ସୁରାଣାଂ କ୍ରତୁଭାଗାର୍ଥଂ ସ୍ଵଯଂଭୋ ବଲିବନ୍ଧନମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ଅଂଶ ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂଭୂ ବଳିଙ୍କର ବନ୍ଧନ ବିଷୟରେ କହିଲେ।
କଥଂ କଥମିତି ପ୍ରାହ ତ୍ଵଂ ମାଂ ଦର୍ଶିତୁମର୍ହସି
ସେ ପଚାରିଲେ, 'କିପରି, କେମିତି?' — ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖେଇବାକୁ ଉଚିତ।
ଦର୍ଶଯାମାସ ତଦ୍ରୂପଂ ସର୍ଵଦେଵମଯଂ ଲଘୁ
ସେ ସମସ୍ତ ଦେବମୟ ଏକ ହ୍ଲାଦିନ୍ତ ରୂପ ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ତାଵାନେଵୋର୍ଧ୍ଵାମାନେନ ତତୋ ଽଜଃ ପ୍ରଣତୋ ଽଭଵତ୍
ସେଠି ଯେତେ ଉଚ୍ଚତା ଥିଲା, ସେ ଅଜ ତାହାକୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଭକ୍ତିତମ୍ରୋ ମହାଦେଵଂ ପଦ୍ମଜଃ ସ୍ତୋତ୍ରମୀରଯତ୍
ଭକ୍ତିଭାବରେ ପଦ୍ମଜ ବ୍ରହ୍ମା ମହାଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚ ଦେଵଂ ପ୍ରପିତାମହଂ ତୁ ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵାମଲସତ୍ତ୍ଵଵୃତ୍ତେ
ପ୍ରପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, 'ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଥିବା ତୁମେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର।'
ରୂପେଣ ପୁଣ୍ଯେନ ଵିବୋ ହ୍ଯନେନ ସଂସ୍ଥୀଯତାଂ ମଦ୍ଭଵନେ ମୁରାରେ
ହେ ମୁରାରି, ତୁମର ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ ରୂପ ମୋ ଗୃହରେ ସ୍ଥିର ହେଉ।
ତସ୍ଥୌ ହି ରୂପେଣ ହି ଵାମନେନ ସଂପୂଜ୍ଯମାନଃ ସଦନେ ସ୍ଵଯଂଭୋଃ
ସେଠି ସେ ବାମନ ରୂପରେ ଥିଲେ, ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଗୃହରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିଲେ।
ଵିଦ୍ଯାଧରାସ୍ତୂର୍ଯରାଂଶ୍ଚ ଵାଦଯନ୍ ସ୍ତୁଵନ୍ତି ଦେଵାସୁରସିଦ୍ଧସଙ୍ଘାଃ
ବିଦ୍ୟାଧର, ତୁରୀ, ଓ ଗାୟକମାନେ ବାଦ୍ୟ ବଜାଉଥିଲେ, ଦେବ, ଦାନବ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗେ ଵିରିଞ୍ଚିଃ ସଦନାତ୍ ସୁପୁଷ୍ପାଣ୍ଯାନୀଯ ପୂଜାଂ ପ୍ରଚକାର ଵିଷ୍ଣୋଃ
ସ୍ୱର୍ଗରେ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ଗୃହରୁ ଉତ୍ତମ ଫୁଲ ଆଣି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗେ ସହସ୍ରଂ ସ ତୁ ଯୋଜନାନାଂ ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରମାଣେନ ହି ଵାମନୋ ଽଭୂତ୍ ତତ୍ରାସ୍ଯ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରଚକାର ପୂଜାଂ ସ୍ଵଯଂଭୁଵସ୍ତୁଲ୍ଯଗୁଣାଂ ମହର୍ଷେ
ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାମନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାପରେ ହଜାର ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ ହେଲେ; ସେଠି ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂଭୂ ସମାନ ଗୁଣରେ ପୂଜା କଲେ, ହେ ମହାର୍ଷି।
ରସାତଲସ୍ଥୋ ଦିତିଜଶ୍ଚକାର ଯତ୍ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵାଦ୍ଯ ଵଦାମି ଵିପ୍ର
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏବେ ଶୁଣ, ଯେଉଁ ଦାନବ ରସାତଳରେ ଥିଲେ ସେ କଣ କଲେ—ମୁଁ କହୁଛି।
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିସୋପାନଂ କାରଯାମାସ ଵୈ ପୁରମ୍
ସେ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ଦଳା ସହିତ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସହର ତିଆରି କରାଇଲେ।
