ପ୍ରାହ ପୁତ୍ରୋ ଽଦ୍ଭୁତଂ ଵାକ୍ଯଂ ମାତରଂ ପିତରଂ ତଥା
ପୁଅ ତାଙ୍କ ମାଆ ଓ ପିତାଙ୍କୁ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା କହିଲେ।
ମଯା ଜଡତ୍ଵମନଘ ତଥାନ୍ଧତ୍ଵଂ ସ୍ଵଚକ୍ଷୁଷଃ
ମୋ ଦ୍ୱାରା, ନିର୍ମଳେ, ଏଭଳି ଜଡତା ଓ ନିଜ ଆଖିର ଅନ୍ଧତା ହୋଇଥିଲା।
ଵୃଷାକପେଶ୍ଚ ତନଯୋ ମାଲାଗର୍ଭସମୁଦ୍ଭଵଃ
ବୃଷାକପିଙ୍କ ପୁଅ ମାଳାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ମୋକ୍ଷଶାସ୍ତ୍ରଂ ପରଂ ତାତ ସେତିହାସଶ୍ରୁତିଂ ତଥା
ହେ ପ୍ରିୟ, ମୁକ୍ତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସ୍ତ୍ର, ଏବଂ ଇତିହାସ ଓ ପାରମ୍ପରିକତା ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲା।
ଜାତୋ ମଦାନ୍ଧସ୍ତେନାହଂ ଦୁଷ୍କର୍ମାଭିରତୋ ଽଭଵମ୍
ମୁଁ ମଦରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଲି, ଦୁଷ୍ଟ କାମରେ ଲିପ୍ତ ହେଲି।
ଵିଵେକୋ ନାଶମଗମତ୍ ମୂର୍ଖଭାଵମୁପାଗତଃ
ବିବେକ ଆସିଲାନି, ମୁଁ ମୂର୍ଖତାରେ ପଡ଼ିଲି।
ପରଦାରପରାର୍ଥେଷୁ ମତିର୍ମେ ଚ ସଦାଭଵତ୍
ମୋ ମନ ସଦା ପରସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପରଧନରେ ଲାଗି ରହିଲା।
ମୃତୋ ଽସ୍ମ୍ଯୁଦ୍ବ୍ନ୍ଧନେନାହଂ ନରକଂ ରୌରଵଂ ଗତଃ
ମୁଁ କର୍ମରେ ବନ୍ଧି ମରିଗଲି, ଏବଂ ରୌରବ ନରକକୁ ଗଲି।
ଅରଣ୍ଯେ ମୃଗହା ପାପଃ ସଂଜାତୋ ଽହଂ ମୃଗାଧିପଃ
ବନରେ ମୁଁ ପାପୀ ମୃଗ ହନ୍ତା ହେଲି, ମୃଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ମୁଖ୍ୟ ହେଲି।
ନରାଧିପେନ ଵିଭୁନା ନୀତଶ୍ଚ ନଗରଂ ନିଜମ୍
ରାଜା, ସ୍ୱାମୀ ମୋତେ ତାଙ୍କ ନିଜ ନଗରକୁ ନେଇଗଲେ।
ଧର୍ମାର୍ଥକାମଶାସ୍ତ୍ରାଣି ପ୍ରତ୍ଯଭାସନ୍ତ ସର୍ଵଶଃ
ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମୋ ପାଖରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ଏକଵସ୍ତ୍ରପରୀଧାନୋ ନଗରାନ୍ନିର୍ଯଯୌ ବହିଃ
ଏକମାତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଶହରରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ସା ନିର୍ଗତେ ତୁ ରମଣେ ମମାନ୍ତିକମୁପାଗତା
ସେ ବାହାରିଲେ, ମୋର ପ୍ରିୟା ମୋ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଯଥୈଵ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରାଣି ତଥାହମଵଦଂ ଚ ତାମ୍
ଯେପରି ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଲେଖାଯାଇଛି, ସେପରି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କହିଲି।
ଚିତ୍ତଂ ହରସି ମେ ଭୀରୁ କୋକିଲା ଧ୍ଵନିନା ଯଥା
ଭୟଭିତେ, ତୁମେ ମୋ ମନକୁ ଚୋରି ନେଉଛ, ଯେପରି କୋଇଲିର ଗୀତ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ।
କଥମେଵାଵଯୋର୍ଵ୍ଯାଘ୍ର ରତିଯୋଗମୁପେଷ୍ଯତି
ହେ ବାଘ, କିପରି ଆମର ମିଳନ ହେବ?
