ନେତ୍ରାଭ୍ଯାମପତଦ୍ ଵାରି ଵହ୍ନିଵର୍ଷନିଭଂ ଭୁଵି
ତାଙ୍କର ଆଖିରୁ ଜଳ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା, ଯାହା ଅଗ୍ନିବର୍ଷା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଜଗାମ ଶତଧା ବ୍ରହ୍ମଞ୍ଶୈଲଶୃଙ୍ଗେ ଯଥାଶନିଃ
ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ସେ ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ବିଜୁଳି ଆଘାତ କରି ଯେପରି ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ହୋଇଯାଏ, ସେମିତି ସେ ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ।
ଆଦାଯ କାର୍ମୁକଂ ଵୀରସ୍ତୂଣଦ୍ ବାଣଂ ସମାଦଦେ
ବୀର ସେ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଉଠାଇ, ତୁଣୀରରୁ ଏକ ତୀର ନେଲେ।
ମୁମୋଚ ସାଧ୍ଯାଯ ତଦା କ୍ରୋଧନ୍ଧକାରିତାନନଃ
ତାଙ୍କର ମୁହଁ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧାର ହୋଇ, ସେ ସେଇ ତୀର ସାଧ୍ୟଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଚିଚ୍ଛେଦ ବାଣୈରପରୈର୍ନିର୍ବିଭେଦ ଚ ଦାନଵମ୍
ଅନ୍ୟ ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେ ଦାନବକୁ କାଟି ଓ ଭିଦ୍ରାଇଲେ।
ଆଵିଧ୍ଯେତାଂ ତଦାନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ମର୍ମଭିଦ୍ଭିରଜିହ୍ଯଗୈଃ
ତାପରେ ସେମାନେ ସରପ ଭଳି ତୀର ଦ୍ୱାରା ପରସ୍ପରଙ୍କ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନକୁ ଭିଦ୍ରାଇଲେ।
ଦିଦୃକ୍ଷୂଣାଂ ତଦା ଯୁଦ୍ଧଂ ଲଘୁ ଚିତ୍ରଂ ଚ ସୁଷ୍ଠୁ ଚ
ଯେମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଦେଖିଲେ—ସେ ତେଜସ୍ୱୀ, ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ।
ପୁଷ୍ପଵର୍ଷମନୌପମ୍ଯଂ ମୁମୁଚୁଃ ସାଧ୍ଯଦୈତ୍ଯଯୌଃ
ସାଧ୍ୟ ଓ ଦାଇତ୍ୟ ବୀରମାନେ ଅପୂର୍ବ ପୁଷ୍ପବର୍ଷା କଲେ।
ଅଯୁଧ୍ଯେତାଂ ମହେଷ୍ଵାସୌ ପ୍ରେକ୍ଷକପ୍ରୀତିଵର୍ଦ୍ଧନମ୍
ମହାଧନୁର୍ଧରମାନେ ଏମିତି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ଯାହା ଦର୍ଶକମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଲା।
ଦିଶଶ୍ଚ ଵିଦିଶଶ୍ଚୈଵ ଛାଦଯେତାଂ ଶରୋତ୍କରୈଃ
ତୀରର ଝଡ଼ରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଉପଦିଗକୁ ଢାକିଦେଲେ।
ବିଭେଦ ମାର୍ଗଣୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈଃ ପ୍ରହ୍ଲାଦଂ ସର୍ଵମର୍ମସୁ
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ସେ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କର ସମସ୍ତ ମର୍ମସ୍ଥାନକୁ ଭିଦ୍ରାଇଲେ।
ବିଭେଦ ହୃଦଯେ ବାହ୍ଵୋର୍ଵଦନେ ଚ ନରୋତ୍ତମମ୍
ସେ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ହୃଦୟ, ବାହୁ ଓ ମୁହଁକୁ ତୀରରେ ଭିଦ୍ରାଇଲେ।
ଚିଚ୍ଛେଦୈକେନ ବାଣେନ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଧାକାରଵର୍ଚସା
ଏକଟି ଚନ୍ଦ୍ରାର୍ଦ୍ଧ ଆକୃତିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଣରେ ସେ ଏହାକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଅଧିଜ୍ଯଂ ଲାଘଵାତ୍ କୃତ୍ଵା ଵଵର୍ଷ ନିଶିତାଞ୍ଶରାନ୍
ତିନି ତାଙ୍କ ଧନୁଷକୁ ତୀବ୍ର ଦ୍ରୁତତାରେ ତଣି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣମାନେ ବର୍ଷାଇଲେ।
