ସତାରକାକ୍ଷଃ ସହ ଵୈଦ୍ଯୁତେନ ସଂତିଷ୍ଠତେ ଭୃତ୍ଯକଲତ୍ରଵାନ୍ ସଃ
ତାରାପ୍ରଭା ଦୃଷ୍ଟି ଓ ବିଦ୍ୟୁତ ସହିତ, ସେ ନିଜ ଦାସ ଓ ପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ସହିତ ରହୁଛନ୍ତି।
କୃତ୍ଵା ସୁଗୁପ୍ତଂ ଭୁଵି ଶୋଣିତାଖ୍ଯଂ ପୁରଂ ସ ଚାସ୍ତେ ସହ ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରୈଃ
ସେ ଭୂମିରେ ଶୋଣିତ ନାମକ ସୁରକ୍ଷିତ ପୁରୀ ତିଆରି କରି, ଦାନବନାୟକମାନେ ସହିତ ସେଠି ବସୁଛନ୍ତି।
ଶକ୍ରପ୍ରିଯାର୍ଥ ସୁରକାର୍ଯସିଦ୍ଧଯେ ହିତାଯ ଵିପ୍ରର୍ଷଭଗୋଦ୍ଵିଜାନାମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରୀତି, ଦେବମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଋଷି, ଗାଈ ଓ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ।
ଶ୍ରୁତେ ଯସ୍ମିନ୍ ସଂସ୍ମୃତେ କୀର୍ତିତେ ଚ ପାପଂ ଯାତି ପ୍ରକ୍ଷଯଂ ପୁଣ୍ଯମେତି
ଏହା ଯେଉଁଠି ଶୁଣାଯାଏ, ସ୍ମରଣ କିମ୍ବା କୀର୍ତ୍ତନ କରାଯାଏ, ସେଠି ପାପ କମିଯାଏ ଓ ପୁଣ୍ୟ ବଢ଼େ।
ଯଚ୍ଚାପ୍ଯନ୍ଯନ୍ ଶ୍ରୋତୁକାମୋ ଽସି ଵିପ୍ର ତତ୍ପ୍ରୋଚ୍ଯତାଂ କଥଯିଷ୍ଯାମ୍ଯଶେଷମ୍
ଯଦି ତୁମେ ଆଉ କିଛି ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କର, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତେବେ କହ; ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେବି।
କିଂ ତ୍ଵସ୍ତଯନ୍ଯତ୍ତୁ ପ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯଂ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା କଥଯାଦ୍ଯ ମେ
ଯେଉଁ ପ୍ରଶ୍ନ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, ତାହା ଶୁଣି ଆଜି ମୋତେ କହ।
ଅନ୍ତର୍ଧାନଂ ଗତଃ କ୍ଵାସୌ ସର୍ଵାତ୍ମା ତାତ କଥ୍ଯତାମ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ହୋଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ, ବାପା? ଦୟାକରି କହ।
କା ଚେଷ୍ଟା ତସ୍ଯ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ତନ୍ମେ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ତାଙ୍କର କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କି? ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଋଷି, ଦୟାକରି ମୋତେ ଏହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।
ଜଗାମ ବ୍ରହ୍ମସଦନମଧିରୁହ୍ଯୋରଗାଶନମ୍
ସେ ଉରଗାସନ ଉପରେ ବସି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଗୃହକୁ ଗଲେ।
ସମୁତ୍ଥାଯାଯଥ ସୌହାର୍ଦାତ୍ ସସ୍ଵଜେ କମଲାସନଃ
ପଦ୍ମାସନୀ ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ନେହରେ ଉଠି ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ସୁରାଣାଂ କ୍ରତୁଭାଗାର୍ଥଂ ସ୍ଵଯଂଭୋ ବଲିବନ୍ଧନମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ଅଂଶ ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂଭୂ ବଳିଙ୍କର ବନ୍ଧନ ବିଷୟରେ କହିଲେ।
କଥଂ କଥମିତି ପ୍ରାହ ତ୍ଵଂ ମାଂ ଦର୍ଶିତୁମର୍ହସି
ସେ ପଚାରିଲେ, 'କିପରି, କେମିତି?' — ତୁମେ ମୋତେ ଦେଖେଇବାକୁ ଉଚିତ।
ଦର୍ଶଯାମାସ ତଦ୍ରୂପଂ ସର୍ଵଦେଵମଯଂ ଲଘୁ
ସେ ସମସ୍ତ ଦେବମୟ ଏକ ହ୍ଲାଦିନ୍ତ ରୂପ ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ତାଵାନେଵୋର୍ଧ୍ଵାମାନେନ ତତୋ ଽଜଃ ପ୍ରଣତୋ ଽଭଵତ୍
ସେଠି ଯେତେ ଉଚ୍ଚତା ଥିଲା, ସେ ଅଜ ତାହାକୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଭକ୍ତିତମ୍ରୋ ମହାଦେଵଂ ପଦ୍ମଜଃ ସ୍ତୋତ୍ରମୀରଯତ୍
ଭକ୍ତିଭାବରେ ପଦ୍ମଜ ବ୍ରହ୍ମା ମହାଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚ ଦେଵଂ ପ୍ରପିତାମହଂ ତୁ ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵାମଲସତ୍ତ୍ଵଵୃତ୍ତେ
