ବିଭେଦ ମାର୍ଗଣୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈଃ ପ୍ରହ୍ଲାଦଂ ସର୍ଵମର୍ମସୁ
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ସେ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର ସମସ୍ତ ମର୍ମସ୍ଥାନକୁ ଭିଦ୍ରାଇଲେ।
ବିଭେଦ ହୃଦଯେ ବାହ୍ଵୋର୍ଵଦନେ ଚ ନରୋତ୍ତମମ୍
ସେ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ହୃଦୟ, ବାହୁ ଓ ମୁହଁକୁ ତୀରରେ ଭିଦ୍ରାଇଲେ।
ଚିଚ୍ଛେଦୈକେନ ବାଣେନ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧାକାରଵର୍ଚସା
ଏକଟି ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଦ୍ଧ ଆକୃତିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଣରେ ସେ ଏହାକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଅଧିଜ୍ଯଂ ଲାଘଵାତ୍ କୃତ୍ଵା ଵଵର୍ଷ ନିଶିତାଞ୍ଶରାନ୍
ତିନି ତାଙ୍କ ଧନୁଷକୁ ତୀବ୍ର ଦ୍ରୁତତାରେ ତଣି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣମାନେ ବର୍ଷାଇଲେ।
କାର୍ମୁକଂ ଚ କ୍ଷୁରପ୍ରେଣ ଚିଚ୍ଛେଦ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଏକ ଧାରାଳ ତୀରରେ ଧନୁଷକୁ କାଟିଦେଲେ।
ସମାଦତ୍ତଂ ତଦା ସାଧ୍ଯୋ ମୁନେ ଚିଚ୍ଛେଦ ଲାଘଵାତ୍
ହେ ମୁନି, ସେତେବେଳେ ତାହା ଯାହା ଧରାଯାଇଥିଲା, ସେ ତାହାକୁ ତୀବ୍ର ଦ୍ରୁତତାରେ କାଟିଦେଲେ।
ପରିଘଂ ଦାରୁଣାଂ ଦୀର୍ଘଂ ସର୍ଵଲୋହମଯଂ ଦୃଢମ୍
ଏକ ଭୟଙ୍କର, ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋହାର ଗଦା,
ଭ୍ରାମ୍ଯମାଣଂ ସ ଚିଚ୍ଛେଦ ନାରାଚେନ ମହାମୁନିଃ
ସେଠାରେ ଏହା ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ମହାମୁନି ଏକ ଚୌଡ଼ା ମୁଣ୍ଡିଆ ବାଣରେ ଏହାକୁ କାଟିଦେଲେ।
ମୁଦ୍ଗରଂ ଭ୍ରାମ୍ଯ ଵେଗେନ ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ନରାଗ୍ରଜେ
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବେଗରେ ଏକ ମୁସଳ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ କରି ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଚିଚ୍ଛେଦ ଦଶଧା ସାଧ୍ଯଃ ସ ଛିନ୍ନୋ ନ୍ଯପତଦ୍ ଭୁଵି
ସେ ସାଧକ ଏହାକୁ ଦଶଟି ଖଣ୍ଡରେ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ଏହା ଭାଙ୍ଗିଯାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ନରାଗ୍ର୍ଯାଯ ତଂ ଚ ଚିଚ୍ଛେଦ ଧର୍ମଜଃ
ସେ ଏହାକୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମଜନେ ଏହାକୁ କାଟିଦେଲେ।
ତାଂ ଚ ଚିଚ୍ଛେଦ ବଲଵାନ୍ କ୍ଷୁରପ୍ରେଣ ମହାତପାଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ତପସ୍ଵୀ, ଏକ ଧାରାଳ ବାଣରେ ଏହାକୁ କାଟିଦେଲେ।
ସମାଦାଯ ତତୋ ବାଣୈରଵତସ୍ତାର ନାରଦ
ତାପରେ ସେ ବାଣ ନେଇ, ନାରଦ, ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ନାରାଚେନ ଜଘାନାଥ ହୃଦଯେ ସୁରତାପସଃ
ଏକ ଚୌଡ଼ା ମୁଣ୍ଡିଆ ବାଣରେ, ପ୍ରଭୁ ସୁରତ ତପସ୍ଵୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଆଘାତ କଲେ।
ନିପପାତ ରଥୋପସ୍ଥେ ତମପୋଵାହ ସାରଥିଃ
ସେ ରଥର ତଳଭାଗରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ସାରଥି ସେଉଁଠୁ ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ।
