ସାଙ୍ଗୋପାଙ୍ଗାଂ ରୂପଵତୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାମହମାଦ୍ରଵମ୍
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗ ଓ ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ ଥିବା ଏକ ସୁନ୍ଦରୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲି।
ତସ୍ଯାମୁପରି ଭୋ ତାତ ପତିତୋ ଽହଂ ଭୃଶାତୁରଃ
ହେ ପ୍ରିୟ, ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଗଲି।
ପ୍ରୋତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ଯଷ୍ଟିଂ ମାଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ ସମାଧାଵତ୍ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ
ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଏକ ଲାଠି ଉଠାଇ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁରନ୍ତ ମୋ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତତୋ ଽଭିଦ୍ରଵତସ୍ତୂର୍ଣ ଖଲୀନରସନା ମୁନେ
ତାପରେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ହେ ମୁନି, ମୋ ମୁହଁରେ ଲାଗିଥିବା ଲଗାମ ଓ ରଶି ଅଟକିଗଲା।
ତତ୍ରାସକ୍ତସ୍ଯ ଷଡ୍ରାତ୍ରାନ୍ମମାଭୂଜ୍ଜୀଵିତକ୍ଷଯଃ
ସେଠାରେ ଅଟକିଥିବାବେଳେ, ଛଅ ରାତି ପରେ ମୋର ଜୀବନ ଶେଷ ହେଲା।
ମହାରଣ୍ଯେ ତଥା ବଦ୍ଧଃ ଶବରେଣ ଦୁରାତ୍ମନା
ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ, ଏଭଳି ଏକ ଦୁଷ୍ଟ ଶବର ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲି।
ତେନାପ୍ଯନ୍ତଃ ପୁରଵରେ ଯୁଵତୀନାଂ ସମୀପତଃ
ସେ ମଧ୍ୟ, ଏକ ଉତ୍ତମ ଘରର ଅନ୍ତଃପୁରରେ, ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ମୋତେ ନେଇଗଲେ।
ତତ୍ରାସତସ୍ତରୁଣ୍ଯସ୍ତା ଓଦନାମ୍ବୁଫଲାଦିଭିଃ
ମୁଁ ସେଠାରେ ଥିବାବେଳେ, ସେ ଯୁବତୀମାନେ ମୋତେ ଭାତ, ପାଣି, ଫଳ ଓ ଏହାଦି ଦେଇଥିଲେ।
କଦାଚିତ୍ ପଦ୍ମପତ୍ରାକ୍ଷୀ ଶ୍ଯାମା ପୀନପଯୋଧରା
ଏକ ସମୟରେ, ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଆଖି ଥିବା, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଉଚ୍ଚସ୍ଥନୀ ଜଣେ ଯୁବତୀ ଥିଲେ।
ନାମ୍ନା ଚନ୍ଦ୍ରାଵଲୀ ନାମ ସମୁଦ୍ଘାଟ୍ଯାଥ ପଞ୍ଜରମ୍
ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀ। ସେ ପଞ୍ଜରା ଖୋଲିଲେ।
ଚକାରୋପରି ପୀନାଭ୍ଯାଂ ସ୍ତନାଭ୍ଯାଂ ସା ହି ମାଂ ତତଃ
ସେ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥନରେ ମୋତେ ଉପରୁ ଦବାଇଲେ।
ତତୋ ଽନୁପ୍ଲପତସ୍ତତ୍ର ହାରେ ମର୍କଟବନ୍ଧନମ୍
ତାପରେ ହାର ଉପରେ ବାନର ଗଠି ପଡିଲା।
ଭୂଯୋ ଽପି ନରକଂ ଘୋରଂ ପ୍ରପନ୍ନୋ ଽସ୍ମି ସୁଦୁର୍ମତିଃ
ପୁଣିଥରେ, ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ମନେ, ଭୟଙ୍କର ନରକକୁ ପହଁଚିଲି।
ସ ଚୈକଦା ମାଂ ଶକଟେ ନିଯୋଜ୍ଯ ସ୍ଵାଂ ଵିଲାସିନୀମ୍
ଏକ ଦିନ, ସେ ମୋତେ ଏକ ଗଡ଼ିରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସହ ରଖିଲେ।
ତତୋ ଽଗ୍ରତଃ ସ ଚଣ୍ଡାଲୋ ଗତସ୍ତ୍ଵେଵାସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠତଃ
ତାପରେ, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ଆଗକୁ ଚଲିଗଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲି।
ପୃଷ୍ଠସ୍ତୁ ସମାଲୋକ୍ଯ ଵିପର୍ଯସ୍ତସ୍ତଥୋତ୍ପ୍ଲୁତଃ
ପଛକୁ ଦେଖି, ସେ ମୋତେ ଦେଖିଲେ, ଘୁରିଲେ ଓ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଲାଫିଲେ।
