ଚକାରୋପରି ପୀନାଭ୍ଯାଂ ସ୍ତନାଭ୍ଯାଂ ସା ହି ମାଂ ତତଃ
ସେ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥନରେ ମୋତେ ଉପରୁ ଦବାଇଲେ।
ତତୋ ଽନୁପ୍ଲପତସ୍ତତ୍ର ହାରେ ମର୍କଟବନ୍ଧନମ୍
ତାପରେ ହାର ଉପରେ ବାନର ଗଠି ପଡିଲା।
ଭୂଯୋ ଽପି ନରକଂ ଘୋରଂ ପ୍ରପନ୍ନୋ ଽସ୍ମି ସୁଦୁର୍ମତିଃ
ପୁଣିଥରେ, ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ମନେ, ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ପହଁଚିଲି।
ସ ଚୈକଦା ମାଂ ଶକଟେ ନିଯୋଜ୍ଯ ସ୍ଵାଂ ଵିଲାସିନୀମ୍
ଏକ ଦିନ, ସେ ମୋତେ ଏକ ଗଡ଼ିରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସହ ରଖିଲେ।
ତତୋ ଽଗ୍ରତଃ ସ ଚଣ୍ଡାଲୋ ଗତସ୍ତ୍ଵେଵାସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠତଃ
ତାପରେ, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ଆଗକୁ ଚଲିଗଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲି।
ପୃଷ୍ଠସ୍ତୁ ସମାଲୋକ୍ଯ ଵିପର୍ଯସ୍ତସ୍ତଥୋତ୍ପ୍ଲୁତଃ
ପଛକୁ ଦେଖି, ସେ ମୋତେ ଦେଖିଲେ, ଘୁରିଲେ ଓ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଲାଫିଲେ।
ଯୋକ୍ତ୍ରେ ସୁବଦ୍ଧ ଏଵାସ୍ମି ପଞ୍ଚତ୍ଵମଗମଂ ତତଃ
ମୁଁ ଯୋକରେ ଭଲଭାବେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲି, ଏହିପରେ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା।
ଅତସ୍ତଵ ଗୃହେ ଜାତସ୍ତ୍ଵହଂ ଜାତିମନୁସ୍ମରନ୍
ଏହିପରି, ପୂର୍ବଜନ୍ମକୁ ମନେ ପକାଇ, ମୁଁ ତୁମ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲି।
ପୂର୍ଵାଭ୍ଯାସାଚ୍ଚ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ବନ୍ଧନଂ ଚାଗତଂ ମମ
ପୂର୍ବରୁ ଅଭ୍ୟାସ ଥିବାରୁ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ବନ୍ଧନ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
ପାପାନି ଘୋରରୂପାଣି ମନସା କର୍ମଣା ଗିରା
ଭୟଙ୍କର ଆକାରର ପାପ, ମନ, କାମ, ଓ କଥା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ବନ୍ଧନଂ ଵା ଵଧୋ ଵାପି ପୂର୍ଵାଭ୍ଯାସେନ ଜାଯତେ
ବନ୍ଧନ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ, ପୂର୍ବ ଅଭ୍ୟାସରୁ ହୁଏ।
ଭଵାନ୍ ଦିଵାକୀର୍ତିମିମଂ ସୁପୁତ୍ରଂ ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯଧର୍ମେ ଵିନିଯୋଜଯସ୍ଵ
ତୁମେ ଏହି ସୁପୁତ୍ର ଦିବାକୀର୍ତ୍ତିଙ୍କୁ ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମରେ ନିୟୋଜିତ କର।
ଭଵାନ୍ ଦିଵାକୀର୍ତିମିମଂ ସୁପୁତ୍ରଂ ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯଧର୍ମେ ଵିନିଯୋଜଯସ୍ଵ
ତୁମେ ଏହି ସୁପୁତ୍ର ଦିବାକୀର୍ତ୍ତିଙ୍କୁ ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମରେ ନିୟୋଜିତ କର।
ଜଗାମ ପୁଣ୍ଯଂ ସଦନଂ ମୁରାରେଃ ଖ୍ଯାତଂ ବଦର୍ଯାଶ୍ରମମାଦ୍ଯମୀଡ୍ଯମ୍
ସେ ମୁରାରିଙ୍କ ପବିତ୍ର ଗୃହକୁ ଗଲେ, ଯାହା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବଦରୀ ଆଶ୍ରମ ଭାବେ ଚିହ୍ନାଯାଇଛି।
ତସ୍ମାଚ୍ଚ ପୂର୍ଵଂ ଦ୍ଵିଜଵର୍ଯ ଵୈ ମଯା ଅଭ୍ଯସ୍ତମାସୀନ୍ନନୁ ତେ ବ୍ରଵୀମି
ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଯାହା ଅଭ୍ୟାସ କରିଥିଲି, ଏବେ ତୁମକୁ କହୁଛି।
ଜ୍ଞାନାନି ଚୈଵାବ୍ଯସଂତାଂ ହି ପୂର୍ଵଂ ଭଵନ୍ତି ଧର୍ମାର୍ଥଶାଂସି ନାଥ