କାର୍ମୁକଂ ଚ କ୍ଷୁରପ୍ରେଣ ଚିଚ୍ଛେଦ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଏକ ଧାରାଳ ତୀରରେ ଧନୁଷକୁ କାଟିଦେଲେ।
ସମାଦତ୍ତଂ ତଦା ସାଧ୍ଯୋ ମୁନେ ଚିଚ୍ଛେଦ ଲାଘଵାତ୍
ହେ ମୁନି, ସେତେବେଳେ ତାହା ଯାହା ଧରାଯାଇଥିଲା, ସେ ତାହାକୁ ତୀବ୍ର ଦ୍ରୁତତାରେ କାଟିଦେଲେ।
ପରିଘଂ ଦାରୁଣାଂ ଦୀର୍ଘଂ ସର୍ଵଲୋହମଯଂ ଦୃଢମ୍
ଏକ ଭୟଙ୍କର, ଦୀର୍ଘ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋହାର ଗଦା,
ଭ୍ରାମ୍ଯମାଣଂ ସ ଚିଚ୍ଛେଦ ନାରାଚେନ ମହାମୁନିଃ
ସେଠାରେ ଏହା ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ମହାମୁନି ଏକ ଚୌଡ଼ା ମୁଣ୍ଡିଆ ବାଣରେ ଏହାକୁ କାଟିଦେଲେ।
ମୁଦ୍ଗରଂ ଭ୍ରାମ୍ଯ ଵେଗେନ ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ନରାଗ୍ରଜେ
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବେଗରେ ଏକ ମୁସଳ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ କରି ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଚିଚ୍ଛେଦ ଦଶଧା ସାଧ୍ଯଃ ସ ଛିନ୍ନୋ ନ୍ଯପତଦ୍ ଭୁଵି
ସେ ସାଧକ ଏହାକୁ ଦଶଟି ଖଣ୍ଡରେ କାଟିଦେଲେ, ଏବଂ ଏହା ଭାଙ୍ଗିଯାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ପ୍ରଚିକ୍ଷେପ ନରାଗ୍ର୍ଯାଯ ତଂ ଚ ଚିଚ୍ଛେଦ ଧର୍ମଜଃ
ସେ ଏହାକୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମଜନେ ଏହାକୁ କାଟିଦେଲେ।
ତାଂ ଚ ଚିଚ୍ଛେଦ ବଲଵାନ୍ କ୍ଷୁରପ୍ରେଣ ମହାତପାଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ତପସ୍ଵୀ, ଏକ ଧାରାଳ ବାଣରେ ଏହାକୁ କାଟିଦେଲେ।
ସମାଦାଯ ତତୋ ବାଣୈରଵତସ୍ତାର ନାରଦ
ତାପରେ ସେ ବାଣ ନେଇ, ନାରଦ, ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ନାରାଚେନ ଜଘାନାଥ ହୃଦଯେ ସୁରତାପସଃ
ଏକ ଚୌଡ଼ା ମୁଣ୍ଡିଆ ବାଣରେ, ପ୍ରଭୁ ସୁରତ ତପସ୍ଵୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଆଘାତ କଲେ।
ନିପପାତ ରଥୋପସ୍ଥେ ତମପୋଵାହ ସାରଥିଃ
ସେ ରଥର ତଳଭାଗରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ସାରଥି ସେଉଁଠୁ ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ।
ସୁଦୃଢଂ ଚାପମାଦାଯ ଭୂଯୋ ଯୋଦ୍ଧମୁପାଗତଃ
ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୃଢ଼ ଧନୁଷ ନେଇ, ସେ ପୁଣିଥରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ।
ଗଚ୍ଛ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ର ଯୋତ୍ସ୍ଯାମଃ ପ୍ରାତସ୍ତ୍ଵାହ୍ନିକମାଚର
ଯାଅ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନେତା, ଆମେ ପ୍ରଭାତରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା—ତୁମେ ତୁମ ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ଜଗାମ ନୈମିଷାରଣ୍ଯଂ କ୍ରିଯାଂ ଚକ୍ରେ ତଦାଽହ୍ନିକୀମ୍
ସେ ନୈମିଷାରଣ୍ୟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଦୈନିକ କ୍ରିୟା କଲେ।
ରାତ୍ରୌ ଚିନ୍ତଯତେ ଯୁଦ୍ଧେ କଥଂ ଜେଷ୍ଯାମି ଦାମ୍ଭିକମ୍
ରାତିରେ ସେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ—ମୁଁ କିପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ଠକେଇବାକୁ ପାରିବି।
ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସସ୍ରଂ ତୁ ଦୈତ୍ଯୋ ଦେଵଂ ନ ଚାଜଯତ୍
ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିଲେ ନାହିଁ।