ଯୋକ୍ତ୍ରେ ସୁବଦ୍ଧ ଏଵାସ୍ମି ପଞ୍ଚତ୍ଵମଗମଂ ତତଃ
ମୁଁ ଯୋକରେ ଭଲଭାବେ ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲି, ଏହିପରେ ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା।
ଅତସ୍ତଵ ଗୃହେ ଜାତସ୍ତ୍ଵହଂ ଜାତିମନୁସ୍ମରନ୍
ଏହିପରି, ପୂର୍ବଜନ୍ମକୁ ମନେ ପକାଇ, ମୁଁ ତୁମ ଘରେ ଜନ୍ମ ନେଲି।
ପୂର୍ଵାଭ୍ଯାସାଚ୍ଚ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ବନ୍ଧନଂ ଚାଗତଂ ମମ
ପୂର୍ବରୁ ଅଭ୍ୟାସ ଥିବାରୁ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ବନ୍ଧନ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
ପାପାନି ଘୋରରୂପାଣି ମନସା କର୍ମଣା ଗିରା
ଭୟଙ୍କର ଆକାରର ପାପ, ମନ, କାମ, ଓ କଥା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ବନ୍ଧନଂ ଵା ଵଧୋ ଵାପି ପୂର୍ଵାଭ୍ଯାସେନ ଜାଯତେ
ବନ୍ଧନ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ, ପୂର୍ବ ଅଭ୍ୟାସରୁ ହୁଏ।
ଭଵାନ୍ ଦିଵାକୀର୍ତିମିମଂ ସୁପୁତ୍ରଂ ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯଧର୍ମେ ଵିନିଯୋଜଯସ୍ଵ
ତୁମେ ଏହି ସୁପୁତ୍ର ଦିବାକୀର୍ତ୍ତିଙ୍କୁ ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମରେ ନିୟୋଜିତ କର।
ଭଵାନ୍ ଦିଵାକୀର୍ତିମିମଂ ସୁପୁତ୍ରଂ ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯଧର୍ମେ ଵିନିଯୋଜଯସ୍ଵ
ତୁମେ ଏହି ସୁପୁତ୍ର ଦିବାକୀର୍ତ୍ତିଙ୍କୁ ଗୃହସ୍ଥ ଧର୍ମରେ ନିୟୋଜିତ କର।
ଜଗାମ ପୁଣ୍ଯଂ ସଦନଂ ମୁରାରେଃ ଖ୍ଯାତଂ ବଦର୍ଯାଶ୍ରମମାଦ୍ଯମୀଡ୍ଯମ୍
ସେ ମୁରାରିଙ୍କ ପବିତ୍ର ଗୃହକୁ ଗଲେ, ଯାହା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବଦରୀ ଆଶ୍ରମ ଭାବେ ଚିହ୍ନାଯାଇଛି।
ତସ୍ମାଚ୍ଚ ପୂର୍ଵଂ ଦ୍ଵିଜଵର୍ଯ ଵୈ ମଯା ଅଭ୍ଯସ୍ତମାସୀନ୍ନନୁ ତେ ବ୍ରଵୀମି
ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଯାହା ଅଭ୍ୟାସ କରିଥିଲି, ଏବେ ତୁମକୁ କହୁଛି।
ଜ୍ଞାନାନି ଚୈଵାବ୍ଯସଂତାଂ ହି ପୂର୍ଵଂ ଭଵନ୍ତି ଧର୍ମାର୍ଥଶାଂସି ନାଥ
ପୂର୍ବରୁ ଜ୍ଞାନ ଅଭ୍ୟାସ ହୁଏ, ହେ ନାଥ, ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ଶିକ୍ଷା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଧ୍ଯାଯଂସ୍ତଦାସ୍ତେ ମଧୁକୈଟଭଘ୍ନଂ ନାରାଯଣଂ ଚକ୍ରଗଦାସିପାଣିମ୍
ସେ ଧ୍ୟାନରେ ବସି ମଧୁ ଓ କୈଟଭଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିବା, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ତଳୱାର ଧାରଣ କରିଥିବା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିଲେ।
ଜଜ୍ଞଵାଟମୁପାଗମ୍ ଉଚ୍ଚୈର୍ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପକୁ ଯାଇ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କଥା କହିଲେ।
ଯଜ୍ଞୋ ଽଶ୍ଵମେଧଃ ପ୍ରଵରଃ କ୍ରତୂନାଂ ମୁଖ୍ଯସ୍ତଥା ସତ୍ରିଷୁ ଦୈତ୍ଯନାଥଃ
ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସମସ୍ତ କ୍ରତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଦାଇତ୍ୟନାଥ।
ସାର୍ଘପାତ୍ରଃ ସମଭ୍ଯାଗାଦ୍ଯତ୍ର ଦେଵଃ ସ୍ଥିତୋ ଽଭଵତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତା ସ୍ଥିତି ନେଇଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଦକ୍ଷିଣା ପାତ୍ର ଆଣାଯାଇଥିଲା।