ପୂର୍ବରୁ ଜ୍ଞାନ ଅଭ୍ୟାସ ହୁଏ, ହେ ନାଥ, ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ଶିକ୍ଷା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଧ୍ଯାଯଂସ୍ତଦାସ୍ତେ ମଧୁକୈଟଭଘ୍ନଂ ନାରାଯଣଂ ଚକ୍ରଗଦାସିପାଣିମ୍
ସେ ଧ୍ୟାନରେ ବସି ମଧୁ ଓ କୈଟଭଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିବା, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ତଳୱାର ଧାରଣ କରିଥିବା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିଲେ।
ଜଜ୍ଞଵାଟମୁପାଗମ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପକୁ ଯାଇ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କଥା କହିଲେ।
ଯଜ୍ଞୋ ଽଶ୍ଵମେଧଃ ପ୍ରଵରଃ କ୍ରତୂନାଂ ମୁଖ୍ଯସ୍ତଥା ସତ୍ରିଷୁ ଦୈତ୍ଯନାଥଃ
ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମସ୍ତ କ୍ରତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଦାଇତ୍ୟନାଥ।
ସାର୍ଘପାତ୍ରଃ ସମଭ୍ଯାଗାଦ୍ଯତ୍ର ଦେଵଃ ସ୍ଥିତୋ ଽଭଵତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତା ସ୍ଥିତି ନେଇଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଦକ୍ଷିଣା ପାତ୍ର ଆଣାଯାଇଥିଲା।
ଭରଦ୍ଵାଜର୍ଷିଣା ସାର୍ଧଂ ଯଜ୍ଞଵାଟଂ ପ୍ରଵେଶଯତ୍
ସେ ବରଦ୍ୱାଜ ଋଷିଙ୍କ ସହିତ ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରୋଵାଚ ଭଗଵନ୍ ବ୍ରୂହି କିଂ ଦଦ୍ମି ତଵ ମାନଦ
ସେ କହିଲେ, 'ଭଗବନ୍, କହନ୍ତୁ—ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କଣ ଦେଉଁ, ମାନ୍ୟଦାତା?'
ଵିହସ୍ଯ ସୁଚିରଂ କାଲଂ ଭରଦ୍ଵାଜମଵେକ୍ଷ୍ଯ ଚ
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ହସି, ବରଦ୍ୱାଜଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ନ ସ ଧାରଯତେ ଭୂମ୍ଯାଂ ପାରକ୍ଯାଂ ଜାତଵେଦସମ୍
ସେ ପରଦେଶର ଭୂମିରେ ଅଗ୍ନି, ଯାତବେଦସ୍, ଧାରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ମଚ୍ଛରୀରପ୍ରମାଣେନ ଦେହି ରାଜନ୍ ପଦତ୍ରଯମ୍
ମୋ ଦେହର ମାପରେ ତିନି ପଦ ଜମି ଦିଅନ୍ତୁ, ରାଜା।
ବାଣଂ ଚ ତନଯଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ପୁଅ ବାଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଯେନ କ୍ରମତ୍ରଯଂ ମୌର୍ଖ୍ଯାଦ୍ ଯାଚତେ ବୁଦ୍ଧିତୋ ଽପି ଚ
ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, କେଉଁଠି ମୂର୍ଖତାରେ ତିନି ପଦ ଚାହେଇଥାଏ?
ଧନାଦିକଂ ଭୂରି ନ ଵୈ ଦଦାତି ଯଥେହ ଵିଷ୍ଣୋର୍ନ ବହୁପ୍ରଯାସଃ
ସେ ଧନ-ଦୌଲତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଷୟ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ଏଠାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଖରେ ବହୁତ ପ୍ରୟାସ ନାହିଁ।
ମଯି ଦାତରି ଯଶ୍ଚାଯମଦ୍ଯ ଯାଚେତ୍ ପଦତ୍ରଯମ୍
ମୁଁ ଦାତା ହେଉଛି, ତଥାପି ସେ ଆଜି ତିନି ପଦ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।
ଯାଚସ୍ଵ ଵିଷ୍ଣୋ ଗଜଵାଜିଭୂମିଂ ଦାସୀହିରଣ୍ଯଂ ଯଦଭୀପ୍ସିତଂ ଚ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ହାତୀ, ଘୋଡା, ଜମି, ଦାସୀ, ସୁନା—ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ତାହା ଚାହିଅ।