ମୁକ୍ତାଜାଲାନ୍ତରଦ୍ଵାରୋ ନିର୍ମିତୋ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା
ତାହାର ମୁକ୍ତା ଜାଳର ଭିତର ଦ୍ୱାର ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।
ତଯା ସହ ମହାତେଜା ରେମେ ଵୈରୋଚନିର୍ମୁନେ
ସେ ମହାତେଜସ୍ବୀ ବୈରୋଚନି ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟତୀତ କରୁଥିଲେ, ହେ ମୁନି।
ଦୈତ୍ଯତେଜୋହରଃ ପ୍ରାପ୍ତଃ ଚପାତାଲେ ଵୈ ସୁଦର୍ଶନଃ
ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ହରିବା ସୁଦର୍ଶନ ପାତାଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ବଭୈ ହଲହଲାଶବ୍ଦଃ କ୍ଷୁଭିତାର୍ଣଵସଂନିଭଃ
ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଉତ୍ତେଜିତ ସମୁଦ୍ରର ତୁଳନାରେ ଶୋର ହେଉଥିଲା।
ଆଃ କିମେତଦିତୀତ୍ଥଞ୍ଚ ପପ୍ରଚ୍ଛାସୁରପୁଙ୍ଗଵଃ
ଅଃ! ଏହା କଣ?—ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ଅସୁରମାନ୍ୟ।
କୋଶେ ଖଙ୍ଗଂ ସମାଵେଶ୍ଯ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଶୁଚିଵ୍ରତା
ତାଙ୍କର ପବିତ୍ର ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ଏକ ତଳୱାର କୋଠରୀରେ ରଖିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଚାର୍ଵଙ୍ଗୀ ସାର୍ଘପାତ୍ରା ଵିନିର୍ଯଯୌ
ଏପରି କହି, ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗବତୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଯଜ୍ଞପାତ୍ର ନେଇ ବାହାରିଗଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ଵିଧିଵଚ୍ଚକ୍ରମିଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରମୁଦୀରଯତ୍
ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରି, ସେ ଏହି ସ୍ତୁତି ପାଠ କଲେ।
ସହସ୍ରାଂଶୁଂ ସହସ୍ରାଭଂ ସହସ୍ରାରଂ ସୁନିର୍ମଲମ୍
ସେହି ହଜାର କିରଣ, ହଜାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ହଜାର ଚକ୍ର ଓ ସର୍ବପ୍ରକାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଥିବାଙ୍କୁ—
ତୁଣ୍ଡେ ତ୍ରିଶୂଲଧୃକ୍ ଶର୍ଵ ଆରାମୂଲେ ମହାଦ୍ରଯଃ
ଯିଏ ମୁହଁରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଶର୍ବ, ଉଦ୍ୟାନର ମୂଳରେ ଥିବା ମହାପାହାଡ଼—
ଜଵେ ଯସ୍ଯ ସ୍ଥିତୋ ଵାଯୁରାପୋଗ୍ନିଃ ପୃଥିଵୀ ନଭଃ
ଯାଙ୍କର ତ୍ୱରାରେ ବାୟୁ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ବସିଥାଏ—
ବାହ୍ମତୋ ମୁନଯୋ ଯସ୍ଯ ବାଲଖିଲ୍ଯାଦଯସ୍ତଥା
ଯାଙ୍କଠାରୁ ଋଷିମାନେ, ବାଳଖିଲ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି—
ଯନ୍ମେ ପାପଂ ଶରୀରୋତ୍ଥଂ ଵାଗ୍ଜଂ ମାନସମେଵ ଚ
ମୋ ଦେହ, କଥା କିମ୍ବା ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯେଉଁସବୁ ପାପ ଅଛି—
ଯନ୍ମେ କୁଲୋଦ୍ଭଵଂ ପାପଂ ପୈତୃକଂ ମାତୃକଂ ତଥା
ମୋ ପରିବାର, ପିତୃପକ୍ଷ କିମ୍ବା ମାତୃପକ୍ଷରୁ ଯେଉଁସବୁ ପାପ ମୋର ଅଛି—
ତ୍ଵନ୍ନାମକୀର୍ତନାଚ୍ ଚକ୍ର ଦୁରିତଂ ଯାତୁ ସଂକ୍ଷଯମ୍
ତୁମ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ହେ ଚକ୍ର, ସେଇ ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍କୃତି ନଶ୍ଟ ହେଉ।
ସଂସ୍ମରନ୍ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଂ ସର୍ଵପାପପ୍ରଣାସନମ୍
ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୁଏ—
ନିଶ୍ଚକ୍ରାମାଥ ପାତାଲାଦ୍ ଵିଷୁଵେ ଦକ୍ଷିମେ ମୁନେ
ତାପରେ ସେ ପାତାଳରୁ ଦକ୍ଷିଣାୟନ ସମୟରେ ବାହାରିଲେ, ହେ ମୁନି।