ସୁଦୃଢଂ ଚାପମାଦାଯ ଭୂଯୋ ଯୋଦ୍ଧମୁପାଗତଃ
ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୃଢ଼ ଧନୁଷ ନେଇ, ସେ ପୁଣିଥରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ।
ଗଚ୍ଛ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ର ଯୋତ୍ସ୍ଯାମଃ ପ୍ରାତସ୍ତ୍ଵାହ୍ନିକମାଚର
ଯାଅ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନେତା, ଆମେ ପ୍ରଭାତରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା—ତୁମେ ତୁମ ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ଜଗାମ ନୈମିଷାରଣ୍ଯଂ କ୍ରିଯାଂ ଚକ୍ରେ ତଦାଽହ୍ନିକୀମ୍
ସେ ନୈମିଷାରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଦୈନିକ କ୍ରିୟା କଲେ।
ରାତ୍ରୌ ଚିନ୍ତଯତେ ଯୁଦ୍ଧେ କଥଂ ଜେଷ୍ଯାମି ଦାମ୍ଭିକମ୍
ରାତିରେ ସେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ—ମୁଁ କିପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଠକେଇବାକୁ ପାରିବି।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସସ୍ରଂ ତୁ ଦୈତ୍ଯୋ ଦେଵଂ ନ ଚାଜଯତ୍
ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ପୀତଵାସସମଭ୍ଯେତ୍ଯ ଦାନଵୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଦାନବଟିଏ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସି, ଏହିପରି କଥା କହିଲା:
ଵିଜେତୁଂ ନାଦ୍ଯ ଶକ୍ନୋମି ଏତନ୍ମେ କାରଣଂ ଵଦ
ଆଜି ମୁଁ ଜିତିପାରୁନି; ଏହାର କାରଣ କଣ, ମୋତେ କୁହ।
ସାଧ୍ଯୋ ଵିପ୍ରଵରୋ ଧୀମାନ୍ ମୃଧେ ଦେଵାସୁରୈରପି
ସେ ପଣ୍ଡିତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ।
ତତ୍କଥଂ ଯତ୍ପ୍ରତିଜ୍ଞାତଂ ତଦସତ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତେବେ, ଯାହା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଦିଆଯାଇଛି, ସେହିଠାରେ କିପରି ଅସତ୍ୟ ହେବ?
ତସ୍ମାତ୍ତଵାଗ୍ରତୋ ଵିଷ୍ଣୋ କରିଷ୍ଯେ କାଯଶୋଧନମ୍
ତେଣୁ, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମ ପାଖରେ ମୁଁ ଦେହ ପବିତ୍ର କରିବି।
ଶିରଃସ୍ନାତସ୍ତଦା ତସ୍ଥୌ ଗୃଣନ୍ ବ୍ରହ୍ମ ସନାତନମ୍
ମୁଣ୍ଡ ଧୋଇ ସେ ଠିଆ ହେଲେ, ଏବଂ ସନାତନ ବ୍ରହ୍ମକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଗଚ୍ଛ ଜେଷ୍ଯସି ଭକ୍ତ୍ଯା ତଂ ନ ଯୁଦ୍ଧେନ କଥଞ୍ଚନ
ଯାଅ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜିତିପାରିବ, କେବଳ ଯୁଦ୍ଧରେ କେବେ ନୁହେଁ।
ଜିତୋ ଽଯଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେନ ଶକ୍ରଃ କିମୁତ ଧର୍ମଜଃ
ତୁମ ଦୟାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ହରାଇଛନ୍ତି—ତେବେ ଧର୍ମଜଙ୍କ କଥା ଅଉ କଣ?
ନ ସ୍ଥାତୁଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦେଵ ଶକ୍ଯଂ କିମୁ କରୋମ୍ଯଜ
ତୁମ ଦୟା ସାମ୍ନାରେ ରହିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ହେ ଅଜ, ମୁଁ କଣ କରିପାରିବି?
ଧର୍ମଂ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତାପଯିତୁଂ ତପଶ୍ଚର୍ଯାଂ ସମାସ୍ଥିତଃ
ସେ ଧର୍ମକୁ ପ୍ରଚଳିତ କରିବା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କରିଛନ୍ତି।