ପ୍ରପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, 'ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଥିବା ତୁମେ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର।'
ରୂପେଣ ପୁଣ୍ଯେନ ଵିବୋ ହ୍ଯନେନ ସଂସ୍ଥୀଯତାଂ ମଦ୍ଭଵନେ ମୁରାରେ
ହେ ମୁରାରି, ତୁମର ଏହି ପୁଣ୍ୟମୟ ରୂପ ମୋ ଗୃହରେ ସ୍ଥିର ହେଉ।
ତସ୍ଥୌ ହି ରୂପେଣ ହି ଵାମନେନ ସଂପୂଜ୍ଯମାନଃ ସଦନେ ସ୍ଵଯଂଭୋଃ
ସେଠି ସେ ବାମନ ରୂପରେ ଥିଲେ, ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଗୃହରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିଲେ।
ଵିଦ୍ଯାଧରାସ୍ତୂର୍ଯରାଂଶ୍ଚ ଵାଦଯନ୍ ସ୍ତୁଵନ୍ତି ଦେଵାସୁରସିଦ୍ଧସଙ୍ଘାଃ
ବିଦ୍ୟାଧର, ତୁରୀ, ଓ ଗାୟକମାନେ ବାଦ୍ୟ ବଜାଉଥିଲେ, ଦେବ, ଦାନବ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗେ ଵିରିଞ୍ଚିଃ ସଦନାତ୍ ସୁପୁଷ୍ପାଣ୍ଯାନୀଯ ପୂଜାଂ ପ୍ରଚକାର ଵିଷ୍ଣୋଃ
ସ୍ୱର୍ଗରେ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ଗୃହରୁ ଉତ୍ତମ ଫୁଲ ଆଣି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗେ ସହସ୍ରଂ ସ ତୁ ଯୋଜନାନାଂ ଵିଷ୍ଣୋଃ ପ୍ରମାଣେନ ହି ଵାମନୋ ଽଭୂତ୍ ତତ୍ରାସ୍ଯ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରଚକାର ପୂଜାଂ ସ୍ଵଯଂଭୁଵସ୍ତୁଲ୍ଯଗୁଣାଂ ମହର୍ଷେ
ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାମନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାପରେ ହଜାର ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ ହେଲେ; ସେଠି ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂଭୂ ସମାନ ଗୁଣରେ ପୂଜା କଲେ, ହେ ମହାର୍ଷି।
ରସାତଲସ୍ଥୋ ଦିତିଜଶ୍ଚକାର ଯତ୍ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵାଦ୍ଯ ଵଦାମି ଵିପ୍ର
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏବେ ଶୁଣ, ଯେଉଁ ଦାନବ ରସାତଳରେ ଥିଲେ ସେ କଣ କଲେ—ମୁଁ କହୁଛି।
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିସୋପାନଂ କାରଯାମାସ ଵୈ ପୁରମ୍
ସେ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ଦଳା ସହିତ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସହର ତିଆରି କରାଇଲେ।
ମୁକ୍ତାଜାଲାନ୍ତରଦ୍ଵାରୋ ନିର୍ମିତୋ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା
ତାହାର ମୁକ୍ତା ଜାଳର ଭିତର ଦ୍ୱାର ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।
ତଯା ସହ ମହାତେଜା ରେମେ ଵୈରୋଚନିର୍ମୁନେ
ସେ ମହାତେଜସ୍ବୀ ବୈରୋଚନି ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟତୀତ କରୁଥିଲେ, ହେ ମୁନି।
ଦୈତ୍ଯତେଜୋହରଃ ପ୍ରାପ୍ତଃ ଚପାତାଲେ ଵୈ ସୁଦର୍ଶନଃ
ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ହରିବା ସୁଦର୍ଶନ ପାତାଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ବଭୈ ହଲହଲାଶବ୍ଦଃ କ୍ଷୁଭିତାର୍ଣଵସଂନିଭଃ
ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଉତ୍ତେଜିତ ସମୁଦ୍ରର ତୁଳନାରେ ଶୋର ହେଉଥିଲା।
ଆଃ କିମେତଦିତୀତ୍ଥଞ୍ଚ ପପ୍ରଚ୍ଛାସୁରପୁଙ୍ଗଵଃ
ଅଃ! ଏହା କଣ?—ଏଭଳି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ଅସୁରମାନ୍ୟ।
କୋଶେ ଖଙ୍ଗଂ ସମାଵେଶ୍ଯ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଶୁଚିଵ୍ରତା
ତାଙ୍କର ପବିତ୍ର ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ଏକ ତଳୱାର କୋଠରୀରେ ରଖିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଚାର୍ଵଙ୍ଗୀ ସାର୍ଘପାତ୍ରା ଵିନିର୍ଯଯୌ
ଏପରି କହି, ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗବତୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଯଜ୍ଞପାତ୍ର ନେଇ ବାହାରିଗଲେ।