ଦ୍ଵାରମୁଦ୍ଘାଟଯସ୍ଵାଦ୍ଯ ନିର୍ଗମିଷ୍ଯାମି ସତ୍ଵରମ୍
ପ୍ରିୟ, ଦ୍ୱାର ଖୋଲ, ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ବାହାରିଯିବି।
ରାତ୍ରାଵୁଦ୍ଘାଟଯିଷ୍ଯାମ ତତୋ ରଂସ୍ଯାଵ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା
ରାତିରେ ମୁଁ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିବି, ତାପରେ ଆମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଆନନ୍ଦ କରିବା।
ତସ୍ମାଦୁଦ୍ଘାଟଯ ଦ୍ଵାରଂ ମାଂ ବନ୍ଧାଚ୍ଚ ଵିମୋଚଯ
ତେଣୁ, ଦ୍ୱାର ଖୋଲ ଏବଂ ମୋତେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କର।
ଉଦ୍ଘାଟିତେ ତତୋ ଦ୍ଵାରେ ନିର୍ଗତୋ ଽହଂ ବହିଃ ଶ୍ରଣାତ୍
ଦ୍ୱାର ଖୋଲିବା ପରେ, ମୁଁ ସେଠାରୁ ବାହାରିଗଲି।
ସା ଗୃହୀତା ଚ ନୃପତେର୍ଭାର୍ଯା ରମିତୁମିଚ୍ଛତା
ସେ, ରାଜାଙ୍କର ଜଣେ ଝିଅ, ଏକ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜବରଦସ୍ତି ଧରାଯାଇଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ସହ ମିଶିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।
ଶସ୍ତ୍ରହସ୍ତୈଃ ସର୍ଵତଶ୍ଚ ତୈରହଂ ପରିଵେଷ୍ଟିତଃ
ମୁଁ ଚାରିପଟେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲି।
ଵଧ୍ଯମାନୋ ଽବ୍ରୁଵମହଂ ମା ମା ହିଂସଧ୍ଵମାକୁଲାଃ
ମୋତେ ମାରୁଥିବାବେଳେ, ମୁଁ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲି, 'ମୋତେ ମାରିବେ ନାହିଁ, ମୋତେ ହିଂସା କରିବେ ନାହିଁ, ହେ ଅଶାନ୍ତ ଲୋକମାନେ!'
ଦୃଢଂ ଵୃକ୍ଷେ ସମୁଦ୍ବ୍ଧ୍ଯ ଘାତଯନ୍ତ ତପୋଧନ
ମୁଁ ଗଛକୁ ଭଲଭାବେ ବାନ୍ଧିଦିଆଯାଇ, ହେ ଋଷି, ସେମାନେ ମୋତେ ପିଟିଲେ।
ମୁକ୍ତୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତେ ଜାତୋ ଽହଂ ଶ୍ଵେତଗର୍ଦଭଃ
ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ମୁଁ ମୁକ୍ତ ହେଲି, ଏବଂ ଏକ ଧଳା ଗଧା ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଲି।
ତତ୍ରାପି ସର୍ଵଵିଜ୍ଞାନଂ ପ୍ରତ୍ଯଭାସତ୍ ତତୋ ମମ
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ, ମୋ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ପୁଣିଥରେ ମୋ ପାଖରେ ଆସିଗଲା।
ଏକଦା ନଵରାଷ୍ଟ୍ରୀଯା ଭାର୍ଯା ତସ୍ଯାଗ୍ରଜନ୍ମନଃ
ଏକଥର, ନବରାଷ୍ଟ୍ର ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବଡ଼ ଭାଇଙ୍କର ଝିଅ,
ତାମୁଵାଚ ପତିର୍ଗଚ୍ଛ ଆରୁହ୍ଯଂ ଶ୍ଵେତଗର୍ଦଭମ୍
ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ କହିଲେ, 'ଯାଅ, ଧଳା ଗଧା ଉପରେ ଚଢ଼।'
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତା ସା ଭର୍ତ୍ରା ତନ୍ଵୀ ମାମଧିରୁହ୍ଯ ଚ
ସ୍ୱାମୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ସୁକୁମାରୀ ମୋ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ତତୋର୍ଽଧପଥି ସା ତନ୍ଵୀ ମତ୍ପୃଷ୍ଠାଦଵରୁହ୍ଯ ଵୈ
ପଥର ମଧ୍ୟରେ, ସେ ସୁକୁମାରୀ ମୋ ପিঠିରୁ ଅବତରିଲେ।