ତସ୍ଯ ମାତାଗମତ୍ କୂପଂ ତମନ୍ଧଂ ଶିଲଯାଚିତମ୍
ତାଙ୍କ ମାଆ ଏହି ଅନ୍ଧାରା, ପାଥରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କୂଆରେ ଆସିଲେ।
ତସ୍ଯ ମାତାଗମତ୍ କୂପଂ ତମନ୍ଧଂ ଶିଲଯାଚିତମ୍
ତାଙ୍କ ମାଆ ଏହି ଅନ୍ଧାରା, ପାଥରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କୂଆରେ ଆସିଲେ।
ଉଚ୍ଚୈଃ ପ୍ରୋଵାଚ କେନେଯଂ କୂପୋପରି ଶିଲା କୃତା
ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ପଚାରିଲେ, 'ଏହି କୂଆ ଉପରେ କିଏ ପାଥର ରଖିଛି?'
ପ୍ରାହ ପ୍ରଦତ୍ତା ପିତ୍ରା ମେ କୂପୋପରି ଶିଲା ତ୍ଵିଯମ୍
ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ମୋ ପିତା ଏହି କୂଆ ଉପରେ ପାଥର ରଖିଥିଲେ।'
ସୋ ଽପ୍ଯାହ ତଵ ପୁତ୍ରୋ ଽସ୍ମି ନିଶାକରେତି ଵିଶ୍ରୁତଃ
ସେ ଆଉ କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁମର ପୁଅ, ନିଶାକର ନାମରେ ପରିଚିତ।'
ନିଶାକରେତି ନାମ୍ନାହୋ ନ କଶ୍ଚିତ୍ ତନଯୋ ଽସ୍ତି ମେ
ସେ କହିଲେ, 'ନିଶାକର ନାମରେ ମୋର କୌଣସି ପୁଅ ନାହିଁ।'
ସା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତାଂ ଶିଲାଂସୁଭ୍ରଃ ସମୁତ୍କ୍ଷିପ୍ଯାନ୍ତଯୋ ଽଶ୍ରିପତ୍
ଏହା ଶୁଣି ସେ ଉଝ୍ଜ୍ୱଳ ପାଥରକୁ ଉଠାଇଲେ, ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିଲା।
ସା ସ୍ଵାନୁରୂପଂ ତନଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵସୁତସ୍ଯ ଚ
ସେ ନିଜ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ପୁଅକୁ ଓ ନିଜ ସନ୍ତାନକୁ ଦେଖିଲେ।
କଥଯାମାସ ତତ୍ସର୍ଵଂ ଚେଷ୍ଟିତଂ ସ୍ଵସୁତସ୍ଯ ଚ
ସେ ସମସ୍ତ କଥା, ନିଜ ପୁଅର କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ, କହିଦେଲେ।
ନୋକ୍ତଵାନ୍ ଯଦ୍ଭଵାନ୍ ପୂର୍ଵଂ ମହତ୍କୌତୂହଲଂ ମମ
ତୁମେ ପୂର୍ବେ ଯାହା କହିନଥିଲ, ତାହା ମୋର ମନରେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମାଇଲା।
ପ୍ରାହ ପୁତ୍ରୋ ଽଦ୍ଭୁତଂ ଵାକ୍ଯଂ ମାତରଂ ପିତରଂ ତଥା
ପୁଅ ତାଙ୍କ ମାଆ ଓ ପିତାଙ୍କୁ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା କହିଲେ।
ମଯା ଜଡତ୍ଵମନଘ ତଥାନ୍ଧତ୍ଵଂ ସ୍ଵଚକ୍ଷୁଷଃ
ମୋ ଦ୍ୱାରା, ନିର୍ମଳେ, ଏଭଳି ଜଡତା ଓ ନିଜ ଆଖିର ଅନ୍ଧତା ହୋଇଥିଲା।
ଵୃଷାକପେଶ୍ଚ ତନଯୋ ମାଲାଗର୍ଭସମୁଦ୍ଭଵଃ
ବୃଷାକପିଙ୍କ ପୁଅ ମାଳାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ମୋକ୍ଷଶାସ୍ତ୍ରଂ ପରଂ ତାତ ସେତିହାସଶ୍ରୁତିଂ ତଥା
ହେ ପ୍ରିୟ, ମୁକ୍ତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସ୍ତ୍ର, ଏବଂ ଇତିହାସ ଓ ପାରମ୍ପରିକତା ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲା।
ଜାତୋ ମଦାନ୍ଧସ୍ତେନାହଂ ଦୁଷ୍କର୍ମାଭିରତୋ ଽଭଵମ୍
