ଏହି ସ୍ତୁତି ପାଠ କଲେ।
ସହସ୍ରାଂଶୁଂ ସହସ୍ରାଭଂ ସହସ୍ରାରଂ ସୁନିର୍ମଲମ୍
ସେହି ହଜାର କିରଣ, ହଜାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ହଜାର ଚକ୍ର ଓ ସର୍ବପ୍ରକାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଥିବାଙ୍କୁ—
ତୁଣ୍ଡେ ତ୍ରିଶୂଲଧୃକ୍ ଶର୍ଵ ଆରାମୂଲେ ମହାଦ୍ରଯଃ
ଯିଏ ମୁହଁରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଶର୍ବ, ଉଦ୍ୟାନର ମୂଳରେ ଥିବା ମହାପାହାଡ଼—
ଜଵେ ଯସ୍ଯ ସ୍ଥିତୋ ଵାଯୁରାପୋଗ୍ନିଃ ପୃଥିଵୀ ନଭଃ
ଯାଙ୍କର ତ୍ୱରାରେ ବାୟୁ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ବସିଥାଏ—
ବାହ୍ମତୋ ମୁନଯୋ ଯସ୍ଯ ବାଲଖିଲ୍ଯାଦଯସ୍ତଥା
ଯାଙ୍କଠାରୁ ଋଷିମାନେ, ବାଳଖିଲ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି—
ଯନ୍ମେ ପାପଂ ଶରୀରୋତ୍ଥଂ ଵାଗ୍ଜଂ ମାନସମେଵ ଚ
ମୋ ଦେହ, କଥା କିମ୍ବା ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯେଉଁସବୁ ପାପ ଅଛି—
ଯନ୍ମେ କୁଲୋଦ୍ଭଵଂ ପାପଂ ପୈତୃକଂ ମାତୃକଂ ତଥା
ମୋ ପରିବାର, ପିତୃପକ୍ଷ କିମ୍ବା ମାତୃପକ୍ଷରୁ ଯେଉଁସବୁ ପାପ ମୋର ଅଛି—
ତ୍ଵନ୍ନାମକୀର୍ତନାଚ୍ ଚକ୍ର ଦୁରିତଂ ଯାତୁ ସଂକ୍ଷଯମ୍
ତୁମ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ହେ ଚକ୍ର, ସେଇ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କୃତି ନଶ୍ଟ ହେଉ।
ସଂସ୍ମରନ୍ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଂ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାସନମ୍
ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ—
ନିଶ୍ଚକ୍ରାମାଥ ପାତାଲାଦ୍ ଵିଷୁଵେ ଦକ୍ଷିମେ ମୁନେ
ତାପରେ ସେ ପାତାଳରୁ ଦକ୍ଷିଣାୟନ ସମୟରେ ବାହାରିଲେ, ହେ ମୁନି।
ପରମାମାପଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସସ୍ମାର ସ୍ଵପିତାମହମ୍
ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କଷ୍ଟରେ ପହଞ୍ଚି, ତାଙ୍କର ପ୍ରପିତାମହଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତସ୍ଥୌ ମହାତେଜାଃ ସାର୍ଘପାତ୍ରୋ ବଲିସ୍ତଦା
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବଳି ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ତେଜସ୍ବୀ, ଯଜ୍ଞପାତ୍ର ନେଇ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ତରଣେ ଯୋ ଭଵେତ୍ ପୋତସ୍ତନ୍ମେ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଅଟିବା ପାଇଁ ଯାହା ନୌକା ସ୍ୱରୂପ ହୁଏ, ତାହା ମୋତେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।
ଵିଚିନ୍ତ୍ଯ ପ୍ରାହ ଵଚନଂ ସଂସାରେ ଯଦ୍ଵିତଂ ପରମ୍
ଚିନ୍ତା କରି, ସେ କହିଲେ: 'ଏହି ସଂସାରରେ ଯାହା ପରମ ଜ୍ଞାନ—'
ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ହିତଂ ତେ ଽଦ୍ଯ ତଥାନେଯେଷାଂ ହିତଂ ବଲେ
ବଲି, ଆଜି ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଯାହା ଭଲ, ଏବଂ ଏଠାରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯାହା ଭଲ, ସେଥିରେ କହିବି।
ଵିଷମଵିଷଯତୋଯେ ମଜ୍ଜତାମପ୍ଲାଵାନାଂ ଭଵତି ଶରଣମେକୋ ଵିଷ୍ଣୁପୋତୋ ନରାଣାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଆକର୍ଷଣର ଭୟଙ୍କର ଜଳରେ ଯେଉଁମାନେ ଡୁବୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ ହେଉଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନୌକା।
ପରିହର ମଧୁସୂଦନପ୍ରନ୍ନାନ୍ ପ୍ରଭୁରହମନ୍ଯନୃଣାଂ ନ ଵୈଷ୍ଣଵାନାମ୍
ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବାମାନେଠାରୁ ଦୂରେ ରୁହ; ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, କିନ୍ତୁ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ଉପରେ ନୁହେଁ।
ଯେ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତାଃ ପୁରୁଷାଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯମସ୍ଯ ତେ ନିର୍ଵିଷଯା ଭଵନ୍ତି
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଭକ୍ତ, ସେମାନେ ଯମଙ୍କ ଅଧୀନ ରହନ୍ତି ନାହିଁ।
ତାଵେଵ କେଵଲଂ ଶଲାଘ୍ଯୌ ଯୌ ତତ୍ପୂଜାକରୌ କରୌ
ଯେ ଦୁଇଟି ହାତ ତାଙ୍କର ପୂଜା କରେ, ସେହି ହାତ ମାତ୍ର ନିଜରେ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।
ନ ଯୌ ପୂଜିତୁଂ ଶକ୍ତୌ ହରିପାଦାମ୍ବୁଜଦ୍ଵଯମ୍
ଯେ ଦୁଇଟି ହାତ ହରିଙ୍କ ଚରଣକମଳକୁ ପୂଜା କରିପାରେନି, ସେହି ହାତ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।