ମୁଁ ମଦରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଲି, ଦୁଷ୍ଟ କାମରେ ଲିପ୍ତ ହେଲି।
ଵିଵେକୋ ନାଶମଗମତ୍ ମୂର୍ଖଭାଵମୁପାଗତଃ
ବିବେକ ଆସିଲାନି, ମୁଁ ମୂର୍ଖତାରେ ପଡ଼ିଲି।
ପରଦାରପରାର୍ଥେଷୁ ମତିର୍ମେ ଚ ସଦାଭଵତ୍
ମୋ ମନ ସଦା ପରସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପରଧନରେ ଲାଗି ରହିଲା।
ମୃତୋ ଽସ୍ମ୍ଯୁଦ୍ବ୍ନ୍ଧନେନାହଂ ନରକଂ ରୌରଵଂ ଗତଃ
ମୁଁ କର୍ମରେ ବନ୍ଧି ମରିଗଲି, ଏବଂ ରୌରବ ନରକକୁ ଗଲି।
ଅରଣ୍ଯେ ମୃଗହା ପାପଃ ସଂଜାତୋ ଽହଂ ମୃଗାଧିପଃ
ବନରେ ମୁଁ ପାପୀ ମୃଗ ହନ୍ତା ହେଲି, ମୃଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ମୁଖ୍ୟ ହେଲି।
ନରାଧିପେନ ଵିଭୁନା ନୀତଶ୍ଚ ନଗରଂ ନିଜମ୍
ରାଜା, ସ୍ୱାମୀ ମୋତେ ତାଙ୍କ ନିଜ ନଗରକୁ ନେଇଗଲେ।
ଧର୍ମାର୍ଥକାମଶାସ୍ତ୍ରାଣି ପ୍ରତ୍ଯଭାସନ୍ତ ସର୍ଵଶଃ
ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ମୋ ପାଖରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।
ଏକଵସ୍ତ୍ରପରୀଧାନୋ ନଗରାନ୍ନିର୍ଯଯୌ ବହିଃ
ଏକମାତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଶହରରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ସା ନିର୍ଗତେ ତୁ ରମଣେ ମମାନ୍ତିକମୁପାଗତା
ସେ ବାହାରିଲେ, ମୋର ପ୍ରିୟା ମୋ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଯଥୈଵ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରାଣି ତଥାହମଵଦଂ ଚ ତାମ୍
ଯେପରି ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଲେଖାଯାଇଛି, ସେପରି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କହିଲି।
ଚିତ୍ତଂ ହରସି ମେ ଭୀରୁ କୋକିଲା ଧ୍ଵନିନା ଯଥା
ଭୟଭିତେ, ତୁମେ ମୋ ମନକୁ ଚୋରି ନେଉଛ, ଯେପରି କୋଇଲିର ଗୀତ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ।
କଥମେଵାଵଯୋର୍ଵ୍ଯାଘ୍ର ରତିଯୋଗମୁପେଷ୍ଯତି
ହେ ବାଘ, କିପରି ଆମର ମିଳନ ହେବ?
ଦ୍ଵାରମୁଦ୍ଘାଟଯସ୍ଵାଦ୍ଯ ନିର୍ଗମିଷ୍ଯାମି ସତ୍ଵରମ୍
ପ୍ରିୟ, ଦ୍ୱାର ଖୋଲ, ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ବାହାରିଯିବି।
ରାତ୍ରାଵୁଦ୍ଘାଟଯିଷ୍ଯାମ ତତୋ ରଂସ୍ଯାଵ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା
ରାତିରେ ମୁଁ ଦ୍ୱାର ଖୋଲିବି, ତାପରେ ଆମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଆନନ୍ଦ କରିବା।
ତସ୍ମାଦୁଦ୍ଘାଟଯ ଦ୍ଵାରଂ ମାଂ ବନ୍ଧାଚ୍ଚ ଵିମୋଚଯ
ତେଣୁ, ଦ୍ୱାର ଖୋଲ ଏବଂ ମୋତେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କର।
ଉଦ୍ଘାଟିତେ ତତୋ ଦ୍ଵାରେ ନିର୍ଗତୋ ଽହଂ ବହିଃ ଶ୍ରଣାତ୍
ଦ୍ୱାର ଖୋଲିବା ପରେ, ମୁଁ ସେଠାରୁ ବାହାରିଗଲି।